همت بلند و كار فراوان؛ راز موفقيت در عرصه قرآنی/ علم جاده بهشت و جهل جاده جهنم است

گروه حوزه‎های علميه: آيت‎الله‎العظمی مكارم شيرازی، يكی از رسالت‎های طلاب غير ايرانی را ايجاد مراكز علمی و تحقيقاتی و حوزوی و پژوهشی و قرآنی در سراسر جهان دانست و تاكيد كرد: همت بلند، كار فراوان و تلاش مستمر و پيگير راز موفقيت در عرصه قرآن‌پژوهی و فعاليت‌های علمی است.

به گزارش خبرگزاری بين‎المللی قرآن(ايكنا) آيت‎الله‎العظمی مكارم شيرازی شب گذشته، 22 ارديبهشت ماه در در جمع طلاب مدرسه عالی قرآن و حديث جامعةالمصطفی‌ در دارالقرآن علامه طباطبايی، تحصيل علم را يكی از بركات زندگی و از عوامل اصلی تعالی بخش انسانی دانست و گفت: علم و اخلاص از جمله مواهبی است كه هر كس خود را با آن دو تركيب كند، ظرف وجودی خود را افزايش داده و خداوند نيز در اين ظرفيت وسيع، بركات و نعمات و توفيقات را فروخواهد فرستاد.

وی افزود: از جمله ويژگی‌های مهمی كه موجب افزايش ظرفيت وجودی انسان می‌شود و نعمات بيشتری را متوجه او می‌كند و بسياری از بزرگان علم و فضيلت در طول تاريخ به دليل اخلاص عملی كه داشتند به مقامات بالای علمی و عرفانی دست پيدا كردند.

مكارم‌شيرازی خطاب به طلاب غير ايرانی محصل در ايران، عنوان كرد: شما بايد همتی بلند داشته باشيد و وقتی كه در اين مسير گام برداشته‎ايد به شكلی حركت كنيد كه از خود، يادگاری‎های ارزشمند به جا بگذاريد كه از آن جمله می‎توان به تاسيس مراكز علمی و پژوهشی و فرهنگی در نقاط مختلف جهان است.

وی افزود: به ياد داشته باشيد كه در اين مسير بايد با توكل به خدا، تنها برای رضای او حركت كنيد كه قعطا با اين نيت تمام مشكلات برطرف خواهد شد؛ هيچگاه از مشكلات نترسيد زيرا مشكلات جزيی از هر كار و برنامه است و كاری نيست كه مشكلی با خود به همراه نداشته باشد؛ پس قطعا وجود مشكل به شما اين پيام را دارد كه آن كار را انجام خواهيد داد زيرا توكل و عزم و همت شما بيش از توان اثرگذاری مشكلات است.

اين مرجع تقليد اظها ركرد: برای موفقيت در حوزه مطمنا فقط، داشتن استعداد قوی، عامل تمام كننده نيست بلكه در اين مسير بايد تلاش و همت مستمر داشته باشيد؛ چه بسا افرادی با استعداد بسيار در اين مسير از كار بازمانده و بيرون رفتند و افرادی با استعداد متوسط كه به درجات عالی رسيدند.

وی تلاش پيگير و كار فراوان را يكی از رموز موفقيت در عرصه طلبگی و قرآن‎پژوهی عنوان كرد و گفت: مرحوم آيت‌الله‌العظمی بروجردی به حدی شب‌ها به حل مسايل پيچيده علمی مشغول می‌شدند كه وقتی صدای اذان را می‌شنيد به نزديكان خود می‌گفتند كه صدای اذان بی‌موقع برای چه به صدا درآمده است، اين قدر در تحصيل علم و حل مسايل علمی اهتمام داشتند كه زمان را فراموش می‌كردند؛ يا مرحوم صاحب جواهر كه از كوچكترين لحظات وقفه در مراسم تشييع جنازه يكی از اقوام نزديكش نيز برای نوشتن جواهر، بهره می‎برد؛ همه اينها نقاط پررنگ و شفافی هستند كه به ما نشان می‎دهند در اين مسير به چه شكلی بايد رفتار كرد.

اين مفسر قرآن كريم به داستان تدوين تفسير نمونه اشاره كرد و افزود: اين تفسير در روزهای تبعيد در زمان طاغوت در سه شهر مهاباد، چهابار و انارك نايين با كمك تيم ده نفره نوشته شد و در اين روزها از كوچكترين فرصت‎ها برای توليد علمی استفاده می‎شد؛ طلاب امروز چه ايرانی و چه غير ايرانی بايد از زمينه و فرصتی كه برای پژوهش علمی و تحصيل در حوزه دارند با وجود اين همه منابع عظيم در دسترس، اساتيد مبرز در دسترس، كلاس‎های گسترده آموزشی و تخصصی در حوزه، استفاده كنند، زيرا شرايط امروز به هيچ عنوان با گذشته در اين زمينه قابل قياس نيست.

وی با اشاره به محدوديت‎های فراوان علمای پيشين حوزه در توليد علم و تحصيل در حوزه، عنوان كرد: علمای بزرگ حوزه با كوشش و تلاش بسيار زياد اين ميراث عظيم را به آيندگان منتقل كرده‎اند و طلاب نسل امروز نيز بايد از اين منابع و اين فرصت‎ها به بهترين شكل ممكن استفاده كنند.

اين مرجع تقليد با ذكر اين مطلب كه خداوند به قدر همت و تلاش هر كس برای رسيدن به كمال به او نعمت و فرصت می‌دهد، اظهار كرد: نعمت جوانی از آن دسته نعماتی است كه اگر قدر آن را ندانيم به شكلی از ما گرفته می‎‏شود كه تنها بايد حسرت آن را بخوريم؛ پس بايد از تك تك لحظات جوانی به بهترين شكل استفاده كنيم.

آيت‌الله العظمی مكارم شيرازی با اشاره به روايتی از امام علی‌(ع) در خصوص خصايل علمی و معرفتی مردم عنوان كرد: بر طبق اين روايت مردم به سه دسته تقسيم می‌شوند كه گروه اول «عالمان ربانی» هستند و گروه دوم «طالبان علم» كه در درس عالمان دينی حاضر می‌شوند و به دنبال كسب نورانيت‌اند؛ طلاب علوم دينی جزو دسته اول يا دوم هستند كه از جمله برگزيدگان و افضل امت نيز هستند؛ ولی گروه سوم افراد بی‌سرپناه و بی‌سرو پايی هستند كه نه به دنبال علم می‌روند و نه خود عالم هستند كه آن حضرت اين افراد را به برگ‌های خشكيده پاييزی كه با هر بادی به اين و آن سو می‌روند تشبيه كرده‌اند.