ادای احترام خدمتگذاران ارتش به امام مهربانیها
ماه، ماه پر كرامت ذی القعده؛ ايام، ايام ولادت حضرت ثامن الحجج عليه السلام؛ محفل، محفل سربازان و خدمت گذاران ارتش جمهوری اسلامی ايران؛ درمحضر حضرت علی بن موسی الرضا(ع). «از دست و زبان كه بر آيد؛ كز عده شكرش به در آيد».
به گزارش خبرگزاری بينالمللی قرآن(ايكنا) شعبه خراسان رضوی، به نقل از ستاد خبری جشنهای ميلاد رضوی، وقتی نام سرباز می آيد، اين نام قداستی را نيز با خود به همراه می آورد، چرا كه راه و رسم سربازی بر چهار محور «معرفت»، «اعتقاد و باور»، «عمل به وظايف» و «تخلق به اخلاق نيكو» استوار است.
سرباز، رسم ادب را می آموزد و آن را در جای جای زندگی اش به كار می گيرد. اما خوشا به حال سربازی كه در جوار حرم ملك پاسبان هشتمين خورشيد عشق و ملكوت خدمت و ادب می كند. خوشا به سعادت سربازی كه در حين خدمت عطر و شميم رضوی را استشمام می كند.
كاركنان و مسؤولان لشكر77 ثامن الائمه وارد حرم می شوند؛ آنان هر روز درس ادب را تمرين می كنند. اين را از نوع احترام گذاشتن به ساحت قدسی امام رضا(ع) می توان حس كرد، زمانی كه كلاه های خود را در حرم بر می دارند!
پس از ادای احترام نوبت به گردهمايی بزرگ آنان در دارالكرامه می رسد. همه با خير مقدم و اسپند خادمان بارگاه ملك پاسبان حضرت دوست، وارد فضای نورانی اين رواق می شوند. نظم هم در نشستن آنان مثال زدنی است.
مجلس با تلاوت آيات نورانی كلام وحی شروع می شود. مجری پشت تريبون می رود از «آقای احمدی» يكی از نيروهای ارتش برای مديحه سرايی دعوت به عمل می آورد. مداح با اشعاری زيبا دل مستمعان را آماده دريافت فيض حضور می كند. اينك سكوت در فضای مجلس فراگير شده است.
پس از مديحه سرايی نوبت به پخش نماهنگ «اميد وصال» می رسد. تماشای كليپ چشمان سربازانی كه هر يك نماينده يك گروه و قشر وطايفه از مردان ايران زمين هستند را بارانی می كند. تا اين كه نوای صلوات خاصه مرحوم حاج رضا انصاريان پخش می شود و حضار به احترام امام رئوف قيام می كنند.
صلوات پايان بخش اين قسمت از برنامه ها بود. مجری مجدد پشت تريبون می رود و «حجت الاسلام شفيعی» را دعوت می كند تا عطر معارف رضوی در مجلس پراكنده كند.
حاج آقا شفيعی در صدر كلامش به آيه «ان اكرمكم عندالله اتقاكم» اشاره كرد؛ علت بيان اين آيه را بعد از اين كه از مجلس بيرون آمدم فهميدم. اين آيه يعنی فرق نمی كند «رييس يا مرئوس»! فرق نمی كند كه «سردار باشی يا سرباز»! اينجا مقرب كسی است كه متقی باشد و نه متكی به قدرتهای مادی دنيوی.
مجلس، مجلس پرباری از نظر معنوی بود. دلها به لطف و كرامت رضا(ع) پيوند خورده بود؛ اما باز هم دعای اولين و آخرين، دعا برای ظهور غريب ترين غريب، «مهدی موعود» بود.
سرباز، رسم ادب را می آموزد و آن را در جای جای زندگی اش به كار می گيرد. اما خوشا به حال سربازی كه در جوار حرم ملك پاسبان هشتمين خورشيد عشق و ملكوت خدمت و ادب می كند. خوشا به سعادت سربازی كه در حين خدمت عطر و شميم رضوی را استشمام می كند.
كاركنان و مسؤولان لشكر77 ثامن الائمه وارد حرم می شوند؛ آنان هر روز درس ادب را تمرين می كنند. اين را از نوع احترام گذاشتن به ساحت قدسی امام رضا(ع) می توان حس كرد، زمانی كه كلاه های خود را در حرم بر می دارند!
پس از ادای احترام نوبت به گردهمايی بزرگ آنان در دارالكرامه می رسد. همه با خير مقدم و اسپند خادمان بارگاه ملك پاسبان حضرت دوست، وارد فضای نورانی اين رواق می شوند. نظم هم در نشستن آنان مثال زدنی است.
مجلس با تلاوت آيات نورانی كلام وحی شروع می شود. مجری پشت تريبون می رود از «آقای احمدی» يكی از نيروهای ارتش برای مديحه سرايی دعوت به عمل می آورد. مداح با اشعاری زيبا دل مستمعان را آماده دريافت فيض حضور می كند. اينك سكوت در فضای مجلس فراگير شده است.
پس از مديحه سرايی نوبت به پخش نماهنگ «اميد وصال» می رسد. تماشای كليپ چشمان سربازانی كه هر يك نماينده يك گروه و قشر وطايفه از مردان ايران زمين هستند را بارانی می كند. تا اين كه نوای صلوات خاصه مرحوم حاج رضا انصاريان پخش می شود و حضار به احترام امام رئوف قيام می كنند.
صلوات پايان بخش اين قسمت از برنامه ها بود. مجری مجدد پشت تريبون می رود و «حجت الاسلام شفيعی» را دعوت می كند تا عطر معارف رضوی در مجلس پراكنده كند.
حاج آقا شفيعی در صدر كلامش به آيه «ان اكرمكم عندالله اتقاكم» اشاره كرد؛ علت بيان اين آيه را بعد از اين كه از مجلس بيرون آمدم فهميدم. اين آيه يعنی فرق نمی كند «رييس يا مرئوس»! فرق نمی كند كه «سردار باشی يا سرباز»! اينجا مقرب كسی است كه متقی باشد و نه متكی به قدرتهای مادی دنيوی.
مجلس، مجلس پرباری از نظر معنوی بود. دلها به لطف و كرامت رضا(ع) پيوند خورده بود؛ اما باز هم دعای اولين و آخرين، دعا برای ظهور غريب ترين غريب، «مهدی موعود» بود.
