نقد پيشفرضهای مسئله تعارض قرآن و علم در «قرآنپژوهی خاورشناسان»
گروه انديشه: «پيشفرضهای مستشرقان در رابطه با تعارض قرآن و علم» يكی از مقالات سيزدهمين شماره دوفصلنامه علمی ـ ترويجی «قرآنپژوهی خاورشناسان (قرآن و مستشرقان)» است كه به بررسی و نقد برخی از پيشفرضهای مستشرقان پيرامون تعارض قرآن و علم میپردازد.
به گزارش خبرگزاری بينالمللی قرآن (ايكنا)، مقاله «پيشفرضهای مستشرقان در رابطه با تعارض قرآن و علم» نوشته محمدعلی رضايی اصفهانی و علیاكبر فراهی بخشايش يكی از مقالات سيزدهمين شماره دوفصلنامه علمی ـ ترويجی «قرآنپژوهی خاورشناسان (قرآن و مستشرقان)» است كه به بررسی و نقد برخی از پيشفرضهای مستشرقان پيرامون تعارض قرآن و علم میپردازد.
مستشرقان در اكثر مباحث علمی با اتخاذ مبانی و پيشفرضهايی غالباً نادرست، در صدد اثبات تشكيكات خود در مباحث قرآنی بودهاند. يكی از مباحث مهم در بحث علم و دين و رابطه آن با يكديگر، تقرير مبانی و پيشفرضهای بحث علم و دين است؛ كه دانشمندان اسلامی و مسيحی در اين وادی قدم گذاشتهاند.
در مقاله «پيشفرضهای مستشرقان در رابطه با تعارض قرآن و علم» پيشفرضهايی مانند بشری بودن قرآن، اختصاص كرسی داوری در علوم بشری به دانش تجربی نه دين، تأثيرپذيری قرآن از افكار علمی عصر نزول وحی و مخالفت با تفسير علمی و برداشتهای علمی از قرآن بررسی و نقد شده و اشارهای نيز به معيارهای خاص روش تفسير علمی قرآن، با تلقی استخدام علوم در فهم بهتر آيات قرآن، شده است.
نويسندگان تفسير علمی قرآن با تاريخچه هزار ساله خود را جزئی از منابع تفسيری دانستهاند و معتقدند كه اين رويكرد تفسيری در قرون متأخر، به دليل عوامل گوناگونی، سرعت فزايندهای گرفته كه اگر براساس معيارهای درست و روشهای صحيح پيش رود، يكی از امتيازات اسلام و قرآن بر ساير اديان و كتب آسمانی است.
در نتيجه اين مقاله نيز میخوانيم «قرآن كريم با خصوصيت وحيانی بودن، كه لازمه دين حق است، ادعای مستشرقان در مورد تعارض قرآن و علم را باطل میسازد؛ اطلاعات مستشرقان از تاريخچه علمی ناقص است؛ لذا تلاش عالمان دينی در دفاع از دين را ناديده گرفتهاند. قرآن از افكار علمی عصر نزول هيچ گونه تأثر منفی نپذيرفته است، اما در مورد برخی از افكار، آداب و رسوم جانب اصلاح يا اثبات را در پيش گرفته است. با بررسی اين پيشفرضها مشخص میشود كه تلاش مستشرقان در اثبات تعارض قرآن و علم بیفايده بوده، بلكه مبانی و پيشفرضهای ايشان با نقدهای جدی روبروست.»
يادآور میشود، دوفصلنامه علمی ـ ترويجی «قرآنپژوهی خاورشناسان (قرآن و مستشرقان)» به مديرمسئولی و سردبيری محمدعلی رضائی اصفهانی و به همت مركز پژوهشی قرآن كريم المهدی(عج) منتشر میشود.
مستشرقان در اكثر مباحث علمی با اتخاذ مبانی و پيشفرضهايی غالباً نادرست، در صدد اثبات تشكيكات خود در مباحث قرآنی بودهاند. يكی از مباحث مهم در بحث علم و دين و رابطه آن با يكديگر، تقرير مبانی و پيشفرضهای بحث علم و دين است؛ كه دانشمندان اسلامی و مسيحی در اين وادی قدم گذاشتهاند.
در مقاله «پيشفرضهای مستشرقان در رابطه با تعارض قرآن و علم» پيشفرضهايی مانند بشری بودن قرآن، اختصاص كرسی داوری در علوم بشری به دانش تجربی نه دين، تأثيرپذيری قرآن از افكار علمی عصر نزول وحی و مخالفت با تفسير علمی و برداشتهای علمی از قرآن بررسی و نقد شده و اشارهای نيز به معيارهای خاص روش تفسير علمی قرآن، با تلقی استخدام علوم در فهم بهتر آيات قرآن، شده است.
نويسندگان تفسير علمی قرآن با تاريخچه هزار ساله خود را جزئی از منابع تفسيری دانستهاند و معتقدند كه اين رويكرد تفسيری در قرون متأخر، به دليل عوامل گوناگونی، سرعت فزايندهای گرفته كه اگر براساس معيارهای درست و روشهای صحيح پيش رود، يكی از امتيازات اسلام و قرآن بر ساير اديان و كتب آسمانی است.
در نتيجه اين مقاله نيز میخوانيم «قرآن كريم با خصوصيت وحيانی بودن، كه لازمه دين حق است، ادعای مستشرقان در مورد تعارض قرآن و علم را باطل میسازد؛ اطلاعات مستشرقان از تاريخچه علمی ناقص است؛ لذا تلاش عالمان دينی در دفاع از دين را ناديده گرفتهاند. قرآن از افكار علمی عصر نزول هيچ گونه تأثر منفی نپذيرفته است، اما در مورد برخی از افكار، آداب و رسوم جانب اصلاح يا اثبات را در پيش گرفته است. با بررسی اين پيشفرضها مشخص میشود كه تلاش مستشرقان در اثبات تعارض قرآن و علم بیفايده بوده، بلكه مبانی و پيشفرضهای ايشان با نقدهای جدی روبروست.»
يادآور میشود، دوفصلنامه علمی ـ ترويجی «قرآنپژوهی خاورشناسان (قرآن و مستشرقان)» به مديرمسئولی و سردبيری محمدعلی رضائی اصفهانی و به همت مركز پژوهشی قرآن كريم المهدی(عج) منتشر میشود.
