روايت مسلمان شدن پرفسور «برلون» پس از جراحی آيتاللهالعظمی ميلانی(ره)
مسلمان شدن پرفسور نامی اروپايی پس از عمل جراحی آيتاللهالعظمی ميلانی(ره) مرجع بزرگ جهان تشيع يكی از حقايق شگفتانگيز معاصر و نشانی از حقانيت مكتب اهلبيت(ع) است.
گروه حوزههای علميه: مسلمان شدن پرفسور نامی اروپايی پس از عمل جراحی آيتاللهالعظمی ميلانی(ره) مرجع بزرگ جهان تشيع يكی از حقايق شگفتانگيز معاصر و نشانی از حقانيت مكتب اهلبيت(ع) است.
به گزارش خبرگزاری بينالمللی قرآن(ايكنا) اين روزها سالگرد درگذشت يكی از بزرگترين مراجع و علمای معاصر شيعه، آيتالله سيد محمدهادی ميلانی(ره) است؛ مرحوم ميلانی، در سال 1273 در شهر نجف عراق زاده شد ولی بخش طولانی از عمر شريف خود را در مشهد به تربيت شاگردان و پرداخت زكات علم پرداخت. وی در هفتم محرم سال ۱۲۷۳ در نجف به دنيا آمد. اجداد او همه از سادات حسنی شهر مدينه منوره و از فرزندان حضرت زينالعابدين(ع) بودند كه به جهت شرافت علمی و معنوی از بزرگان مدينه به شمار میرفتند.
جد اعلايش شريف سيد علیاكبر با ۲۶ سال نسب به «علی اصغر» فرزند علی بن حسين میرسد؛ هجرت آنان در اواخر قرن يازدهم هجری قمری از مدينه به آذربايجان ايران در پی دعوتی بود كه از جانب شيعيان اين ديار انجام گرفت؛ به دنبال اين دعوت سيد حسين (جد ايشان) و برادرش علیاكبر كه هر دو از جوانان مدينه بودند، به همراه زايرين خانه خدا وارد آذربايجان شدند و در منطقه «اسكوچای» اقامت گزيدند و سيد حسين همچنان در «ميلان» از روستاهای شهرستان اسكو باقی ماند.
اولين مكتب تربيتی سيد محمدهادی دامان مادری از خاندان علوم و فضيلت و پدر فرزانه و عالم وی بود؛ اساتيد علوم مقدماتی وی، آقا ميرزا ابراهيم همدانی و آخوند ملامحسن تبريزی و در دروس سطح نيز غلامعلی قمی و ابوالقاسم مامقانی (دائی) استادان او بودند او همچنين از محضر اساتيدی چون سيد ابوالحسن اصفهانی، آيتالله نائينی و آقا ضياءالدين عراقی استفاده برده و پايههای علمی خود را در فقه و اصول استحكام بخشيده و در طول ۲۳ سال حضور در دروس و محافل علمی توانسته بود بر آراء و نظرات قویترين اساتيد مسلط گردد؛ وی در علوم عقلی نيز مهارت فراوان داشت و چندين سال از عمر خود را محضر اساتيد فلسفه گذرانده و در اين خصوص از شاگردان محمدحسين اصفهانی به شمار میرفت.
از جمله علومی ديگری كه در آن تبحر يافت و به استادی رسيد، دانش تفسير و علوم قرآنی بود كه از ايام تحصيل خود در نجف اين دانش را نزد محمدجواد بلاغی فراگرفته بود و بعدها نيز همواره با اساتيد تفسير بويژه با علامه طباطبايی صاحب تفسير الميزان مباحثه و مناظره داشت؛ هشت سال نيز در علوم حديث با علی قمی مباحثه و مذاكره داشت و نسخه كتاب وسايل الشيعة خود را با نسخهای كه به خط شيخ حر عاملی بود، مقابله كرده است.
آنچه امروزه از آنها به عنوان آثار مرحوم ميلانی نام برده میشود، يادداشتهای پراكنده و تقريرات درسهايش است كه به همت شاگردان و فرزندانش جمعآوری شده و پس از تنظيم در عناوين و موضوعات مختلف به چاپ رسيده است و عبارتند از محاضرات فی الفقه الامامية، قادتنا كيف نعرفهم، تفسير سوره جمعه و تغابن، مختصر الاحكام، مناسك حج، حاشيه بر قسمتی از عروة الوثقی، نخبةالمسائل، ده پرسش، حاشية المكاسب، قواعد فقهيه و اصوليه، رسالهای در بيعه و مسائل بانكی، كتابی استدلالی در مزارعه و مساقات، كتابی استدلالی در اجاره، شرح استدلالی مباحثی از كتاب الصلوة «شرايع» و همچنين رسالهای در منجزات مريض.
نخستين گام اصلاحی مرحوم آيتالله ميلانی در حوزه علميه، سامان بخشيدن به دروس بود كه بعدها اثرات آن در مراكز دينی و فرهنگی ديگر نيز نمايان شد؛ ايشان چون دريافته بود كه منشاء پراكندگی علمای اين شهر در طول سالهای گذشته در فقدان اساتيد پرمايه در اين سامان نهفته است؛ بدان جهت نيز ابتدا اساتيد پركار و شايسته را جلب اين حوزه كرد و خود نيز بر كرسی تدريس نشست.
درس خارج اصول و فقه او كه در مسجد گوهرشاد داير میشد، در شكوفايی دروس حوزه نقش بسزايی داشت و به مرور زمان علماء را در اين شهر تمركز میبخشيد؛ ايشان تحول شگرفی نيز در خصوص روش آموزشی دروس پديد آورد كه اساسیترين آن طرحی بود كه به نابسامانی و بینظمی حاكم بر مدارس دينی پايان داد و به حوزه علميه مشهد جان تازهای بخشيد؛ وی طلاب متعهد را ياری میكرئ و در همه اين مراحل، امتحانات ماهانه و سالانه و ارتقاء رتبه و حضور و غياب و كنترل كيفيت دروس نيز با جديد پيگيری میشد.
يكی از رويدادهای بزرگ كه در زمان زندگی ايشان روی داد، مسلمان شدن پرفسور و جراح بلژيكی يعنی پروفسور «برلون» بود. مرحوم آيتالله سيد محمدهادی ميلانی(ره) دچار بيماری معده شدند و پروفسور برلون را از اروپا برای جراحی ايشان آوردند و پس از يك عمل سه ساعته و زمانی كه ايشان در حال به هوش آمدن بودند، به مترجم دستور داد تمام كلماتی را كه ايشان در حين به هوش آمدن میگويند برايش ترجمه كند، مرحوم ميلانی در آن لحظات فرازهايی از دعای ابوحمزه ثمالی را قرائت میكردند و پس از اين مسئله پروفسور برلون، گفت؛ كلمه شهادتين را به من بياموزيد زيرا از اين لحظه میخواهم روی به اسلام بياورم و پيرو مكتب اين روحانی باشم؛ وقتی دليل اين كار را جويا شدند، پروفسور برلون گفت: تنها زمانی كه انسان شاكله وجودی خود را بدون اين كه بتواند برای ديگران نقش بازی كند، نشان میدهد، در حالت به هوش آمدن است و بنده ديدم كه اين آقا، تمام وجودش محو خدا بود، در آن لحظه به ياد اسقف كليسای كانتربری افتادم كه چندی پيش در همين حالت و پس از عمل در كنارش ايستاده بودم و ديدم كه او ترانههای كوچه بازاری جوانان آن روزگار را زمزمه میكند، در آن لحظه بود كه فهميدم حقيقت، نزد كدام مكتب است و بعد از آن هم وصيت كرد كه وی را در شهری كه مرحوم ميلانی را در آن دفن كردهاند به خاك بسپارند؛ قبر اين پروفسور مسلمان شده در خواجه ربيع، محل مراجعه مردم و افرادی است كه حقيقت اسلام را باور كردهاند.
مرحوم آيتالله ميلانی به علت ابتلا به سرطان در روز جمعه ۱۷ مرداد سال ۱۳۵۴ در سن ۸۳ سالگی، درگذشت و در جوار مرقد علی بن موسی الرضا به خاك سپرده شد.
