ادعای محبت اهلبيت(ع) بدون تمسك به قرآن نشانه فهم نادرست از دين است
گروه حوزههای علميه: عضو هيئت علمی دانشگاه اراك، غفلت از قرآن و اهلبيت(ع) را موجب سقوط انسان در ورطه ضلالت دانست و تاكيد كرد: هر كسی كه از قرآن غافل شود و فكر كند فقط با ادعای محبت اهلبيت(ع) به سعادت میرسد درك درستی از دين ندارد.
ابوالفضل خوشمنش، عضو هيئت علمی دانشگاه اراك در گفتوگو با خبرگزاری بينالمللی قرآن(ايكنا) با اشاره به جايگاه شخصيتهای قرآنی از زمان صدر اسلام تا كنون، اظهار كرد: اين سخن پيامبر(ص) واضح و روشن است كه حاملان قرآن اشرفترين امت هستند و اين مقام و جايگاه نيز هميشه در نزد بزرگان دين و مردم برای حافظان و قاريان و مفسران قرآن از ديرباز وجود داشته است.
وی افزود: جايگاه قاريان و حاملان قرآن به حدی است كه به راحتی میتوان يك يا چند كتاب تحليلی درباره سخنان پيامبر(ص) و ائمه(ع) درباره قاريان و حاملان قرآن نوشت و اين جايگاه به حدی است كه حافظان و قاريان به حسب حفظ و قرائت قرآن، جزو خواص جامعه و مورد اعتمادترين ياران قرار میگرفتند.
حافظ قرآن و مدرس دانشگاه، تصريح كرد: در اين ميان و با تمام اوصافی كه از اين افراد در طول تاريخ از لسان بزرگان دين به ميان آمده است، اين سوال مطرح میشود كه چه عاملی باعث شد كه برخی از اين افراد، مجرم و مغضوب و به دشمنان ولايت مبدل شدند كه پاسخ به اين سوال نيازمند كنكاش بسياری است كه پاسخ آن نيز هر روز میتواند برای كسانی كه در اين مسير قرار دارند راهگشا باشد.
وی گفت: روزگاری در محضر آيتاللهالعظمی بروجردی عنوان شد كه مردی كه درس دين میخواند و ملبس به لباس طلبگی است مرتكب دزدی شده است كه ايشان فرمودند كه بگوييد كه يك دزد در اين لباس مقدس درآمده و اين لباس را به تن كرده است پس نبايد به صرف حضور در يك جمع خاص كسی را از تمام اشتباهات مصون بدانيم در حالی كه شيطان هميشه در كمين افراد است.
خوش منش، ابرازكرد: به همين نسبت، در روزگار صدر اسلام بسياری از انسانهای فاقد تعهد دينی مجبور بودند در لباس قاريان و حاملان قرآن دربيايند و به ادبيات قرآنی و همچنين معارف قرآنی احاطه پيدا كنند؛ آنان برای پيشبرد اهدافشان مجبور شدند در حوزه قرآنی به مهارت دست پيدا كنند؛ انسانهای بیتعهد و اهل فسق و جرم و جنايات متصف به قرآندانی بودند زيرا فرهنگ قرآن با حكمت نبوی و اهلبيتی(ع) در يك مقطع كوتاه به حدی فراگير شد كه كسی جرات نمیكرد كه ادعای بزرگی كند.
وی افزود: در اين شرايط هيچ كسی نمیتوانست ادعا كند كه والی، حاكم، امير و سپهسالار است ولی از قرآن بینياز است زيرا پيامبر(ص) و اهلبيت(ع) همواره بر محوريت قرآن در همه امور تاكيد میكردند و به همين دليل بهترين راه عرض اندام در عرصه اجتماعی و سياسی، تسلط به مهارتهای قرآنی و قرآندانی بود.
عضو هيئت علمی دانشگاه اراك، با اشاره به لغزشهای اينگونه افراد در طول تاريخ، گفت: در داستان كربلا، در بين دو لشكر شخصيتهای قرآنی بودند كه با يكديگر محاجههای قرآنی داشتند و سرلشكر يزيد كه به جنگ امام زمان خود آمده است حافظ و حامل قرآن كريم بود؛ اين نيز به اين دليل بود كه اين فرهنگ، فرهنگ رايجی بود و قطعا رسيدن به مراتب بالا در جامعه غير از اتصال ظاهری به قرآن راه ديگری نداشت.
اين مدرس دانشگاه اظهار كرد: امام علی(ع) به ابن عباس فرمود كه زمانی كه با خوارج برخورد میكنی از قرآن سخن مگوی زيرا آنان در ظاهر به آيات تسلط دارند.
خوش منش با اشاره به حديث ثقلين و نقش آن در رستگاری امت اسلامی، عنوان كرد: اين روايت را میتوان از مهمترين بيانات پيامبر(ص)، پيش از رحلت دانست زيرا نسخه بسيار ارزشمند و شفابخشی برای امت اسلام تجويز كردند؛ هر كسی كه يكی از اين دو امانت را گرفته و ديگری را رها كند در كوران خطرات قرار میگيرد؛ همچون خلبانی است كه هواپيمای خود را فقط با يك موتور روشن به حركت درمیآورد و از خطرات بالايی كه خاموش ماندن موتور ديگر هواپيما با خود به همراه دارد، غافل است.
وی تاكيد كرد: هر كسی كه از قرآن غافل شود و فكر كند فقط با ادعای محبت اهلبيت(ع)، بدون قرآن به سعادت میرسد قطعا به كلام پيامبر(ص) نرسيده است و درك درستی از دين ندارد.
وی افزود: جايگاه قاريان و حاملان قرآن به حدی است كه به راحتی میتوان يك يا چند كتاب تحليلی درباره سخنان پيامبر(ص) و ائمه(ع) درباره قاريان و حاملان قرآن نوشت و اين جايگاه به حدی است كه حافظان و قاريان به حسب حفظ و قرائت قرآن، جزو خواص جامعه و مورد اعتمادترين ياران قرار میگرفتند.
حافظ قرآن و مدرس دانشگاه، تصريح كرد: در اين ميان و با تمام اوصافی كه از اين افراد در طول تاريخ از لسان بزرگان دين به ميان آمده است، اين سوال مطرح میشود كه چه عاملی باعث شد كه برخی از اين افراد، مجرم و مغضوب و به دشمنان ولايت مبدل شدند كه پاسخ به اين سوال نيازمند كنكاش بسياری است كه پاسخ آن نيز هر روز میتواند برای كسانی كه در اين مسير قرار دارند راهگشا باشد.
وی گفت: روزگاری در محضر آيتاللهالعظمی بروجردی عنوان شد كه مردی كه درس دين میخواند و ملبس به لباس طلبگی است مرتكب دزدی شده است كه ايشان فرمودند كه بگوييد كه يك دزد در اين لباس مقدس درآمده و اين لباس را به تن كرده است پس نبايد به صرف حضور در يك جمع خاص كسی را از تمام اشتباهات مصون بدانيم در حالی كه شيطان هميشه در كمين افراد است.
خوش منش، ابرازكرد: به همين نسبت، در روزگار صدر اسلام بسياری از انسانهای فاقد تعهد دينی مجبور بودند در لباس قاريان و حاملان قرآن دربيايند و به ادبيات قرآنی و همچنين معارف قرآنی احاطه پيدا كنند؛ آنان برای پيشبرد اهدافشان مجبور شدند در حوزه قرآنی به مهارت دست پيدا كنند؛ انسانهای بیتعهد و اهل فسق و جرم و جنايات متصف به قرآندانی بودند زيرا فرهنگ قرآن با حكمت نبوی و اهلبيتی(ع) در يك مقطع كوتاه به حدی فراگير شد كه كسی جرات نمیكرد كه ادعای بزرگی كند.
وی افزود: در اين شرايط هيچ كسی نمیتوانست ادعا كند كه والی، حاكم، امير و سپهسالار است ولی از قرآن بینياز است زيرا پيامبر(ص) و اهلبيت(ع) همواره بر محوريت قرآن در همه امور تاكيد میكردند و به همين دليل بهترين راه عرض اندام در عرصه اجتماعی و سياسی، تسلط به مهارتهای قرآنی و قرآندانی بود.
عضو هيئت علمی دانشگاه اراك، با اشاره به لغزشهای اينگونه افراد در طول تاريخ، گفت: در داستان كربلا، در بين دو لشكر شخصيتهای قرآنی بودند كه با يكديگر محاجههای قرآنی داشتند و سرلشكر يزيد كه به جنگ امام زمان خود آمده است حافظ و حامل قرآن كريم بود؛ اين نيز به اين دليل بود كه اين فرهنگ، فرهنگ رايجی بود و قطعا رسيدن به مراتب بالا در جامعه غير از اتصال ظاهری به قرآن راه ديگری نداشت.
اين مدرس دانشگاه اظهار كرد: امام علی(ع) به ابن عباس فرمود كه زمانی كه با خوارج برخورد میكنی از قرآن سخن مگوی زيرا آنان در ظاهر به آيات تسلط دارند.
خوش منش با اشاره به حديث ثقلين و نقش آن در رستگاری امت اسلامی، عنوان كرد: اين روايت را میتوان از مهمترين بيانات پيامبر(ص)، پيش از رحلت دانست زيرا نسخه بسيار ارزشمند و شفابخشی برای امت اسلام تجويز كردند؛ هر كسی كه يكی از اين دو امانت را گرفته و ديگری را رها كند در كوران خطرات قرار میگيرد؛ همچون خلبانی است كه هواپيمای خود را فقط با يك موتور روشن به حركت درمیآورد و از خطرات بالايی كه خاموش ماندن موتور ديگر هواپيما با خود به همراه دارد، غافل است.
وی تاكيد كرد: هر كسی كه از قرآن غافل شود و فكر كند فقط با ادعای محبت اهلبيت(ع)، بدون قرآن به سعادت میرسد قطعا به كلام پيامبر(ص) نرسيده است و درك درستی از دين ندارد.
