خواندن قرآن با صوت خوش از نگاه آيات و روايات

در دستور تلاوت قرآن، صدای خوش سفارش شده است و از قاری خواسته‏اند كه نكات‏ظريف تلاوت، اعم از كشيدن صدا و يا زير و بم آن و ترجيع قرائت و غيره، را رعايت كند. در اين جا به بازگويی چند روايت در اين زمينه می‏پردازيم.
رسول الله صلی الله عليه و آله فرمود: «هر چيزی زيوری دارد و زيور قرآن صوت خوش است‏»، «قرآن را با آواز و نوای متين عرب بخوانيد و از خواندن آواز مبتذل اهل فساد و گنه‌كاران كبيره پرهيز كنيد»، «صوت خوش زيوری برای قرآن است‏»، «قرآن را با صدای خود خوش كنيد، زيرا صدای خوش زيبايی قرآن را افزون‏می‏كند»، «قرآن را با صدای خوش زينت‏بخشيد.»
امام صادق عليه‌السلام نيز در تفسير آيه: «و رتل القرآن ترتيلا» فرموده است: «به اين‏معناست كه آن را با تانی بخوانيد و صدايتان را خوش داريد.» امام باقر عليه السلام فرموده است: «قرآن را با آواز بخوانيد، زيرا خداوند عزوجل‏ دوست می‏دارد كه با صدای خوش قرآن خوانده شود.»
رسول الله صلی الله عليه و آله فرمود: «قرآن با آهنگی حزين نازل شده، پس آن را با گريه [برخاسته از وجد] بخوانيد و اگر گريه نكرديد، لحن گريه به خود بگيريد و آن را با آواز خوش بخوانيد، كه هر كس آن را با آواز خوش نخواند، از ما نيست‏.»
امام صادق عليه السلام فرمود: «قرآن با حزن نازل شده، پس آن را با لحنی حزين ‏بخوانيد.»
روايت است كه موسی بن جعفر عليه السلام، صدايی خوش داشت و قرآن‏ نيكو تلاوت می‏كرد. او روزی فرموده بود: «علی بن الحسين عليه السلام با صدای بلند قرآن ‏می‏خواند تا شايد ره گذری از آن جا بگذرد و به خود آيد. وقتی امام چنان كرد، ديگر مردم آن را تاب نمی‏آوردند.» هم چنين از امام علی بن موسی الرضا و او از پدرش و نياكانش از رسول الله صلی الله عليه و آله نقل‏است كه فرمود:« قرآن را با آواز خوش بخوانيد، زيرا آواز خوش زيبايی قرآن را افزون‏می‏كند»، سپس اين آيه را تلاوت كرد: يزيد فی الخلق ما يشاء.
بر همين اساس،امامان اهل بيت عليهم السلام كوشش داشتند كه قرآن با ترتيل و صدای‏بلند و تجويد و با آواز خوش خوانده شود.