اسلام با حكومت معنا پيدا میكند
گروه حوزههای علميه: امام علی(ع)، امام حسن مجتبی دارای حكومت در زمان خويش بودند و حضرت بقيةالله الاعظم نيز دارای حكومت هستند. اين موضوع اين نكته را ثابت میكند كه اسلام با حكومت منافاتی ندارد، بلكه با حكومت معنا پيدا میكند.
به گزارش خبرگزاری بينالمللی قرآن (ايكنا) شعبه قم، حجتالاسلام والمسلمين حسن عرفان، در مراسم بزرگداشت شهادت امام جعفر صادق(ع) كه به همت اداره فرهنگی- هنری مجتمع آموزش عالی فقه(حجتيه) در مسجد آن برگزار شد، با اشاره به حكومتداری در ميان پيامبران گفت: حضرت داوود(ع)، يوسف(ع)، دانيال(ع)، سيلمان(ع) و نبی مكرم اسلام(ص) از ميان پيامبران الهی، دارای حكومت و زمامداری بودند.
وی افزود: امام علی(ع)، امام حسن مجتبی دارای حكومت در زمان خويش بودند و حضرت بقيةالله الاعظم نيز دارای حكومت هستند. اين موضوع اين نكته را ثابت میكند كه اسلام با حكومت منافاتی ندارد، بلكه با حكومت معنا پيدا میكند.
اين استاد حوزه، با اشاره به گره خوردن دين با سياست، بيان كرد: با مراجعه به تاريخ اسلام در میيابيم حكومت سياسی كه امام خمينی(ره) در ميان مسلمانان زمان خويش ايجاد كرد، نمونهای بارز و فاخر از توأميافتگی اسلام و سياست به شمار میرود.
عرفان نفوذ خواجه نصيرالدين طوسی در دربار هلاكوخان مغول را مورد توجه قرار داد و يادآوری كرد: اين عالم با نفوذ شيعه نيز توانست با استفاده از وزارت در دربار اين حاكم قدرتمند، باعث توسعه اسلام ناب در عصر خويش شود و دستاوردهای علمی بسياری نيز از خود بر جای گذارد به گونهای كه شيعيان بعد از زمان ايشان شيعه بودنشان را مديون او هستند.
اين پژوهشگر حوزه، با اشاره به شيوه سياسی امام جعفر صادق(ع) در برخورد با حكومت، خاطرنشان كرد: بنا به شرايطی كه در آن زمان بر ممالك اسلامی حاكم بود، امام صادق(ع) شيوه كنارهگيری از حكومت را برگزيدند تا از اين راه، مبارزه منفی با حاكم وقت را در دستور كار خويش قرار دهند.
اين استاد عالی حوزه اضافه كرد: امام صادق(ع)، از هر فرصتی استفاده میكردند تا به مردم نشان دهند كه منصور دوانيقی لياقت حكومت بر مسلمين را ندارد و مردم نيز با اين نوع برخورد امام(ع) با حكومت بيدار شدند.
عرفان تأكيد كرد: قبل از امام باقر(ع) و امام صادق(ع)، دنيای اسلام با خلأ فكری و علمی بزرگی روبهرو شد به گونهای كه ابن عباس میگويد در تجمع بزرگی از مسلمين گفتم كه میدانيد كه زكات فطره چيست، اما حتی يك نفر نيز جواب اين مسئله ساده را نمیدانست.
وی با بيان اين كه ريشه اين جهل را میتوان در ممنوعيت نقل احاديث پيامبر در بعد از وفات نبی مكرم اسلام(ص) دانست، افزود: در زمان اميرالمؤمنين(ع) نيز مردم با وجود اصرارهای مكرر ايشان مبنی بر سلونی قبل عن تفقدونی، به كسب علم و علمپروری رو نمیآوردند و امام علی(ع) را به بيل زدن و كشاورزی فرستادند و حكومت را از ايشان جدا كردند.
اين پژوهشگر حوزه با بيان اين كه نهجالبلاغه، پديده چهار سال حكومت اميرالمؤمنان(ع) است، اذعان كرد: به شكل طبيعی امامان معصوم(عليهمالسلام) ما بايست چهارصد سال حكومت و علمپروری را تجربه میكردند، اما حاكمان وقت با استفاده از جهل مردم و به شهادت رساندن امامان معصوم(عليهمالسلام)، عمر اين بزرگواران را به 250 سال رساندند.
وی افزود: امام علی(ع)، امام حسن مجتبی دارای حكومت در زمان خويش بودند و حضرت بقيةالله الاعظم نيز دارای حكومت هستند. اين موضوع اين نكته را ثابت میكند كه اسلام با حكومت منافاتی ندارد، بلكه با حكومت معنا پيدا میكند.
اين استاد حوزه، با اشاره به گره خوردن دين با سياست، بيان كرد: با مراجعه به تاريخ اسلام در میيابيم حكومت سياسی كه امام خمينی(ره) در ميان مسلمانان زمان خويش ايجاد كرد، نمونهای بارز و فاخر از توأميافتگی اسلام و سياست به شمار میرود.
عرفان نفوذ خواجه نصيرالدين طوسی در دربار هلاكوخان مغول را مورد توجه قرار داد و يادآوری كرد: اين عالم با نفوذ شيعه نيز توانست با استفاده از وزارت در دربار اين حاكم قدرتمند، باعث توسعه اسلام ناب در عصر خويش شود و دستاوردهای علمی بسياری نيز از خود بر جای گذارد به گونهای كه شيعيان بعد از زمان ايشان شيعه بودنشان را مديون او هستند.
اين پژوهشگر حوزه، با اشاره به شيوه سياسی امام جعفر صادق(ع) در برخورد با حكومت، خاطرنشان كرد: بنا به شرايطی كه در آن زمان بر ممالك اسلامی حاكم بود، امام صادق(ع) شيوه كنارهگيری از حكومت را برگزيدند تا از اين راه، مبارزه منفی با حاكم وقت را در دستور كار خويش قرار دهند.
اين استاد عالی حوزه اضافه كرد: امام صادق(ع)، از هر فرصتی استفاده میكردند تا به مردم نشان دهند كه منصور دوانيقی لياقت حكومت بر مسلمين را ندارد و مردم نيز با اين نوع برخورد امام(ع) با حكومت بيدار شدند.
عرفان تأكيد كرد: قبل از امام باقر(ع) و امام صادق(ع)، دنيای اسلام با خلأ فكری و علمی بزرگی روبهرو شد به گونهای كه ابن عباس میگويد در تجمع بزرگی از مسلمين گفتم كه میدانيد كه زكات فطره چيست، اما حتی يك نفر نيز جواب اين مسئله ساده را نمیدانست.
وی با بيان اين كه ريشه اين جهل را میتوان در ممنوعيت نقل احاديث پيامبر در بعد از وفات نبی مكرم اسلام(ص) دانست، افزود: در زمان اميرالمؤمنين(ع) نيز مردم با وجود اصرارهای مكرر ايشان مبنی بر سلونی قبل عن تفقدونی، به كسب علم و علمپروری رو نمیآوردند و امام علی(ع) را به بيل زدن و كشاورزی فرستادند و حكومت را از ايشان جدا كردند.
اين پژوهشگر حوزه با بيان اين كه نهجالبلاغه، پديده چهار سال حكومت اميرالمؤمنان(ع) است، اذعان كرد: به شكل طبيعی امامان معصوم(عليهمالسلام) ما بايست چهارصد سال حكومت و علمپروری را تجربه میكردند، اما حاكمان وقت با استفاده از جهل مردم و به شهادت رساندن امامان معصوم(عليهمالسلام)، عمر اين بزرگواران را به 250 سال رساندند.
