ذکر خداوند جلادهنده قلوب انسان‌هاست/ خدمت روح به پروردگار انسان را توانمند می‌کند

حجت‌الاسلام والمسلمین هادی عباسی خراسانی، استاد سطح عالی حوزه در گفت‌وگو با خبرگزاری بین‎‌المللی قرآن(ایکنا) از قم، در شرح دعای روز چهارم ماه مبارک رمضان گفت: در دعای این روز می‎خوانیم: «اللَّهُمَّ قَوِّنِی فِیهِ عَلَى إِقَامَةِ أَمْرِکَ وَ أَذِقْنِی فِیهِ حَلاوَةَ ذِکْرِکَ وَ أَوْزِعْنِی فِیهِ لِأَدَاءِ شُکْرِکَ بِکَرَمِکَ وَ احْفَظْنِی فِیهِ بِحِفْظِکَ وَ سِتْرِکَ یَا أَبْصَرَ النَّاظِرِینَ».

وی ادامه داد: در این ماه، اولین پیام، پیام توانایی بر اقامه امر است؛ انسان روزه‌دار از خداوند توانایی اقامه و به پاداشتن امر باری‌تعالی را می‌طلبد؛ گویا امر خداوند عمود است و این عمود دست انسان روزه‌دار است؛ در اولین روز از خداوند روزه حقیقی، در روز دوم رضوان الهی و در روز سوم اندیشه را طلب کردیم؛ اکنون پس از این سه، از خداوند می‌خواهیم به ما قوه و توانایی برپاداشتن امرش را عطا کند.

استاد سطح عالی حوزه بیان کرد: اقامه امر خدا اعم از اوامر و نواهی؛ یعنی بایدها و نبایدها است؛ امام صادق(ع) می‌فرمایند: تقوا یک کلاس درس است؛ در کلاس اوامر باید حاضر و در کلاس نواهی باید غایب بود.

این استاد اخلاق گفت: قدرت و توانایی بر اقامه امر، بیش‌تر جنبه قدرت و توانایی معنوی است؛ شاید انسان به لحاظ جسمانی ضعیف باشد؛ اما در امور عبادی قوی باشد، امام علی(ع) در دعای کمیل می‌فرمایند: «قوِّ علی خدمتک جوانحی و اشدد علی العزیمة جوانحی؛ پروردگارا اعضا و جوارحم را در طریق خدمت به خودت قوی و نیرومند گردان و روح و قلبم را بر عزم استوار گردان».

وقتی روح در خدمت پروردگار قرار گرفت، انسان توانمند می‌شود

وی ادامه داد: وقتی روح در خدمت پروردگار قرار گرفت، انسان توانمند می‌شود، حضرت علی(ع) زمانی که قلعه خیبر را فتح کرد، همه تعجب کردند که چطور چنین چیزی ممکن است؟ حضرت جواب دادند: «ما قلعت باب خیبر بقوة جسمانیة، ولکن بقوة إلهیة»، (شرح نهج البلاغة للمعتزلی ج 20 ص 316؛ بحارالانوار ج 21 ص 26)؛ در خیبر را با نیروی جسمانی از جا نکندم، بلکه با قوه و نیروی الهی چنین کاری کردم. کسی که مطیع خداوند باشد، خداوند به او قدرتی عطا می‌کند که همه اشیاء از او مطیع می‌شوند، فرزند امام علی(ع) امام حسین(ع) که مطیع محض امر الهی بود، می‌فرماید: کسی که اوامر الهی را اطاعت کند، خدا از او اطاعت می‌کند، (وَ أَذِقْنِی فِیهِ حَلاوَةَ ذِکْرِکَ).

عبادت همان زنده‌نگه‌داشتن یاد خداوند است

این استاد عرفان و اخلاق گفت: هدف از خلقت جن و انس عبادت است؛ «وَمَا خَلَقْتُ الْجِنَّ وَالْإِنسَ إِلَّا لِیَعْبُدُونِ؛ و جن و انس را نیافریدم جز براى آنکه مرا بپرستند»، (ذاریات/ 56). عبادت همان زنده‌نگه‌داشتن یاد خداوند است و این معنای ذکر است، در دعای روز قبل، طالب علم و اندیشه و انگیزه بودیم و در این روز، از خدا می‌خواهیم حلاوت و شیرینی یادش را به ما بچشاند؛ در حدیثی قدسی آمده‌ است که: «إِنَّ أَدْنَی مَا أَنَا صَانِعٌ بِهِمْ أَنْ أَنْزِعَ حَلَاوَةَ مُنَاجَاتِی عَنْ قُلُوبِهِمْ؛ اگر عالمی به علمش عمل نکند، کم‌ترین کاری که من (خدا) نسبت به او انجام می‌دهم، این است که شیرینی مناجات و ذکر را از قلبش می‌گیرم»، (کافی ج 1، ص 46).

صاحب کتاب عرفانی صد کلمه گفت: کسی که شیرینی و لذت یاد خدا را بچشد، گناه در نظرش تلخ و زشت خواهد بود و اصلاً چیزی فراتر از این لذت نخواهد یافت؛ امام صادق(ع) فرمود: من حاجتی داشتم، وضو ساختم و مشغول نماز شدم تا خدا را برای آن حاجت بخوانم؛ آن قدر لذت مناجات و راز و نیاز با خدای متعال مرا متوجه خود کرد که حاجتم را از یاد بردم.

وی افزود: انسان روزه‌دار، طالب شیرینی ذکر است و قرآن شیرین‌ترین ذکر خداوند و جلادهنده قلوب است؛ حضرت محمد(ص) می‌فرمایند: «جَلاءُ هذِهِ القُلوبِ ذِکرُ اللَّهِ وتِلاوَةُ القرآنِ وَ أَوْزِعْنِی فِیهِ لِأَدَاءِ شُکْرِکَ بِکَرَمِکَ».

این مفسر صحیفه سجادیه تصریح کرد: بعد از آن‌که علم آمد، اطاعت هم می‌آید و در پی آن لذت اطاعت هم می‌آید که نتیجه این سه شکر می‌شود؛ وقتی انسان بتواند مطیع اوامر الهی باشد، خسته نشود و لذت ببرد، در زمره شاکران قرار می‌گیرد؛ شکر زبانی دارد و عملی. شکر عملی یعنی آن‌که از هر نعمتی که خداوند عطا فرموده، درست و بجا و در راه اطاعت او استفاده کنیم.

وی افزود: امام صادق(ع) می‌فرماید: کم‌ترین شکر آن است که نعمت را از خدا بدانی بی آن که قلب تو مشغول به آن نعمت شود و خدا را فراموش کنی و هم چنین راضی بوده به نعمت او و اینکه نعمت خدا را وسیله عصیان او قرار ندهی و اوامر و نواهی او را با استفاده از نعمت‎هایش زیر پا نگذاری.

افراد شاکر تحت کرم پروردگار قرار می‌گیرند

وی افزود: متعلق شکر، کرم است؛ همه این‌ها تحت کرم خداوند است و اگر کرم نباشد، هیچ‌یک نیست؛ کسانی که شکر می‌کنند، در کرم پروردگار قرار می‌گیرند. «وَ احْفَظْنِی فِیهِ بِحِفْظِکَ وَ سِتْرِکَ یَا أَبْصَرَ النَّاظِرِینَ».

عباسی خراسانی تصریح کرد: وقتی انسان شاکر شد، در حفظ پروردگار قرار می‌گیرد. هنگامی که می‌گوییم: خداحافظ؛ یعنی خدایی هست؛ خدا را شناخت؛ چیزهایی که خدا دوست دارد، اطاعت کرد و لذت اطاعت را چشید و در نهایت خدا حافظ او است. در خداحافظی که می‌گوییم، مراحل قبل وجود دارد؛ حفظ خداوند به پوشش و نظارت است و خود ماه رمضان هم یک ستر و حافظ است.

وی گفت: خداوند از هر ناظری بصیرتر و بیناتر است؛ بنابراین از او می‌خواهیم گناهان ما را با صفت ساتر بودنش بپوشاند و ما را از گناه حفظ نماید.

شرح دعای روز پنجم ماه رمضان

حجت‌الاسلام عباسی خراسانی گفت: در پنجمین روز ماه مبارک رمضان به خداوند متعال چنین عرضه می‎داریم: «اللَّهُمَّ اجْعَلْنِی فِیهِ مِنَ الْمُسْتَغْفِرِینَ وَ اجْعَلْنِی فِیهِ مِنْ عِبَادِکَ الصَّالِحِینَ الْقَانِتِینَ وَ اجْعَلْنِی فِیهِ مِنْ أَوْلِیَائِکَ الْمُقَرَّبِینَ بِرَأْفَتِکَ یَا أَرْحَمَ الرَّاحِمِینَ».

«اللَّهُمَّ اجْعَلْنِی فِیهِ مِنَ الْمُسْتَغْفِرِینَ»

وی افزود: در این روز اولین خواسته انسان روزه‌دار این است که خداوند او را از مستغفران قرار دهد؛ استغفار از نمودهای توبه است و هنگامی که مؤمن کلمه استغفار را بر زبان جاری می‌سازد، خداوند او را می‌آمرزد و خیرات و برکات خویش را بر مستغفر نازل می‌کند؛ استغفار وسیله امیدبخشی است که انسان را به‌سوی خدا بازمی‌گرداند.

وی افزود: خداوند می‌فرماید: «وَمَن یَعْمَلْ سُوءًا أَوْ یَظْلِمْ نَفْسَهُ ثُمَّ یَسْتَغْفِرِ اللّهَ یَجِدِ اللّهَ غَفُورًا رَّحِیمًا؛ و هر کس کرداری زشت کند یا به نفس خویش ستم نماید، سپس از خداوند آمرزش طلبد، خداوند را بسی آمرزنده مهربان خواهد یافت»، (نساء/110)، در آیه 17 آل عمران: «الصَّابِرِینَ وَالصَّادِقِینَ وَالْقَانِتِینَ وَالْمُنفِقِینَ وَالْمُسْتَغْفِرِینَ بِالأَسْحَارِ؛ [اینانند] شکیبایان و راستگویان و فرمانبرداران و انفاق‏کنندگان و آمرزش‏خواهان در سحرگاهان»، خداوند استغفار در سحرگاه را یکی از صفات متقین ذکر می‌کند.

این استاد حوزه تصریح کرد: در روایتی از حضرت رسول(ص) نقل شده‌ است که کسی که استغفار کند، خداوند چند نعمت به او عطا می‌کند: مَن اَکثَرَ مِنَ الاِستِغفارِ جَعَلَ اللّه‏ُ لَهُ مِن کُلِّ هَمٍّ فَرَجا وَمِن کُلِّ ضَیقٍ مَخرَجا وَرَزَقَهُ مِن حَیثُ لایَحتَسِبُ (بحار الانوار جلد 77 ص 172)؛ اول این‌که برای او از هر غم و اندوهی گشایشی قرار می‌دهد؛ دوم از هر تنگنایی راه خروجی پدید می‌آورد و سوم از جایی که گمان نمی‌کند خداوند به او روزی می‌رساند؛ و امیرالمؤمنین(ع) می‌فرماید: استغفار روزی را افزایش می‌دهد، (همان/ 277، ج 4) و باز از آن گرامی است که فرمود: فراوان استغفار کنید تا رزق سویتان آید.

وی افزود: ربیع بن صبیح می‌گوید: نزد حسن بن علی -علیه السلام- بودم، مردی وارد شد و از خشکسالی آبادی‌اش شکایت کرد، امام -علیه السلام- فرمود: استغفار کن؛ دیگری آمد شکایت کرد، به او نیز فرمود: استغفار کن؛ سومی آمد و گفت: دعا کنید خدا پسری به من بدهد، به او هم فرمود: استغفار کن؛ ربیع بن صبیح می‌گوید: تعجب کردم، به ایشان گفتم: هرکس نزد شما می‌آید و مشکلی دارد و تقاضای نعمتی می‌کند، به او دستور استغفار می‌دهید؛ فرمود: آن‌چه را گفتم از پیش خود نبود؛ این مطلب را از کلام خداوند که از زبان پیامبرش نوح حکایت می‌کند، استفاده کردم؛ سپس آیات یک تا ده سورة نوح را قرائت کردند. (مجمع البیان، ج1، ص 361).
گناه سبب تنگ‌دستی و فقر می‌شود و استغفار باعث گشایش روزی می‌گردد.
وَ اجْعَلْنِی فِیهِ مِنْ عِبَادِکَ الصَّالِحِینَ الْقَانِتِینَ
این استاد حوزه خاطرنشان کرد: در این فراز از این دعا از خداوند می‌خواهیم که ما را جزء عباد صالح و قانت خویش قرار دهد؛ خداوند در قرآن صالحین را معرفی کرده‌است؛ صالحین کسانی هستند که ایمان دارند و عمل صالح انجام می‌دهند (وَ الذین امنوا و عملواالصالحات لَنُدخِلنَّهم فی الصالحین/ عنکبوت 9)؛ نماز را برپا می‌دارند و اقامه می‌کنند و تمسک به کتاب دارند (و الذین یمسکون بالکتاب و اقاموا الصلوۀ انّا لا نضیعُ اجر المصلحین/ اعراف، 170)؛ خضوع و خشوع دارند (ان الذین امنواوعملواالصالحات واخبتواالی ربهم اولئک اصحاب الجنۀهم فیها خالدون/ هود، 23)؛ بهترین خلق عالمند (ان الذین امنوا و عملوا الصالحات اولئک هم خیر البریه/ بینه، 7)؛ هیچ‌گونه ترس و بیم و غم و اندهی ندارند (إنَ الَذینَ امنوا وَالذّینَ هادوا والنصاری والصابئینَ مَن امنَ با لله والیومِ الاخروعَمَل صالِحاً فَلهُم اجرَهُم عندَ رَبهِم ولا خوفٌ علیهم ولا هم یَحزَنون/ بقره 62)؛ ایمان به خدا و روز قیامت دارند، امر به معروف و نهی از منکر می‌کنند و به سوی کارهای نیک می‌شتابند (یومنون بالله و الیوم الاخر و یأمرون بالمعروف و ینهون عن المنکر و یسارعون فی الخیرات و اولئک من الصالحین/ آل عمران 114).
وی افزود: بنابراین از خدا می‌خواهیم ما را جزء این دسته از بندگان صالح قرار دهد که چنین ویژگی‌هایی دارند و اما قنوت به معنای خضوع و خشوع برای خداوند سبحان است و شامل عبادت و اقسام طاعت‌ها می‌شود؛ انسان‌های قانت، کسانی هستند که خاشع‌اند و به نیایش با خدای خویش می‌پردازند. یکی از مصادیق خشوع، قنوت نماز است. قنوت پلی است بین انسان و خدا و ماه مبارک رمضان بهترین فرصت برای برقراری این ارتباط است (و قوموا للّه قانتین/ بقره 238).
وَ اجْعَلْنِی فِیهِ مِنْ أَوْلِیَائِکَ الْمُقَرَّبِینَ
عباسی خراسانی خاطرنشان کرد: از خداوند می‌خواهیم ما را در زمرة اولیاء مقرب خویش قرار دهد؛ دوستان و اولیاء مقرب خدا کسانی هستند که بین آن‌ها و خدا فاصله‌ای نیست؛ حجاب‌ها از قلبشان کنار رفته و در پرتو نور و معرفت و ایمان و عمل صالح، خدای خویش را با چشم دل می‌بینند؛ این‌ها کسانی هستند که زنگار از دل شسته و قلبشان را چون شیشه‌ای صیقل داده‌اند و از ورای آن پروردگار خویش را نظاره می‌کنند.
برَأْفَتِکَ یَا أَرْحَمَ الرَّاحِمِینَ
وی گفت: رأفت به معنای نرم و نازک‌دلی و شدت رحمت است و خداوند در آیات بسیاری خود را بدان ستوده است؛ رأفت خداوند به معنای احسان به بندگان و گذشت از آنان می‌باشد (وَإِنَّ اللَّهَ بِکُمْ لَرَؤُوفٌ رَّحِیمٌ/ حدید9)؛ رأفت در مورد بندگان به معنای نرم و دل نازک‌بودن است که در محبت و نیکی و گذشت تجلی می‌یابد و خداوند پیامبر اکرم ص بدان ستوده است (لَقَدْ جاءَکُمْ رَسُولٌ مِنْ أَنْفُسِکُمْ عَزیزٌ عَلَیْهِ ما عَنِتُّمْ حَریصٌ عَلَیْکُمْ بِالْمُؤْمِنینَ رَؤُفٌ رَحیم/ توبه 128) در میان انبیاء الهی، وجود مقدس پیغمبر به تصریح قرآن رئوف هستند و در میان ائمه، امام رضا(ع).
عباسی خراسانی افزود: رحمت را رأفت متفاوت است غرقت قلب در رأفت از رقت قلب در رحمت بیش‌تر است؛ بنابراین رأفت در خداوند متعال به معنای احسان و عنایت خاص به بندگان مؤمن است؛ اما گسترة رحمت الهی وسیع‌تر می‌باشد؛ به عبارتی هم شامل رحمت رحمانیه می‌شود که کافر و مؤمن را در برمی‌گیرد و هم شامل رحمت رحیمیه می‌شود که اختصاص به مؤمنان دارد. صفت رئوف هم‌چون رحیم مختص مؤمنان است به همین دلیل هم در بسیاری از آیات در کنار رحیم مطرح شده‌است.
وی خاطرنشان کرد: در این فراز ار دعا نیز صفت رأفت در کنار رحمت رحیمیة خدا مطرح شده‌است؛ کسی که استغفار کند و عمل صالح انجام دهد، در زمرة صالحان و قانتان قرار می‌گیرد و مقرب درگاه الهی می‌شود و چنین بندة مؤمنی سزاوار رأفت خداوند است

شرح دعای روز ششم ماه رمضان

عباسی خراسانی گفت: در این روز چنین می‎خوانیم: «اَللّهُمَّ لا تَخْذُلْنی فیهِ لِتَعَرُّضِ مَعْصِیَتِکَ وَلاتَضْرِبْنی بِسِیاطِ نَقِمَتِکَ وَزَحْزِحْنی فیهِ مِنْ مُوجِباتِ سَخَطِکَ بِمَنِّکَ وَاَیادیکَ یا مُنْتَهی رَغْبَةِ الرّاغِبینَ».
وی افزود: هم‌چنان که طاعت و عبادت انسان را سربلند و عزیز می‌کند، گناه و معصیت انسان را خوار و ذلیل می‌کند؛ گناه فطرت پاک و نورانی انسان را کدر و ظلمانی می‌کند و اگر استغفار ننماید، هلاک خواهد شد.
این استاد درس خارج حوزه بیان کرد: هنگامی که بنده گناه خدای خویش را می‌کند، در واقع در مقابل او برخاسته و با پروردگار عالمیان می‌جنگد؛ چنین انسانی نفس خویش را به خدای باری تعالی ترجیح داده و به تبعیت از آن پرداخته است؛ قرار دادن چیزی یا کسی در کنار خدا و تبعیت از آن نیز شرک است.
وی اظهارکرد: گناه عواقب و آثار بسیاری سوئی در زندگی دنیوی و اخروی انسان دارد؛ امام صادق -علیه السلام- می‌فرمایند که از عواقب گناهان بپرهیزید. (بحار الانوار، ج75، ص437)؛ در این دنیا، جسم مادی و روح مجرد برای مدتی همراه هم شده‌اند و به عبارتی ممتزج گشته‌اند؛ به همین دلیل تأثیر متقابلی بر یکدیگر می‌گذارند، اگر می‌خواهیم زندگی سالمی داشته باشیم، باید هم به جسم اهمیت دهیم و هم به روح و البته توجه به روح اهمیت بیش‌تری دارد؛ ممکن است انسانی به تغذیه و سلامت جسم خویش بسیار توجه کند؛ اما از روح خود غافل باشد، چنین انسانی سالم نخواهد بود.
عباسی خراسانی تصریح کرد: آسیبی که انسان‌ها در اثر گناه کردن بر جسم و روح خویش وارد می‌نمایند، به مراتب بیش‌تر از رعایت نکردن اصول تغذیه و مراقبت جسم است؛ از گناهان روزمره چون غیبت، تهمت، دروغ، نگاه به نامحرم، رعایت نکردن حجاب، حق الناس و ... تا گناهان دیگری که در جامعه رواج یافته و به صورت عادت درآمده‌است.
این نویسنده و مولف حوزوی بیان کرد: همه این‌ها بر زندگی و جسم و روح فرد اثر می‌گذارد، بسیاری از بلاها و گرفتاری‌هایی که در زندگی پیش می‌آید نتیجة گناهان خودمان است؛ خداوند در آیة 41 سورة مبارکة روم می‌فرماید: ظَهَرَ الْفَسادُ فِی الْبَرِّ وَ الْبَحْرِ بِما کَسَبَتْ أَیْدِی النَّاسِ؛ این فسادی که در زمین ظاهر می‌شود، به خاطر اعمال مردم است؛ یعنی به خاطر گناهانی است که مرتکب می‌شوند؛ منظور از فساد در زمین، مصیبت‌ها و بلایای عامی است که مردم گرفتار آن می‌شوند؛ مانند زلزله، قحطی، جنگ، بیماری‌ها و... .
وی افزود: امام باقر علیه السلام نیز فرموده‎اند هیچ سختی و مصیبتی به بنده نمی‎رسد، مگر به وسیله گناهی که مرتکب می‎شود، اما دامنه بخشش خداوند گسترده‎تر است(قصارالجمل، ج1، ص232)؛ گناه تنها بر زندگی فرد اثر نمی‌گذارد، بلکه به گفته قرآن بر زمین و آسمان تأثیر می‌گذارد ( تَکَادُ السَّمَاوَاتُ یَتَفَطَّرْنَ مِنْهُ وَ تَنشَقُّ الْأَرْضُ وَ تخَرُّ الجَالُ هَدًّا، مریم/ 90).
وَلاتَضْرِبْنی بِسِیاطِ نَقِمَتِکَ
عباسی خراسانی یادآورشد: در فراز دوم، انسان روزه‌دار از خداوند می‌خواهد که او را با تازیانة انتقامش عذاب نکند؛ یکی از صفات خداوند، منتقم بودن است؛ خداوند از ظالمان، جباران و گناه‌کارانی که خدای خویش را فراموش کرده‌اند انتقام می‌گیرد؛ انتقام خداوند به تازیانه‌ای تشبیه شده‌است که بوسیلة آن انسان مجرم و گناه‌کار را تأدیب می‌کند و به سزای عملش می‌رساند؛ زمانی که بنده معصیت باری‌تعالی را بکند و بر گناه خویش اصرار ورزد، خداوند با او قهر می‌کند و چنین بنده‌ای به تازیانة عذاب مجازات خواهد شد.
وی افزود: خداوند هیچ‌گونه نیازی به اطاعت و عبادت بندگانش ندارد و قهر او به نفع خود انسان‌ها است؛ این مجازات‌ها و قهرالهی برای این است که انسان خود را بشناسد ودر مسیر کمال قرار گیرد؛ اگر خداوند انسان را رها می‌کرد و هیچ‌گونه مجازاتی قرار نمی‌داد، معدود افرادی حقیقت انسانی خویش را درمی‌یافتند، چنان‌چه در آیات قرآن تصریح شده‌است:  فَلَوْ لا فَضْلُ اللَّهِ عَلَیْکُمْ وَ رَحْمَتُهُ لَکُنْتُمْ مِنَ الْخاسِرینَ، بقره 276؛ ْ وَ لَوْ لا فَضْلُ اللَّهِ عَلَیْکُمْ وَ رَحْمَتُهُ لاَتَّبَعْتُمُ الشَّیْطانَ إِلاَّ قَلیلا، نساء 83؛ ما در چنین روزی از خداوند می‌خواهیم ما را از عذاب خودش حفظ نماید.
وَزَحْزِحْنی فیهِ مِنْ مُوجِباتِ سَخَطِکَ
نویسنده الهی نامه یادآورشد: در این قسمت از دعا، از خداوند می‌خواهیم ما را از گناهانی که موجب خشم و غضبش می‌شود دور بدارد تا زمینه‌ای برای عذاب فراهم نشود؛ روایات بسیاری داریم که گناهانی که موجب خشم خدا می‌شود و رحمت او را از انسان سلب می‌کند، بیان کرده‌است؛ به برخی از آن‌ها اشاره می‌کنیم؛ نخست، قال رسول الله -صلی الله علیه و آله- : اربعة لا ینظر الله الیهم یوم القیامة، عاق و منان و مکذب بالقدر و مدمن خمر؛ رسول خدا(ص) فرمود: در قیامت خدا به چهار گروه نظر رحمت نخواهد کرد عاق والدین، منت گذار، منکر قضاء و قدر و شرابخوار(بحار الانوار، ج 74، ص 71)
وی افزود: قال رسول الله -صلی الله علیه و آله، ایاکم و عقوق الوالدین، فان ریح الجنة توجد من مسیرة الف عام و لا یجدها عاق و لا قاطع رحم، پیامبر خدا(ص) فرمود که از عاق والدین شدن بپرهیزید، زیرا با اینکه بوی بهشت از مسافت هزار سال به مشام می‎رسد، عاق والدین و کسی که قطع رحم کند آن بو را احساس نخواهد کرد(بحار الانوار، ج 74، ص 62)؛ یکی از گناهانی که خشم خدا را در پی دارد، بی‌احترامی به پدر و مادر است و روایات در این زمینه بسیار تکان‌دهنده‎اند.
عباسی خراسانی با اشاره به حدیثی از امام صادق -علیه السلام- گفت: ایشان فرمودند که عقوق الوالدین من الکبائر لان الله (عز و جل) جعل العاق عصیا شقیا؛ عاق پدر و مادر شدن از گناهان کبیره است، زیرا خداوند متعال عاق والدین را گناهکار شقی شمرده است(بحار الانوار، ج 74، ص 74).
وی افزود: سستی در نماز نیز یکی از دیگر از گناهانی است که خشم و غضب خداوند را درپی دارد؛ پیامبر -صلی الله علیه و آله-  فرمودند که لا تضیعوا صلاتکم، فان من ضیع صلاته حشره الله مع قارون و فرعون و هامان- لعنهم الله و اخزاهم - و کان حقا علی الله ان یدخله النار مع المنافقین، فالویل لمن لم یحافظ صلاته؛ نماز خودتان را ضایع نکنید، به حقیقت هر کس نماز خویش را ضایع کند، خداوند عز و جل او را با قارون و فرعون و هامان محشور می کند، خداوند به آنان لعنت کند و آنها را رسوا سازد، و بر خدا لازم است آنها را با منافقها به آتش داخل کند، پس وای بر کسی که به نمازش مواظب نباشد. (پیامبر (ص)- بحار الانوار، ج 82، ص 202).
عباسی خراسانی یادآورشد: پیامبر خدا صلى الله علیه و آله ـ در پاسخ دخترش فاطمه علیها السلام که پرسیده بود: اى پدر مردان و زنانى که نمازشان را سبک مى‎شمرند چه (جزایى) دارند؟ فرمود: اى فاطمه، هر کس ـ از مردان یا زنان ـ نمازش را سبک بشمرد ، خداوند او را به پانزده خصلت مبتلا مى‎کند: شش خصلت در دنیا، سه خصلت هنگام مرگش، سه خصلت در گورش و سه خصلت در قیامت هنگامى که از گورش بیرون مى‎آید؛ امّا آنچه در دنیا به او مى‏رسد این است که خداوند برکت را از عمرش بر مى‎دارد و نیز از روزیش؛ سیماى صالحان را از چهرهاش مى‎زداید، به هر عملى که انجام مى‎دهد پاداشى داده نمى‎شود، دعایش به آسمان نمی‎رود و ششم اینکه براى او در دعاى صالحان نصیبى نیست.
وی افزود: در ادامه این روایت آمده است که و امّا آنچه هنگام مرگش به او می‎رسداین است که خوار مى ‎میرد، دوم گرسنه می‎میرد و سوم، تشنه مى‎میرد، پس اگر از نهرهاى دنیا به او بنوشانند، سیراب نمى‎شود؛ و امّا آنچه در گورش به او مى‎رسد، نخستین آنها این است که خداوند فرشته‎اى مى گمارد تا او را در گورش آشفته سازد، دوم اینکه گورش را بر او تنگ کند و سوم اینکه گورش تاریک است؛ و امّا آنچه روز قیامت هنگام بیرون آمدن از گورش به او اینکه گورش تاریک است؛و امّا آنچه روز قیامت هنگام بیرون آمدن از گورش به او مى‎رسد: نخستین آن ها این است که خداوند فرشته‎اى مى گمارد تا او را با صورت (روى زمین) بکشد در حالى که مردم به او می‎نگرند، دوّم اینکه بازخواست سختى مى‎شود و سوّم اینکه خداوند به او نمى‎نگرد و پاکش نمى‎سازد و عذابى دردناک دارد. (فلاح الصالح، 22)
بِمَنِّکَ وَاَیادیکَ یا مُنْتَهی رَغْبَةِ الرّاغِبینَ
وی گفت: در آخر خدا را به احسان و بخششش قسم می‌دهیم و از او می‌خواهیم به حق نعمت‌هایی که به ما ارزانی داشته‌است، این سه دعا را در حق ما مستجاب نماید.