مبلغان به جای بيان خواب و رؤيا در منابر به آيات قرآن استناد كنند
گروههای حوزههای علميه: مدرس قرآن حوزه علميه قم بر لزوم پرمحتوا كردن منابر توسط مبلغان با معارف قرآنی به جای بيان مباحث غيرمستند از جمله خواب و رويا تاكيد كرد.
حجتالاسلام مصطفی سميعيان، مدير مدرسه علميه قرآنی علیبنموسیالرضا(ع) قم در گفتوگو با خبرگزاری بينالمللی قرآن(ايكنا) گفت: خداوند در آيه30 سوره فرقان فرمودند كه «وَقَالَ الرَّسُولُ یَا رَبِّ إِنَّ قَوْمِی اتَّخَذُوا هَذَا الْقُرْآنَ مَهْجُورًا»؛ اين آيه درباره مهجوريت قرآن است و شكايت و گلايه پيامبر در روز قيامت در خصوص مهجور ماندن قرآن ميان امت را روايت میكند.
وی افزود: در كل جامعه بحثی است كه بايد مردم قرآن را در زندگی خود بياورند و سعی كنند كه همه شئونات از جمله معاملات، روابط، تعامل و حتی زندگی معمولیشان در حوزه خوراك و پوشاك و تزئينات زندگی به گونهای باشد كه با آموزههای قرآنی همخوانی داشته و اگر اينگونه باشد از مهجوريت قرآن كاسته میشود.
مدرس حوزه، يادآور شد: ولی انتظار قرآنی بودن در همه شئون از حوزويان كه پرچمدار معارف قرآن هستند بسيار بالاتر است و آنان بايد در ابعاد مختلف به قرآن بپردازند و فقط به قرائت و حفظ و تلاوت و حتی تفسير هم بسنده نكنند؛ بلكه بايد برنامهريزی شود كه چگونه برای اقشار مختلف میشود برنامهای قرآنی متناسب با همه صنوف، اقوام، اشخاص و اقشار مختلف طرحريزی و اجرا كرد.
وی گفت: اين نكته ضروری است كه اگر به 30 سال قبل نگاهی بياندازيم میبينيم كه به بركت نگاه رهبری و خون شهدا، قرآن در كشور ما روز به روز در حوزههای مختلف فرهنگی پررنگتر و نمايانتر شده است؛ ايجاد موسسات وسيع قرآنی، دهكدههای قرآنی، وجود رشتهها و دانشگاههای قرآنی، دروس و برنامههای درسی قرآن در حوزه و .... نشانههايی مثبت از رويكرد قرآنی در كشور بوده است ولی مطمئنا از نظام اسلامی توقع بسيار بالاتری نسبت به حضور پرشور در اين عرصه میرود.
اين مدرس حوزه اظهار كرد: عنايت بزرگان و مديران حوزه نسبت به پرداختن به امور قرآنی در حوزه بسيار زياد است ولی آنچه كه مطلوب واقعی است، آن است كه اين برنامهها بايد در صدر اولويتهای برنامهريزی مديريتی در حوزه قرار گيرد.
وی گفت: بايد قرآن در متون درسی حوزه رنگ بيشتری به خود بگيرد؛ بايد در دروس حوزوی كاری كنيم كه مثالها و مصاديق و شواهدی كه به فهم دروس كمك میكند، همه از قرآن باشد و قرآن پايه هر بحث علمی در حوزه شود.
سميعيان اظهار كرد: برای ارتقای سطح كيفی قرآنی طلاب بايد برای جذب استاد و طلاب امتيازات ويژهای در نظر گرفته شود و حتی خروجیهای قرآنی حوزه نيز بايد با طلاب ديگر تفاوت داشته باشند و اهميت بيشتری به فعاليتهای آنان داده شود.
سميعيان بيان كرد: به همين مناسبت برنامهريزان حوزه علميه بايد كاری كنند كه در آئيننامههای فرهنگی و آموزشی به شكل جدی به فعاليتهای قرآنی توجه شود؛ به طور كلی بايد زمينهای فراهم شود تا راه برای مشتاقان به فعاليتهای قرآنی وسيع شود و قرآن نقش مهمی در همه فعاليتهای قرآنی داشته باشد.
اين مدرس قرآن ادامه داد: به طور قطع آنگونه كه از آيات الهی نيز بر میآيد اگر صبح تا شام در ختم و رعايت حدود قرآنی بكوشيم بازهم نمیتوانيم با همه امكانات نيز حق قرآن را ادا كنيم ولی به سهم خود میتوانيم در هر جايگاهی اين مهجوريت را بكاهيم.
وی گفت: يكی از مزايای توسعه فعاليتهای قرآنی در حوزه آن است كه طلابی كه به قرآن و معارف قرآنی مسلط هستند، در فعاليتهای پژوهشی به مراتب از طلابی كه در اين حيطه تسلط ندارند، مطالب و پژوهشهای نابتری را ارايه میكنند و به طور كلی كارهای پژوهشی آنان با اطمينان خاطر بيشتری از نظر اتقان بررسی میشود؛ زيرا در هر موضوعی كه برخورد میكنند خود به خود آيات و كلمات قرآن كه بويی از آن مطلب را دارد در ذهنشان مجسم میشود و يك رنگ و بوی خاصی در قرآن در كار پژوهشی آنان وجود دارد و چه بسا طلاب قرآنی كه اهل منبر هم شدند كمتر به مطالب خرافی و خواب و خيال برای بيان معارف دين متوسل میشوند و هرآنچه بيان میدارند از متن قرآن كريم خواهد بود.
سميعيان اظهار كرد: طلاب در تبليغ و منابر بايد به به جای اينكه مطالبی را بيان كنند كه در مستند بودن آنها شك و ترديد وجود دارد و يا به جای اينكه به خواب و رؤيا بپردازند مباحث قرآنی را مطرح كنند زيرا جاذبه كلام وحی و قرآن قلب هر مومنی را با خود همراه خواهد كرد؛ استفاده از قصص و مصاديق شواهد قرآنی نيز كمك بسياری به آنان در ارايه بهتر مطالب میكند.
وی تاكيد كرد: از همه اينها بالاتر در بين علمای بزرگ و مراجع در طول تاريخ حوزه با اينكه همه آنان در حوزه قرآن تسلط جامع داشتند ولی افرادی كه در اين حوزه كارهای بزرگتری انجام دادند، در دروس فقه و اصولشان نيز اين مبانی كاملا محرز بود.
وی افزود: در كل جامعه بحثی است كه بايد مردم قرآن را در زندگی خود بياورند و سعی كنند كه همه شئونات از جمله معاملات، روابط، تعامل و حتی زندگی معمولیشان در حوزه خوراك و پوشاك و تزئينات زندگی به گونهای باشد كه با آموزههای قرآنی همخوانی داشته و اگر اينگونه باشد از مهجوريت قرآن كاسته میشود.
مدرس حوزه، يادآور شد: ولی انتظار قرآنی بودن در همه شئون از حوزويان كه پرچمدار معارف قرآن هستند بسيار بالاتر است و آنان بايد در ابعاد مختلف به قرآن بپردازند و فقط به قرائت و حفظ و تلاوت و حتی تفسير هم بسنده نكنند؛ بلكه بايد برنامهريزی شود كه چگونه برای اقشار مختلف میشود برنامهای قرآنی متناسب با همه صنوف، اقوام، اشخاص و اقشار مختلف طرحريزی و اجرا كرد.
وی گفت: اين نكته ضروری است كه اگر به 30 سال قبل نگاهی بياندازيم میبينيم كه به بركت نگاه رهبری و خون شهدا، قرآن در كشور ما روز به روز در حوزههای مختلف فرهنگی پررنگتر و نمايانتر شده است؛ ايجاد موسسات وسيع قرآنی، دهكدههای قرآنی، وجود رشتهها و دانشگاههای قرآنی، دروس و برنامههای درسی قرآن در حوزه و .... نشانههايی مثبت از رويكرد قرآنی در كشور بوده است ولی مطمئنا از نظام اسلامی توقع بسيار بالاتری نسبت به حضور پرشور در اين عرصه میرود.
اين مدرس حوزه اظهار كرد: عنايت بزرگان و مديران حوزه نسبت به پرداختن به امور قرآنی در حوزه بسيار زياد است ولی آنچه كه مطلوب واقعی است، آن است كه اين برنامهها بايد در صدر اولويتهای برنامهريزی مديريتی در حوزه قرار گيرد.
وی گفت: بايد قرآن در متون درسی حوزه رنگ بيشتری به خود بگيرد؛ بايد در دروس حوزوی كاری كنيم كه مثالها و مصاديق و شواهدی كه به فهم دروس كمك میكند، همه از قرآن باشد و قرآن پايه هر بحث علمی در حوزه شود.
سميعيان اظهار كرد: برای ارتقای سطح كيفی قرآنی طلاب بايد برای جذب استاد و طلاب امتيازات ويژهای در نظر گرفته شود و حتی خروجیهای قرآنی حوزه نيز بايد با طلاب ديگر تفاوت داشته باشند و اهميت بيشتری به فعاليتهای آنان داده شود.
سميعيان بيان كرد: به همين مناسبت برنامهريزان حوزه علميه بايد كاری كنند كه در آئيننامههای فرهنگی و آموزشی به شكل جدی به فعاليتهای قرآنی توجه شود؛ به طور كلی بايد زمينهای فراهم شود تا راه برای مشتاقان به فعاليتهای قرآنی وسيع شود و قرآن نقش مهمی در همه فعاليتهای قرآنی داشته باشد.
اين مدرس قرآن ادامه داد: به طور قطع آنگونه كه از آيات الهی نيز بر میآيد اگر صبح تا شام در ختم و رعايت حدود قرآنی بكوشيم بازهم نمیتوانيم با همه امكانات نيز حق قرآن را ادا كنيم ولی به سهم خود میتوانيم در هر جايگاهی اين مهجوريت را بكاهيم.
وی گفت: يكی از مزايای توسعه فعاليتهای قرآنی در حوزه آن است كه طلابی كه به قرآن و معارف قرآنی مسلط هستند، در فعاليتهای پژوهشی به مراتب از طلابی كه در اين حيطه تسلط ندارند، مطالب و پژوهشهای نابتری را ارايه میكنند و به طور كلی كارهای پژوهشی آنان با اطمينان خاطر بيشتری از نظر اتقان بررسی میشود؛ زيرا در هر موضوعی كه برخورد میكنند خود به خود آيات و كلمات قرآن كه بويی از آن مطلب را دارد در ذهنشان مجسم میشود و يك رنگ و بوی خاصی در قرآن در كار پژوهشی آنان وجود دارد و چه بسا طلاب قرآنی كه اهل منبر هم شدند كمتر به مطالب خرافی و خواب و خيال برای بيان معارف دين متوسل میشوند و هرآنچه بيان میدارند از متن قرآن كريم خواهد بود.
سميعيان اظهار كرد: طلاب در تبليغ و منابر بايد به به جای اينكه مطالبی را بيان كنند كه در مستند بودن آنها شك و ترديد وجود دارد و يا به جای اينكه به خواب و رؤيا بپردازند مباحث قرآنی را مطرح كنند زيرا جاذبه كلام وحی و قرآن قلب هر مومنی را با خود همراه خواهد كرد؛ استفاده از قصص و مصاديق شواهد قرآنی نيز كمك بسياری به آنان در ارايه بهتر مطالب میكند.
وی تاكيد كرد: از همه اينها بالاتر در بين علمای بزرگ و مراجع در طول تاريخ حوزه با اينكه همه آنان در حوزه قرآن تسلط جامع داشتند ولی افرادی كه در اين حوزه كارهای بزرگتری انجام دادند، در دروس فقه و اصولشان نيز اين مبانی كاملا محرز بود.
