مبارزه با خرافهپرستی يكی از مهمترين ماموريتهای پيامبر(ص) بود
گروه حوزههای علميه: آيتالله العظمی سبحانی، يكی از دلايل لجاجتهای كفار با پيامبر را خرافهپرستی آنان و پيشينيانشان دانست و تاكيد كرد: به همين دليل مبارزه با خرافهپرستی را به عنوان يكی از مهمترين ماموريتهای خود دنبال كرد.
به گزارش خبرگزاری بينالمللی قرآن (ايكنا) آيتالله العظمی جعفر سبحانی ظهر امروز، شنبه 21تير ماه در درس تفسير سوره ياسين در مدرسه حجتيه قم با قرائت آيات ششم تا هشتم اين سوره گفت: خداوند در اين آيات به مسئله نبوت پرداخته و موضوع پيامبران قريش را بيان كرده است.
وی افزود: درست است كه خاندان قريش پس از زمان حضرت اسماعيل(ع) تا زمان پيامبر اسلام، پيامبری نداشت ولی در بين همين امت نيز حجتهايی از سوی خدا برای آنان وجود داشت كه از آن جمله میتوان به عبدالمطلب اشاره كرد.
اين مفسر قرآن اظهار كرد: خداوند در آيات 6 تا 8 اين سوره میفرمايد: لِتُنذِرَ قَوْمًا مَّا أُنذِرَ آبَاؤُهُمْ فَهُمْ غَافِلُونَ؛ لَقَدْ حَقَّ الْقَوْلُ عَلَى أَكْثَرِهِمْ فَهُمْ لَا یُؤْمِنُونَ؛ إِنَّا جَعَلْنَا فِی أَعْنَاقِهِمْ أَغْلاَلًا فَهِیَ إِلَى الأَذْقَانِ فَهُم مُّقْمَحُونَ؛ خداوند در اين آيات به مسئله هدايت قوم قريش اشاره دارد و اين مسئله كه در بين همين قريش نيز افرادی بودند كه حجت بودند و افرادی نيز با پيامبر خدا(ص) همراهی كردند.
وی افزود: خداوند در آيه 8 اين سوره بيان میكند كه آنان همچون جانيانی بودند كه غل و زنجير بر دست و گردن آنان آويخته شده بود به نحوی كه هيچ چيزی را غير از بالای سر خود نمیديدند.
اين مفسر قرآن اظهار كرد: اين مثال به دان معنی است كه يعنی آنان به قدری در اوهام و خرافات و گفتهها و خرافات پيشينيانشان غرق بودند كه هيچ چيز ديگری را نمیديدند و پيامبر(ص) آمدند تا اين غلها را از گردن آنان باز كنند.
اين مفسر قرآن گفت: در آيه 157 سوره اعراف نيز خداوند به غلهايی كه انسان را اسير خود میكند اشاره دارد؛ در زمانی كه پيامبر(ص) ابوجهل را به راه راست هدايت میكرد، همين اوهام و غلها بود كه باعث شد او لجاجت كند و به جهنم رهنمون شود و سنت خدا برای افرادی كه روشنايی برايشان ظاهر میشود ولی روی میگردانند، جز آتش نيست.
اين مرجع تقليد اظهار كرد: در مسئله فوت فرزند پيامبر نيز، خورشيدگرفتگی واقع شد ولی ايشان از اين خرافهپرستی مردم سوء استفاده نكردند و عنوان كردند كه اين آيه آسمانی و الهی هيچ ربطی به فوت فرزندشان نداشت.
وی افزود: درست است كه خاندان قريش پس از زمان حضرت اسماعيل(ع) تا زمان پيامبر اسلام، پيامبری نداشت ولی در بين همين امت نيز حجتهايی از سوی خدا برای آنان وجود داشت كه از آن جمله میتوان به عبدالمطلب اشاره كرد.
اين مفسر قرآن اظهار كرد: خداوند در آيات 6 تا 8 اين سوره میفرمايد: لِتُنذِرَ قَوْمًا مَّا أُنذِرَ آبَاؤُهُمْ فَهُمْ غَافِلُونَ؛ لَقَدْ حَقَّ الْقَوْلُ عَلَى أَكْثَرِهِمْ فَهُمْ لَا یُؤْمِنُونَ؛ إِنَّا جَعَلْنَا فِی أَعْنَاقِهِمْ أَغْلاَلًا فَهِیَ إِلَى الأَذْقَانِ فَهُم مُّقْمَحُونَ؛ خداوند در اين آيات به مسئله هدايت قوم قريش اشاره دارد و اين مسئله كه در بين همين قريش نيز افرادی بودند كه حجت بودند و افرادی نيز با پيامبر خدا(ص) همراهی كردند.
وی افزود: خداوند در آيه 8 اين سوره بيان میكند كه آنان همچون جانيانی بودند كه غل و زنجير بر دست و گردن آنان آويخته شده بود به نحوی كه هيچ چيزی را غير از بالای سر خود نمیديدند.
اين مفسر قرآن اظهار كرد: اين مثال به دان معنی است كه يعنی آنان به قدری در اوهام و خرافات و گفتهها و خرافات پيشينيانشان غرق بودند كه هيچ چيز ديگری را نمیديدند و پيامبر(ص) آمدند تا اين غلها را از گردن آنان باز كنند.
اين مفسر قرآن گفت: در آيه 157 سوره اعراف نيز خداوند به غلهايی كه انسان را اسير خود میكند اشاره دارد؛ در زمانی كه پيامبر(ص) ابوجهل را به راه راست هدايت میكرد، همين اوهام و غلها بود كه باعث شد او لجاجت كند و به جهنم رهنمون شود و سنت خدا برای افرادی كه روشنايی برايشان ظاهر میشود ولی روی میگردانند، جز آتش نيست.
اين مرجع تقليد اظهار كرد: در مسئله فوت فرزند پيامبر نيز، خورشيدگرفتگی واقع شد ولی ايشان از اين خرافهپرستی مردم سوء استفاده نكردند و عنوان كردند كه اين آيه آسمانی و الهی هيچ ربطی به فوت فرزندشان نداشت.
