حیرت

شب‌های قدر، تنها فرصت‌هایی برای خواندن دعای کمیل و استغفار نیستند؛ بلکه لحظات‌اند برای «بازاندیشی» در زیست ایمانی، برای «ویران شدن» و دوباره «آرایییدن»ِ درون. در این شب‌ها، از فرازِ منبرها و در خلوتِ سفره‌های دعا، پرسشی بنیادین می‌طلبد: چگونه می‌توانیم از این فرصت‌های گران‌قدر، بیش از آن‌چه تاکنون کرده‌ایم، بهره ببریم؟ این نوشتار، به پرسشی مهم پاسخ می‌دهد: شب‌های قدر چگونه می‌توانند نقطه‌ای برای بازاندیشی در زیست ایمانی انسان باشد؟ در این مسیر، از « حیرت » سخن می‌گوییم؛ نه آن حیرت ِ گذرا که انسان را سرگردان می‌کند، بلکه حیرت ی که از جنسِ «آگاهی» و «تربیت» است؛ نه خروجی احساس، بلکه میوه‌ سیر و سلوکی بلند. با زبانی که آمیخته است از آیات قرآن کریم، روایات معصومین(ع) و اشعار حکیمان، به این پرسش می‌پردازیم که چرا پیامبر اکرم(ص) مأمور به «طلبِ ازدیاد علم» شد و حتی در لحظاتِ برتر، از ایشان خواسته شد: «اللَّهُمَّ زِدْنِی فِیکَ حِیرَةً».

استاد فلسفه اخلاق دانشگاه ادیان و مذاهب تصریح کرد: در مقام حیرت ، گویی که بُهتمان می‌زند و در این مقام گویی که تمام مجاری وجود ما گشوده می‌شوند تا آن واقعیت که موجب حیرت شده را بفهمیم. در این حالت، قدسیت و عظمت را نیز تجربه می‌کنیم؛ یعنی دیگر پدیده‌ای نظیر غروب خورشید را نمی‌بینیم، بلکه گویی رازآمیزترین امر هستی را می‌بینیم.

گروه معارف: پژوهشگر قرآنی و استاد حوزه علمیه اصفهان گفت: استخاره زمانی کاربرد دارد که انسان با بهره‌گیری از عقل خود و مشورت با متخصصان امر، نتواند به نتیجه برسد و حیران و مضطر شود، اینجاست که می‌تواند استخاره کند.

گروه معارف: عضو هیئت‌ علمی دانشگاه اصفهان گفت: در وهله اول به نظر می‌رسد که دین و حیرت دو مقوله جدا از هم هستند، در حالیکه این دو می‌تواند مکمل حمایت‌کننده یکدیگر باشند؛ لذا حیرت عرفا با مقولات مورد تأکید دین، هیچ منافاتی ندارد.

گروه معارف: از آغاز غیبت صغری، برخی از مردم در شناسایی و تشخیص امام دوازدهم دچار حیرت شدند، علی‌رغم اینکه پیامبر(ص) و ائمه معصومین(ع) در این رابطه هشدار داده بودند و امام عصر(عج) و سفرایشان نیز برای آگاه‌سازی مردم تلاش می‌کردند.