هدف فرهنگ زيارت شناخت معرفت و سبك زندگی ائمه(ع) است
گروه اندیشه: در فرهنگ زيارت هدف و اصل زيارت شناخت امام و امامت و شناخت منطق، معرفت، موضعگيریهای اجتماعی، اقتصادی، خانوادهای و به عبارتی سيره و سبك زندگی زندگی ائمه(ع) است.
به گزارش خبرگزاری بينالمللی قرآن(ايكنا) شعبه خراسان رضوی، به نقل از روابط عمومی سازمان فرهنگی ـ اجتماعی شهرداری مشهد، حسن رحيمپورازغدی، عضو شورای عالی انقلاب فرهنگی در همايش باران از برنامههای جشنواره رحمت در فرهنگسرای زيارت گفت: يكی از فوايد رحمت اين است كه انسان به خلق كمك میكند زیرا مصداق جامعهسازی اسلامی و سبك زندگی دينی است.
وی خطاب به كسانی در حوزه زيارت حضرت رضا(ع) فعاليت میكنند، گفت: گسترش فرهنگ زيارت، خدمت بسيار بزرگی است چون اصل شناخت و معرفت حضرت رضا(ع) است و عمل به آنچه كه از امام معصوم میآموزيم. خادم بودن يا تدفين در جوار امام معصوم(ع) به افزايش معرفت و شناخت صرفا كمك نمیكند و بخشش گناهان با دفن شدن در جوار امام معصوم(ع) اتفاق نمیافتد.
عضو شورای عالی انقلاب فرهنگی ادامه داد: آنچه كه بايد از اهل بيت(ع) بايد ياد بگيريم، محبت اهل بيت(ع) است، و به آنچه كه از امام معصوم(ع) ياد میگيريم عمل كنيم، محبت اهل بيت(ع) ما را نجات خواهد داد.
وی با تأكيد بر اينكه رحمت به خلق ادعا نيست و بايد خودش را در خدمت به خلق نشان دهد، افزود: از ديدگاه امام رضا(ع) عقلانيت دو شاخص دارد؛ شاخصه اول رابطه انسان با خدا و شاخصه دوم رابطه انسان با مردم است و با بررسی اين دو رابطه میتوان به ميزان عقلانيت افراد و جوامع پی برد.
اين استاد حوزه و دانشگاه به توصيهها و سفارشات امام رضا(ع) در زندگی اجتماعی اشاره كرد و افزود: امام رضا(ع) تأكيد میكنند انسان قبل از انجام هر كاری و يا بيان هر سخنی، خودش را در جايگاه طرف مقابل بگذارد و به عبارتی كاری را انجام دهد كه دوست دارد ديگران با او انجام دهند.
رحيمپورازغدی با بيان اينكه حضرت علی(ع) تأكيد داشتند انسان رابطۀ دوستی و دشمنی خود را بر اساس اعتقادات و نه بر اساس منافع تنظيم كند، افزود: اين رابطه باعث ايجاد محبّت، وحدت واقعی و همبستگی اجتماعی در جامعه میشود و ما اين همبستگی و گذشت را در دوران صدر اسلام و يا انقلاب اسلامی و هشت سال دفاع مقدس شاهد بوديم؛ آنجا كه افراد با از خودگذشتگی ساعتها زير بمباران شيميايی دشمن فعاليت میكردند و حتی ماسكهای خود را به ساير رزمندگان و مردم میدادند.
وی تأكيد كرد: طبق روايات و سيرۀ زندگی پيامبر(ص) و ائمه اطهار(ع) اين محبت و كمك به هم نوع بايد شامل تمام انسانها با هر دين و آيين و اعتقادی شود و بين آنها تبعيضی قائل نشويم.
وی افزود: البته نوع ديگری از محبّت به معنای دلدادگی و همراهی فكری و عملی با افراد وجود دارد كه در اين نوع محبّت بايد به نوع اعتقادات و ارزشهای فرد توجه كرد به گونهای كه پيامبر(ص) در اين مورد میفرمايند: «مبادا دشمنان خدا را دوست داشته باشيد و يا عشقتان را نصيب كسانی كنيد كه ولايت خدا را قبول ندارند؛ هركس گروهی را دوست داشته باشد در قيامت با آنها محشور میشود.»
استاد حوزه و دانشگاه بيان كرد: غربیها و غربگراها كه از موضع غيراسلامی به مسئله محبّت و همبستگی اجتماعی نگاه میكنند به بن بست رسيدهاند؛ آنها از يك طرف مردم را به سكولاريسم، اصالت ماده، فرد محوری، منافع خود و ... دعوت میكنند و از طرف ديگر محبّت را مطرح میكنند؛ محبّتی كه در ارزشهايی چون فداكاری، ايثار، گذشت، انفاق، كمك به ديگران و ... بروز و ظهور میيابد و طبيعی است كه اين دو مقوله هيچ همخوانی با هم ندارند و به لحاظ نظری محبّت معنايی ندارد.
رحيمپورازغدی با بيان اينكه اسلام تناقض بين خود و ديگری را از بين برده است، گفت: از نظر اسلام لازم نيست شما بين خود و ديگران يكی را انتخاب كنید؛ انسان بايد حقوق شرعی خود مانند امنيت، مسكن، خورد و خوراك، لذت های حلال و ... را در حد لازم و طبيعی رعايت كند و اين اسمش خودخواهی نيست.
عضو شورای عالی انقلاب فرهنگی ادامه داد: برخی «خود اصلی» انسان يعنی روح او را با «خود فرعی» يعنی جسم انسان اشتباه میگيرند و در نتيجه رسيدگی به جسم انسان را هدف قرار میدهند و برخی ديگر مانند مرتاضها با آسيب رساندن به جسم خود درصدد دور كردن گناه و لذتهای دنيايی از خود بر میآيند در حاليكه گناه از درون انسان نشأت میگيرد.
وی ادامه داد: با اين وجود محبّتی كه در غرب مطرح میشود به معنای محبّت واقعی نيست؛ آنها در اين رابطه بررسی میكنند كه از اين محبّت چه سود و منفعتی نصيبشان میشود در واقع به محبّت به خودشان فكر میكنند.
استاد حوزه و دانشگاه ادامه داد: در اين رابطه هنگامی كه طرف مقابل ديگر سود و منفعتی برای انسان ندارد اين محبّت بدون توجه به وظيفه و حقوق انسانی به پايان میرسد؛ همچنين ممكن است شخص ديگری كه سود و منفعت بيشتری میرساند جايگزين شخص قبلی در اين رابطۀ به اصطلاح محبتآميز شود.
رحيمپورازغدی خاطرنشان كرد: متفكران و نظريهپردازان قوی اما مادیگرای غربی سالها است كه چگونگی ايجاد محبّت، همبستگی اجتماعی و كاهش جرايم و ناهنجاریها را بررسی میكنند اما به نتيجهای نرسيدهاند و در اين زمينه با طرح نظريات متنوع و متناقض، نتيجه را به موضوعاتی رجوع میدهند كه غير قابل تحقق هستند.
عضو شورای عالی انقلاب فرهنگی تأكيد كرد: البته هدف آنها از ايجاد همبستگی و محبّت در جامعه اصلاح انسانها نيست بلكه به دنبال راهی هستند تا جامعۀ مادی در برابر قانون تمكين كرده و اختلالات و بی نظمیها كاهش پيدا كند.
وی با تأكيد بر اينكه اصلاح از درون انسان ايجاد میشود نه از بيرون و با جبر، نظارت، فشار و قانون، گفت: آنها سعی كردند در كنار طرح مسائل گوناگون، سنبلسازی اجتماعی را نيز به عنوان راهی برای ايجاد محبّت و همبستگی مطرح كنند اما اين راه نيز تأثيری نداشت زيرا سنبلهای اجتماعی، ريشهای عميق ندارند.
وی خطاب به كسانی در حوزه زيارت حضرت رضا(ع) فعاليت میكنند، گفت: گسترش فرهنگ زيارت، خدمت بسيار بزرگی است چون اصل شناخت و معرفت حضرت رضا(ع) است و عمل به آنچه كه از امام معصوم میآموزيم. خادم بودن يا تدفين در جوار امام معصوم(ع) به افزايش معرفت و شناخت صرفا كمك نمیكند و بخشش گناهان با دفن شدن در جوار امام معصوم(ع) اتفاق نمیافتد.
عضو شورای عالی انقلاب فرهنگی ادامه داد: آنچه كه بايد از اهل بيت(ع) بايد ياد بگيريم، محبت اهل بيت(ع) است، و به آنچه كه از امام معصوم(ع) ياد میگيريم عمل كنيم، محبت اهل بيت(ع) ما را نجات خواهد داد.
وی با تأكيد بر اينكه رحمت به خلق ادعا نيست و بايد خودش را در خدمت به خلق نشان دهد، افزود: از ديدگاه امام رضا(ع) عقلانيت دو شاخص دارد؛ شاخصه اول رابطه انسان با خدا و شاخصه دوم رابطه انسان با مردم است و با بررسی اين دو رابطه میتوان به ميزان عقلانيت افراد و جوامع پی برد.
اين استاد حوزه و دانشگاه به توصيهها و سفارشات امام رضا(ع) در زندگی اجتماعی اشاره كرد و افزود: امام رضا(ع) تأكيد میكنند انسان قبل از انجام هر كاری و يا بيان هر سخنی، خودش را در جايگاه طرف مقابل بگذارد و به عبارتی كاری را انجام دهد كه دوست دارد ديگران با او انجام دهند.
رحيمپورازغدی با بيان اينكه حضرت علی(ع) تأكيد داشتند انسان رابطۀ دوستی و دشمنی خود را بر اساس اعتقادات و نه بر اساس منافع تنظيم كند، افزود: اين رابطه باعث ايجاد محبّت، وحدت واقعی و همبستگی اجتماعی در جامعه میشود و ما اين همبستگی و گذشت را در دوران صدر اسلام و يا انقلاب اسلامی و هشت سال دفاع مقدس شاهد بوديم؛ آنجا كه افراد با از خودگذشتگی ساعتها زير بمباران شيميايی دشمن فعاليت میكردند و حتی ماسكهای خود را به ساير رزمندگان و مردم میدادند.
وی تأكيد كرد: طبق روايات و سيرۀ زندگی پيامبر(ص) و ائمه اطهار(ع) اين محبت و كمك به هم نوع بايد شامل تمام انسانها با هر دين و آيين و اعتقادی شود و بين آنها تبعيضی قائل نشويم.
وی افزود: البته نوع ديگری از محبّت به معنای دلدادگی و همراهی فكری و عملی با افراد وجود دارد كه در اين نوع محبّت بايد به نوع اعتقادات و ارزشهای فرد توجه كرد به گونهای كه پيامبر(ص) در اين مورد میفرمايند: «مبادا دشمنان خدا را دوست داشته باشيد و يا عشقتان را نصيب كسانی كنيد كه ولايت خدا را قبول ندارند؛ هركس گروهی را دوست داشته باشد در قيامت با آنها محشور میشود.»
استاد حوزه و دانشگاه بيان كرد: غربیها و غربگراها كه از موضع غيراسلامی به مسئله محبّت و همبستگی اجتماعی نگاه میكنند به بن بست رسيدهاند؛ آنها از يك طرف مردم را به سكولاريسم، اصالت ماده، فرد محوری، منافع خود و ... دعوت میكنند و از طرف ديگر محبّت را مطرح میكنند؛ محبّتی كه در ارزشهايی چون فداكاری، ايثار، گذشت، انفاق، كمك به ديگران و ... بروز و ظهور میيابد و طبيعی است كه اين دو مقوله هيچ همخوانی با هم ندارند و به لحاظ نظری محبّت معنايی ندارد.
رحيمپورازغدی با بيان اينكه اسلام تناقض بين خود و ديگری را از بين برده است، گفت: از نظر اسلام لازم نيست شما بين خود و ديگران يكی را انتخاب كنید؛ انسان بايد حقوق شرعی خود مانند امنيت، مسكن، خورد و خوراك، لذت های حلال و ... را در حد لازم و طبيعی رعايت كند و اين اسمش خودخواهی نيست.
عضو شورای عالی انقلاب فرهنگی ادامه داد: برخی «خود اصلی» انسان يعنی روح او را با «خود فرعی» يعنی جسم انسان اشتباه میگيرند و در نتيجه رسيدگی به جسم انسان را هدف قرار میدهند و برخی ديگر مانند مرتاضها با آسيب رساندن به جسم خود درصدد دور كردن گناه و لذتهای دنيايی از خود بر میآيند در حاليكه گناه از درون انسان نشأت میگيرد.
وی ادامه داد: با اين وجود محبّتی كه در غرب مطرح میشود به معنای محبّت واقعی نيست؛ آنها در اين رابطه بررسی میكنند كه از اين محبّت چه سود و منفعتی نصيبشان میشود در واقع به محبّت به خودشان فكر میكنند.
استاد حوزه و دانشگاه ادامه داد: در اين رابطه هنگامی كه طرف مقابل ديگر سود و منفعتی برای انسان ندارد اين محبّت بدون توجه به وظيفه و حقوق انسانی به پايان میرسد؛ همچنين ممكن است شخص ديگری كه سود و منفعت بيشتری میرساند جايگزين شخص قبلی در اين رابطۀ به اصطلاح محبتآميز شود.
رحيمپورازغدی خاطرنشان كرد: متفكران و نظريهپردازان قوی اما مادیگرای غربی سالها است كه چگونگی ايجاد محبّت، همبستگی اجتماعی و كاهش جرايم و ناهنجاریها را بررسی میكنند اما به نتيجهای نرسيدهاند و در اين زمينه با طرح نظريات متنوع و متناقض، نتيجه را به موضوعاتی رجوع میدهند كه غير قابل تحقق هستند.
عضو شورای عالی انقلاب فرهنگی تأكيد كرد: البته هدف آنها از ايجاد همبستگی و محبّت در جامعه اصلاح انسانها نيست بلكه به دنبال راهی هستند تا جامعۀ مادی در برابر قانون تمكين كرده و اختلالات و بی نظمیها كاهش پيدا كند.
وی با تأكيد بر اينكه اصلاح از درون انسان ايجاد میشود نه از بيرون و با جبر، نظارت، فشار و قانون، گفت: آنها سعی كردند در كنار طرح مسائل گوناگون، سنبلسازی اجتماعی را نيز به عنوان راهی برای ايجاد محبّت و همبستگی مطرح كنند اما اين راه نيز تأثيری نداشت زيرا سنبلهای اجتماعی، ريشهای عميق ندارند.
