ابتکار عمل درخشان + فیلم
۲۷ تیرماه ۱۳۶۷، جمهوری اسلامی ایران قطعنامه ۵۹۸ شورای امنیت را پذیرفت؛ دشمنان خیال میکردند این نظام نوپا توان مقابله با هجمههای جهانی را نخواهد داشت، اما در نهایت در این قطعنامه حقانیت و مظلومیت نظام اسلامی ایران را پذیرفتند؛ قطعنامه ۵۹۸ واقعیتی را معلوم کرد و آن روسیاهی دشمنان ایران بود.
به گزارش ایکنا از آذربایجانشرقی، در ۲۷ تیرماه ۱۳۶۷، جمهوری اسلامی ایران قطعنامه ۵۹۸ شورای امنیت را پذیرفت؛ این قطعنامه پایاندهنده هشت سال جنگ میان جبهه حق و باطل بود؛ جبهه باطل را که دشمنان نظام اسلامی ایران، که پشت حکومت بعث عراق و دیکتاتوری همچون صدام حسین صف کشیده بودند، تشکیل میداد؛ کشورهای منطقه که از تغییرات به وجود آمده در ساختار حکومتی ایران، ناخرسند بودند و از شعارهای آزادیخواهانه و صدور آنان هراس داشتند، طولانیترین جنگ قرن ۲۰ را به ایران تحمیل کردند.
جنگ میان ایران و عراق در شرایطی کاملاً نابرابر به کشورمان تحمیل شد؛ زیرا در اوایل پیروزی انقلاب، نظام نوپای کشور، در حال تثبیت خود و چیرهگی بر دشمنان داخلیای که همچنان به سرنگونی نظام اسلامی امید داشتند، بود؛ عراق، با حمایت همهجانبه آمریکا و سلاطین دیکتاتور منطقه، ارتشی تا بندندان مسلح را شکل داد؛ اجماعی در سطح جهانی به رهبری آمریکا به وجود آمد که نگذارند انقلاب ایران به یک الگو برای کشورهای منطقه تبدیل شود.
دولت جمهوری اسلامی ایران که به دلیل بعضی ضعفها و نقایص قطعنامه به مدت یکسال آن را نپذیرفت، پس از حمله عمدی ناو جنگی آمریکایی وینسنس، به هواپیمای مسافربری جمهوری اسلامی ایران بر فراز خلیجفارس که ۲۹۰ مسافر آن شامل دهها زن و کودک به شهادت رسیدند و بمباران شیمیایی صدام در داخل عراق که منجر به قتلعام صدها هزار تن از مردم شد، مسئولان و کارشناسان مصلحت را در پذیرش قطعنامه دانستند. بنابراین، جمهوری اسلامی ایران در ۲۷ تیر ۱۳۶۷ رسماً به خاویر پرز دکوئیار، دبیرکل سازمان ملل متحد اطلاع داد که بهمنظور جلوگیری از کشتار و برقراری عدالت و استقرار صلح در منطقه و جهان، قطعنامه ۵۹۸ را میپذیرد.
در پی اعلام قبول قطعنامه ۵۹۸ از سوی ایران، امام خمینی(ره) در پیامی که به بهانه سالروز کشتار زائران ایرانی در مکه منتشر شده بود، به تشریح سیاست جدید جمهوری اسلامی در قبال جنگ تحمیلی و دلایل پذیرش قطعنامه پرداخت. در این پیام آمده بود: «اما در مورد قبول قطعنامه که حقیقتاً مسئله بسیار تلخ و ناگواری برای همه و خصوصاً برای من بود، این است که من تا چند روز قبل معتقد به همان شیوه دفاع و مواضع اعلام شده در جنگ بودم و مصلحت نظام و کشور و انقلاب را در اجرای آن میدیدم؛ ولی به واسطه حوادث و عواملی که از ذکر آن فعلًا خودداری میکنم و به امید خداوند در آینده روشن میشود و با توجه به نظر همه کارشناسان سیاسی و نظامی سطح بالای کشور، که من به تعهد و دلسوزی و صداقت آنان اعتماد دارم، با قبول قطعنامه و آتشبس موافقت نمودم و در مقطع کنونی آن را به مصلحت انقلاب و نظام میدانم.»
