تدوين قواعد عزاداری از سوی حوزه/ عاشورا اعظم وسائط در نجات مومنان است
گروه حوزههای علميه: حجتالاسلام والمسلمين ميرباقری امام حسين(ع) و عاشورا رااعظم وسايط در نجات بشر از عوالم شيطانی دانست و بر لزوم تدوين قواعد عزاداری و مديحه سرايی برای امام حسين (ع) از سوی حوزه تاكيد كرد.
به گزارش خبرگزاری بينالمللی قرآن(ايكنا) حجتالاسلام والمسلمين سيد مهدی ميرباقری، استاد حوزه علميه شب گذشته 10 شهريورماه در مراسم افتتاح مجمع ذاكرين طلاب و مبلغين در حسينيه شهدا، گفت: درگيری بزرگ و سرنوشتساز در عالم خلقت، درگيری بين جبهه نور و ظلمت است كه رهبری جبهه نور با پيامبر(ص) و انبيا و اوليالله خداست و رهبری جبهه ظلمت با شيطان است.
وی افزود: اين درگيری دارای دو بعد است كه بعد اول آن، باطنی و دوم، عوالمی است كه در اين درگيری وجود دارد؛ در روايات به كرات و در قرآن نيز به شكل رمز در اين باره نكات فراوانی بيان شده است.
رييس فرهنگستان علوم و معارف اسلامی تصريح كرد: نمونه اين مبحث در سوره نور در ذيل آيه نور آمده است كه خداوند به تشريح اين دو جبهه و ويژگیهای آنها میپردازد؛ آنچه در ابتدا در قرآن میبينيم مثل است ولی فهم ممثل آن بسيار مهمتر است؛ اگر نور نباشد، مومن به ضلالت دچار میشود كه در روايات، در تفسير اين نور، معنی امامت عنوان شده است.
وی گفت: اين درگيری در عالم وجود دارد كه شايد دامنه آن به پيش ازخلقت انسان نيز برگردد؛ موضوع اين درگيری، مسئله هدايت و گمراهی و ظلمت است؛ اين بار بزرگ هدايت نيز بر دوش پيامبر(ص) و امام حسين(ع) افتاده است.
ميرباقری يادآورشد: امام حسين(ع) بار اين بلا را كه سبب ساز هدايت مردم میشود به دوش كشيدند؛ طريق شفاعت پيامبر از عوالم، امام حسين(ع) و عاشورا است؛ عاشورای حضرت، اعظم وسايط هدايت و نجات مومنين و ملائكه از فتنههای جبهه ظلمت و شيطان است.
وی زيارت و گريه برای امام حسين(ع) را طريق قرب به الی الله ذكر كرد و گفت: همه عوالم بر امام حسين(ع) گريستند؛ حتی ملائك نيز با گريه برای حضرت، بهرهمند میشوند؛ آخرين مراتب قرب پيامبران(ع) الهی نيز با توسل به حضرت رقم خورده است و به همين دليل بود كه پيش از واقعه عاشورا، اين غم بر آنان آشكار شد.
ميرباقری اظهار كرد: مادحين حضرت، قلوب را به سمت ايشان و جبهه نور متمايل میكنند؛ امام حسين(ع) از بهشت نيز بالاتر است زيرا بهشت از نور اين حضرات بوجود آمده است؛ مومنانی كه خود را در اين مسير در دنيا قرار میدهند به مقاماتی میرسند كه هيچ چيز بالاتر از آنها نيست.
وی گفت: آنچه جامعه انسانی را از فتنه به سوی سعادت برد، امام حسين(ع) و عاشورا بود؛ اين امواج جديدی كه زندگی همه ما را در برگرفته است و به دنبال مادی كردن زندگی ماست كه با جريان تجدد همراه شده است، جز با عاشورا اثرش از بين نمیرود.
ميرباقری يادآور شد: در دنيايی كه معروف را منكر و منكر را معروف جلوه میدهد، تنها راه برون رفت از آن، تمسك به امام و عاشوراست؛ معروف حقيقی به قول امام صادق(ع) امام علی(ع) و ائمه است و منكر حقيقی گرفتن حق امامت و ولايت ايشان است؛ كار دستگاه ظلمت نيز همين بود كه ضد ولايت عمل میكند.
وی گفت: آنچه كه در كتب مشاهده كردهام به اين نتيجه رسيدهام كه در اين عالم هيچ مستحبی به اندازه گريه برای امام حسين(ع) و زيارت عاشورا ثواب ندارد، زيرا عامل اصلی نجات بشر است؛ گناه چيزی جز فرع دستگاه باطل نيست و ولايت نيز اصل معروف است و همه ديگر احكام و اعمال فرع بر ولايت هستند.
ميرباقری اظهار كرد: عزاداری امام حسين(ع) افضل وسايل نجات مومنين است؛ با كمتر چيزی چون امام حسين(ع) میشود شياطين انسی و جنی و آخرالزمانی را مغلوب ساخت؛ كسانی كه ولايت امام را كنار زدند مردم را به اين سمت يعنی جبهه ظلمت سوق دادند؛ قطعا رسيدن به اين مرحله از رشد، با عقل و عرفان و فلسفه ممكن نيست و تنها راهش امام حسين(ع) است.
وی گفت: حوزه و حوزويان نقش بسيار مهمی در تدوين قواعد عزاداری و مديحه سرايی و شعرخوانی برای اهل بيت(ع) و امام دارند؛ اگر آنها اين كار را نكنند ديگر نبايد توقعی از برخی مسايل داشته باشند؛ هرجا كه حوزه به عنوان كار فقهی و پژوهشی به سراغ آن رفته است، ثمره كار آنان برای مردم، سند و مدرك و چارچوب راه بوده است و هرگاه كم كار كرده است مردم به سليقه خود، آن كار را انجام دادهاند.
وی افزود: اين درگيری دارای دو بعد است كه بعد اول آن، باطنی و دوم، عوالمی است كه در اين درگيری وجود دارد؛ در روايات به كرات و در قرآن نيز به شكل رمز در اين باره نكات فراوانی بيان شده است.
رييس فرهنگستان علوم و معارف اسلامی تصريح كرد: نمونه اين مبحث در سوره نور در ذيل آيه نور آمده است كه خداوند به تشريح اين دو جبهه و ويژگیهای آنها میپردازد؛ آنچه در ابتدا در قرآن میبينيم مثل است ولی فهم ممثل آن بسيار مهمتر است؛ اگر نور نباشد، مومن به ضلالت دچار میشود كه در روايات، در تفسير اين نور، معنی امامت عنوان شده است.
وی گفت: اين درگيری در عالم وجود دارد كه شايد دامنه آن به پيش ازخلقت انسان نيز برگردد؛ موضوع اين درگيری، مسئله هدايت و گمراهی و ظلمت است؛ اين بار بزرگ هدايت نيز بر دوش پيامبر(ص) و امام حسين(ع) افتاده است.
ميرباقری يادآورشد: امام حسين(ع) بار اين بلا را كه سبب ساز هدايت مردم میشود به دوش كشيدند؛ طريق شفاعت پيامبر از عوالم، امام حسين(ع) و عاشورا است؛ عاشورای حضرت، اعظم وسايط هدايت و نجات مومنين و ملائكه از فتنههای جبهه ظلمت و شيطان است.
وی زيارت و گريه برای امام حسين(ع) را طريق قرب به الی الله ذكر كرد و گفت: همه عوالم بر امام حسين(ع) گريستند؛ حتی ملائك نيز با گريه برای حضرت، بهرهمند میشوند؛ آخرين مراتب قرب پيامبران(ع) الهی نيز با توسل به حضرت رقم خورده است و به همين دليل بود كه پيش از واقعه عاشورا، اين غم بر آنان آشكار شد.
ميرباقری اظهار كرد: مادحين حضرت، قلوب را به سمت ايشان و جبهه نور متمايل میكنند؛ امام حسين(ع) از بهشت نيز بالاتر است زيرا بهشت از نور اين حضرات بوجود آمده است؛ مومنانی كه خود را در اين مسير در دنيا قرار میدهند به مقاماتی میرسند كه هيچ چيز بالاتر از آنها نيست.
وی گفت: آنچه جامعه انسانی را از فتنه به سوی سعادت برد، امام حسين(ع) و عاشورا بود؛ اين امواج جديدی كه زندگی همه ما را در برگرفته است و به دنبال مادی كردن زندگی ماست كه با جريان تجدد همراه شده است، جز با عاشورا اثرش از بين نمیرود.
ميرباقری يادآور شد: در دنيايی كه معروف را منكر و منكر را معروف جلوه میدهد، تنها راه برون رفت از آن، تمسك به امام و عاشوراست؛ معروف حقيقی به قول امام صادق(ع) امام علی(ع) و ائمه است و منكر حقيقی گرفتن حق امامت و ولايت ايشان است؛ كار دستگاه ظلمت نيز همين بود كه ضد ولايت عمل میكند.
وی گفت: آنچه كه در كتب مشاهده كردهام به اين نتيجه رسيدهام كه در اين عالم هيچ مستحبی به اندازه گريه برای امام حسين(ع) و زيارت عاشورا ثواب ندارد، زيرا عامل اصلی نجات بشر است؛ گناه چيزی جز فرع دستگاه باطل نيست و ولايت نيز اصل معروف است و همه ديگر احكام و اعمال فرع بر ولايت هستند.
ميرباقری اظهار كرد: عزاداری امام حسين(ع) افضل وسايل نجات مومنين است؛ با كمتر چيزی چون امام حسين(ع) میشود شياطين انسی و جنی و آخرالزمانی را مغلوب ساخت؛ كسانی كه ولايت امام را كنار زدند مردم را به اين سمت يعنی جبهه ظلمت سوق دادند؛ قطعا رسيدن به اين مرحله از رشد، با عقل و عرفان و فلسفه ممكن نيست و تنها راهش امام حسين(ع) است.
وی گفت: حوزه و حوزويان نقش بسيار مهمی در تدوين قواعد عزاداری و مديحه سرايی و شعرخوانی برای اهل بيت(ع) و امام دارند؛ اگر آنها اين كار را نكنند ديگر نبايد توقعی از برخی مسايل داشته باشند؛ هرجا كه حوزه به عنوان كار فقهی و پژوهشی به سراغ آن رفته است، ثمره كار آنان برای مردم، سند و مدرك و چارچوب راه بوده است و هرگاه كم كار كرده است مردم به سليقه خود، آن كار را انجام دادهاند.
