مستندات حضور برخی از صحابه پیامبر(ص) در سپاه عمر بن سعد
اگر کسی تاریخ واقعه کربلا را به دقت بررسی کند، متوجه میشود که برخی از صحابه رسول خدا(ص) در سپاه امویان بودند و این نشاندهنده ذلت دنیاست؛ اگرچه منکران تلاش دارند صحابه را از هر خطا و اشتباهی تبرئه کنند و بگویند که همه صحابه عادل و از اهل بهشت هستند.
حماسهای جاودان و خونینی رقم خورد که نهتنها مسیر دینداری را دگرگون بلکه چراغ هدایت را برای همیشه در دل تاریکیها روشن کرد. واقعه عاشورا و شهادت امام حسین(ع) و یاران وفادارش حماسهای است که از یکسو، تجلی عظمت ایمان و ایثار بود و از سویی دیگر صحنه توطئهها و کتمانهای تاریخی را که دشمنان حق همواره کوشیدند آن را به فراموشی بسپارند یا تحریف کنند، برملا کرد.
امروز نیز پس از قرنها، اندیشههای آلوده و شبههافکنیهای هدفمند بهویژه در ایام محرم و صفر و عزاداری سیدالشهدا(ع)، از رسانههای مختلف تکرار میشود. از اینرو، ایکنای قم بر آن شده است تا در مجموعه یادداشتهایی به قلم آیتالله محمدجعفر مروجی طبسی استاد درس خارج حوزه علمیه قم پاسخی مستدل، متقن و روشنگر به برخی از این شبهات بدهد. در ادامه متن سومین شبهه و پاسخ به آن با موضوع «هیچ یک از صحابه پیامبر(ص) در سپاه امویان در کربلا شرکت نکردند» تقدیم مخاطبان ایکنا میشود:
این جمله یکی از دروغها و شبهات مطرح شده درباره حوادث عاشوراست که ادعا میکنند هیچ یک از صحابه پیامبر اکرم(ص) در سپاه عمر بن سعد در جنگ با امام حسین(ع) در روز عاشورا حضور نداشت. اما پاسخ این است که اگر کسی تاریخ واقعه کربلا را به دقت مراجعه و بررسی کند، متوجه میشود که برخی از صحابه رسول خدا(ص) در سپاه امویان بودند. البته این منکران تلاش دارند صحابه را از هر خطا و اشتباهی تبرئه کنند و بگویند که همه صحابه عادل و از اهل بهشت هستند.
بیشتر بخوانید:
عبدالرحمن بن ابی سبره بدون شک، در شمار صحابه پیامبر اکرم(ص) قرار دارد. ابن عبدالبر او را در شمار صحابه رسول خدا(ص) ذکر کرده، میگوید: «عبدالرحمان بن ابی سبره جعفی» که پدرش زید بن مالک از کوفیان بود. نام اصلی او عزر بود که رسول خدا(ص) او را عبدالرحمان نامید.
طبری میگوید: «عمر بن سعد، عبدالله بن زهیر ازدی را بر یک چهارم ربیعه و کنده، سپاه قرار داد و بر یک چهارم دیگر، قیس بن الاشعث را و بر چهارم مذحج و اسد، عبدالرحمان بن ابی سبره را قرار داد و همه این افراد در قتل امام حسین(ع) شرکت کردند، جز حر بن یزید که به امام حسین(ع) پیوست.»
دومین صحابی که در قتل سید جوانان اهل بهشت، امام حسین(ع)، شرکت داشت، عزره بن قیس بن غزیه احمسی بجلی است. ابن حجر او را در زمره صحابه رسول خدا(ص) ذکر کرده است.
بلاذری که در قرن سوم وفات یافته، میگوید: حبیب بن مظاهر به آنها گفت: «به خدا قسم بدترین مردم نزد خداوند، گروهی هستند که نسل و عترت پیامبرشان و عبادتکنندگان اهل مدینه را کشتند.»
عزره بن قیس به او گفت: «تو به راستی خود را تبرئه میکنی» عزره سپس به زهیر بن قین گفت: «تو پیش ما عثمانی بودی، حالا چرا اینگونه شدهای؟» زهیر پاسخ داد: «به خدا قسم، نه به حسین نامهای نوشتم و نه برای او پیام فرستادم، اما راه ما را به هم رساند و وقتی او را دیدم، به یاد رسول خدا(ص) افتادم و دانستم که شما چه عذری برای او داشتید و چگونه از او سرپیچی کردید و به دنیا گرایش پیدا کردید. بنابراین، دیدم که باید او را یاری کنم و در حزب او باشم تا از حق رسول خدا(ص) که ضایع کردهاید، دفاع کنم.»
عمر بن سعد، عمر بن حجاج زبیدی را بر جناح راست سپاه خود و شمر بن ذیالجوشن ضبابی را بر جناح چپ قرار داد و عزره بن قیس احمسی را به فرماندهی لشکر سواره منصوب کرد.
برخی صحابه پیامبر(ص) بعد از جنگ سرهای شهیدان را نزد عبیدالله بردند؛ این صحابه پیامبر(ص)، علاوه بر جنگ با ابی عبدالله حسین(ع) در روز عاشورا، در شمار افرادی بودند که سرهای شهیدان را به نزد عبیدالله بن زیاد در کوفه حمل کردند و این خود جرم دیگری از او بهشمار میآید.
بلازری میگوید: «سرهای کشتهشدگان بریده شد و به ابن زیاد، 72 سر همراه با شمر بن ذیالجوشن، قیس بن اشعث، عمرو بن حجاج زبیدی و عزره بن قیس احمسی از بجیله، حمل شد. آنها با سرها به نزد ابن زیاد رفتند.»
سوم عبدالله بن حصین بن سهل است. ابن حجر میگوید: طبرانی وی را در زمره صحابه پیامبر اکرم(ص) شمرده است. ابن جریر طبری میگوید: عبدالله بن ابی حصین الازدی به امام حسین(ع) گفت: «ای حسین، آیا به آب نگاه نمیکنی که مانند کبد آسمان است؟ به خدا قسم، تو هرگز از آن حتی یک قطره نخواهی چشید تا اینکه از تشنگی بمیری.»
امام حسین(ع) در پاسخ گفت: «خداوندا، او را از تشنگی بمیران و هرگز او را مورد بخشش قرار مده.»
حضور برخی از صحابه پیامبر(ص) در سپاه اموی نشاندهنده ذلت دنیاست؛ حقیقت این است که حضور این صحابه در سپاه اموی خونریز نشاندهنده ذلت دنیاست. یا آنها نشنیدهاند که پیامبر اکرم(ص) درباره حسین(ع) فرمود: «حسن و حسین، آقایان اهل بهشت هستند؟» یا اینکه فرمود: «حسین از من است و من از حسینم؟»
اینکه امام حسین(ع) یکی از نسلهای پیامبر است، چگونه میتوانستند نفسهای خویش را آرام کنند و در سپاه عمر بن سعد مجرم در روز عاشورا حاضر شوند؟ آیا جنگ با امام حسین(ع) جنگ با پیامبر اکرم(ص) نیست؟
انتهای پیام
