شهردار مسلمان در سودای حضور در الیزه

به گزارش ایکنا و به نقل از Hyphen، «کریم بوعمرانه» شهردار شهر سن-اوئن، می‌گوید ۶ سال مدیریت این شهر او را به این نتیجه رسانده که طبقه سیاسی فرانسه مشکلات اجتماعی را با مسائل هویتی اشتباه گرفته است.

بوعمرانه نامزدی خود برای انتخابات ریاست‌جمهوری ۲۰۲۷ فرانسه را زودتر از موعد و به شیوه‌ای که خودش می‌خواست اعلام کرد.

او گفته قصد دارد با تکیه بر جنبش سیاسی «فرانسه انسانی و قدرتمند» که در سال ۲۰۲۴ همراه با رئیس‌جمهور پیشین «فرانسوا اولاند» و سیاستمدار چپ میانه «رافائل گلوکسمان» راه‌اندازی کرده بود، چپِ پراکنده فرانسه را متحد کند.

طبق این گزارش، «این تصمیم، جاه‌طلبانه است، زیرا تا همین اواخر بوعمرانه خارج از حومه پاریس و شهر سن-اوئن که از سال ۲۰۲۰ اداره آن را برعهده دارد، چندان شناخته‌شده نبود.»

او هنگام اعلام نامزدی خود گفت: «هر کاری از دستم بربیاید انجام می‌دهم تا هم در برگه رأی حضور داشته باشم و هم پیروز شوم.»

بوعمرانه در گفت‌وگو با Hyphen تأکید کرد که قصد ندارد صرفاً یک نامزد نمادین باشد و هدفش رسیدن به دور دوم انتخابات ریاست‌جمهوری است.

او معتقد است انتخابات سال ۲۰۲۲ سیاست فرانسه را دگرگون کرد. در آن انتخابات، نامزدهای حزب سوسیالیست و جمهوری‌خواهان هر دو کمتر از ۵ درصد آرای دور نخست را کسب کردند؛ نتیجه‌ای که نظم سیاسی چند دهه گذشته فرانسه را در هم شکست و راه را برای چهره‌هایی مانند او که خارج از ساختار سنتی قدرت رشد کرده‌اند، هموار کرد.

بوعمرانه که در سال ۱۹۷۳ از پدر و مادری مهاجر اهل مراکش متولد شد، در ۲۲ سالگی به حزب کمونیست پیوست و در ۴۱ سالگی عضو حزب سوسیالیست شد. همان سال برای نخستین بار نامزد شهرداری سن-اوئن شد اما شکست خورد. او در انتخابات ۲۰۲۰ دوباره نامزد شد و این بار پیروز شد و در مارس ۲۰۲۶ نیز با اختلاف قابل توجهی دوباره به عنوان شهردار انتخاب شد.

او می‌گوید ۶ سال مدیریت یکی از  شهرهای فرانسه که سلایق مختلف در آن حضور پررنگی دارند، به او نشان داده که سیاستمداران ملی سؤال‌های اشتباهی را مطرح می‌کنند.

بوعمرانه می‌گوید: «اولین کسی که مردم از او مطالبه می‌کنند شهردار است. هر روز مردم را می‌بینید و با آنها رابطه‌ای مبتنی بر اعتماد می‌سازید.»

به گفته او، در حالی که سیاستمداران پاریس بیشتر بر موضوعاتی مانند مهاجرت، اسلام و هویت ملی تمرکز کرده‌اند، مردم عادی بیشتر نگران مسکن، مدارس، خدمات عمومی و امنیت هستند.

او معتقد است طبقه سیاسی فرانسه مشکلات اجتماعی را به اشتباه به مسائل هویتی تقلیل داده است.

 از نگاه او، نژادپرستی و اسلام‌هراسی واقعیت دارند، اما این پدیده‌ها بیش از آنکه علت مشکلات باشند، پیامد کمبود مسکن، ضعف خدمات عمومی و نابرابری‌های اجتماعی هستند.

بوعمرانه می‌گوید: «مشکل، اجتماعی است که عوامل قومی و مذهبی آن را تشدید می‌کنند.»

بوعمرانه معتقد است پاریس، حومه‌های شهر را تنها از دریچه مهاجرت، اسلام و امنیت می‌بیند.

او به سخنرانی «امانوئل ماکرون» رئیس‌جمهور فرانسه در اکتبر ۲۰۲۰ در شهر له مورو اشاره کرد؛ جایی که رئیس‌جمهور فرانسه درباره شکل‌گیری یک «جامعه موازی مذهبی» هشدار داد و زمینه تصویب قانون موسوم به «مبارزه با جدایی‌طلبی» در سال ۲۰۲۱ را فراهم کرد؛ قانونی که نظارت دولت بر نهادهای دینی و انجمن‌ها را افزایش داد.

اما به اعتقاد بوعمرانه، زندگی روزمره در سن-اوئن تصویر متفاوتی ارائه می‌دهد؛ شهری که مسلمانان در آن بخشی از زندگی عادی و مدنی فرانسه هستند، نه جامعه‌ای جدا از آن.

دیدگاه ساکنان درباره بوعمرانه متفاوت است.

برخی او را مدیری پرتلاش و مردمی می‌دانند که در جشن‌ها و میان مردم حضور دارد. برخی دیگر نیز می‌گویند اصلاً او را از نزدیک ندیده‌اند.

با این حال، بسیاری از ساکنان به تغییرات شهری مانند احداث سرعت‌گیرها، پارکینگ‌های جدید، بازسازی فضاهای سبز، پاکیزگی خیابان‌ها، توسعه ساحل رودخانه، ساخت بخشی از دهکده ورزشکاران المپیک ۲۰۲۴ و همچنین افزایش دوربین‌های نظارتی اشاره می‌کنند؛ اقدامی که به گفته آنها برای یک شهردار چپ‌گرا غیرمعمول است.

بوعمرانه می‌گوید: «برای بسیاری از مردم، اسلام مترادف اسلام‌گرایی، مهاجرت و ناامنی شده است.»

او می‌گوید این برداشت با یافته‌های کمیسیون ملی مشورتی حقوق بشر فرانسه نیز همخوانی دارد؛ نهادی که در گزارش‌های سالانه خود نشان داده دشمنی با مسلمانان ارتباط نزدیکی با نگرش‌های منفی نسبت به مهاجران دارد.

بوعمرانه همچنین ایده وجود یک «رأی واحد مسلمانان» را رد می‌کند.

او می‌گوید: «حدود ۹۰ درصد مسلمانان فرانسه فقط کار می‌کنند، مالیات می‌دهند و برای فرزندانشان مدرسه خوب می‌خواهند.»

به اعتقاد او، مسلمانان مانند سایر شهروندان در سراسر طیف سیاسی پراکنده‌اند و تصور وجود یک بلوک رأی مذهبی صرفاً یک «افسانه» است.

بوعمرانه معتقد است طبقه اجتماعی اغلب بیش از قومیت بر تجربه افراد اثر می‌گذارد.

او برای نمونه به «ناصر الخلیفی»، رئیس باشگاه پاری‌سن‌ژرمن، اشاره می‌کند و می‌گوید ثروت و جایگاه اجتماعی او باعث شده با مشکلاتی روبه‌رو نباشد که بسیاری از جوانان مهاجر با آن مواجه‌اند.

با این حال، او تأکید می‌کند زمانی که افراد غیرسفیدپوست یا مسلمان به دنبال کسب قدرت سیاسی در بالاترین سطوح باشند، موضوع نژاد و مذهب دوباره اهمیت پیدا می‌کند.

به گفته او، نخبگان سیاسی فرانسه که عمدتاً سفیدپوست هستند، هنوز بقایای نگاه دوران استعمار را با خود دارند و سیاستمداران غیرسفیدپوست را بیش از آنکه بر اساس برنامه‌هایشان قضاوت کنند، با هویت قومی یا مذهبی‌شان می‌شناسند.

او می‌گوید: «هیچ‌کس ماکرون را یک سیاستمدار کاتولیک نمی‌نامد، مگر نه؟»

بوعمرانه خود را این‌گونه معرفی می‌کند: «من فرانسوی هستم، پدر و مادرم مراکشی هستند، من فرانسوی-مراکشی هستم و مسلمانم.»

او که پیش از ورود به سیاست در حوزه امنیت سایبری فعالیت می‌کرد، می‌گوید همان استانداردهای دوگانه را در آن محیط نیز تجربه کرده بود؛ تا زمانی که جاه‌طلبی نداشت، مشکلی نبود، اما وقتی برای رسیدن به سطوح بالاتر تلاش کرد، نگاه‌ها تغییر کرد.

بوعمرانه در پایان تأکید کرد که می‌خواهد بر اساس عملکرد و برنامه‌هایش برای آینده فرانسه قضاوت شود، نه بر اساس اینکه مسلمان، فرانسوی-مراکشی یا عضو سابق حزب کمونیست است.