استاد احمد مهدوی دامغانی

منوچهر صدوقی‌سها، محقق فلسفه و دین معتقد است؛ همه ما می‌دانیم که کمال حقیقی انسان، منحصر در دو ساحت است: کمالات علمی و کمالات عملی. آنچه عموم مردم به عنوان کمالات و سعادت می‌شناسند، گاه تنها بازیچه‌ای بیش نیست. در ساحت کمال نفسانی نیز، هم کمال علمی و هم کمال عملی، هر دو ضرورت دارد. تا آنجا که بنده دریافته‌ام و بدان معتقدم، مرحوم مهدوی دامغانی در هر دو زمینه، به مرتبه‌ای والا و کم‌نظیر دست یافته بودند. اگر بخواهیم تعریفی جامع از شخصیت ایشان ارائه دهم، ایشان «ادیب» به معنای تامّ و قدسی کلمه بودند؛ همان ادیبی که می‌توان او را «ادیب الفلاسفه» یا «فیلسوفِ ادبا» خواند.

«پدرم عشق به یکتاپرستی، دین، کتابخوانی، مهربانی کردن و حرمت به دیگران را به بنده آموختند و من را با آن یار مهربان که کتاب باشد آشنا کردند.» این سخنان را فریده مهدوی دامغانی، پرکارترین مترجم ایرانی با عشقی مالامال از زندگی فرهنگی در سایه پدری فرزانه و آن هنگام که استاد مهدوی دامغانی جهان فانی را برای زندگی ابدی در دنیای باقی بدرود گفتند، بیان کرد. حالا کمی کمتر از دو سال است که فرزند به نشانه حرمت نهادن به دروس زندگی که پدر ارجمند به او فرا داده است، دست در دست یار مهربان که کتاب باشد، برش مختصری از خاطرات کودکی خویش را در قالب کتاب با ما در میان گذاشته است.

فریده مهدوی دامغانی معتقد است؛ اهل قلم می‌تواند فردی باشد که با اعتقاد به یکتاپرستی (در هر دین و آیینی) بکوشد تا حقایق انکارناپذیر عالم هستی را با تصاویری درست و راست به دیگران بنمایاند تا بنابر وظیفه خود که صاحب «قلم» بودن است الگویی شایسته، پاکیزه، صمیمی و راستگو برای دیگران باشد.