
به گزارش خبرگزاری بینالمللی قرآن(ایکنا) از فارس، غلامحسین زمانی، رئیس سازمان بسیج اساتید استان فارس شب گذشته، دوم تیرماه در دیدار با جمعی از رؤسا، اساتید و نخبگان دانشگاههای این استان با اشاره به برخی از فضاهای حاکم در دانشگاهها گفت: لازم است که در زمینه از بین بردن جو کاذب گلهمندی، شکوه و مرتب دم از مشکلات زدن اقدامی کرد.
وی با بیان اینکه همچنین باید تلاش کنیم تا روحیه امیدواری و شکر نعمتها به درگاه خداوند را در جامعه و بهویژه محیطهای دانشگاهی خود فراهم آوریم، افزود: آیا این کفران نعمت نیست که در جلسات مختلف ذکر از مشکلات گفته میشود اما ذکری از وجود این همه نعمت در کشور نمیشود.
زمانی اظهار کرد: پیش از انقلاب تنها دو دانشگاه علوم پزشکی شیراز و دانشگاه شیراز در استان فارس وجود داشت اما اکنون شاهد تعدد دانشگاهها در استان هستیم ضمن اینکه وجود این همه جوانان جویان علم خود نعمت بسیار بزرگی است که باید قدردان آن باشیم.
رئیس بسیج اساتید استان فارس با تأکید بر اینکه القای مشکلات به جامعه ما توسط استکبار رقم خورده است، گفت: دشمنان ما تلاش میکنند تا با برنامهریزیهای اجتماعی خود راهکارهای متعددی جهت از پا درآوردن جامعه اسلامی به کار بندند که یکی از ترفندهای آنان، همین مسئله نیازهاست که جامعه ما را به این مسائل مبتلا کنند تا انتظارات و سطح نیاز مردم را بالاتر ببرند و روحیه منفی در جامعه شکل گیرد و نارضایتی عمومی فراهم شود و پشت بند آن حرکتهای اجتماعی و بالاخره از پا درآمدن نظام است.
وی با یادآوری اینکه این یک واقعیت است که طراحی شده است و کشور شوروی را با همین سیاست از پا درآوردند و در کشورهای دیگر هم دنبال میکنند، گفت: ما در آموزههای دینی خود مشاهده میکنیم که همیشه شکر نعمتها در اولویت قرار دارد چنانچه حضرت زهرا(س) زمانی که میخواستند خطبه فدکیه را قرائت کنند، ابتدا شکر و حمد و ثنای خداوند را انجام دادند و نعمتهای او را برشمردند و سپس وارد بحث گلهمندی از اتفاقاتی که رخ داده است، شدند.
زمانی با طرح این سئوال که آیا ما حق شکر را به جا میآوریم و نعمتها را میبینیم؟ تأکید کرد: لازم است که اول درک نعمتها را داشته باشیم یعنی بدانیم نعمتی که داریم چیست و چه کسانی در رابطه با آن مسئول هستند و وظیفه تمام کسانی که از این نعمتها برخوردار هستند، چه چیزی است.
رئیس بسیج اساتید استان فارس ادامه داد: همچنین در گام بعد باید از وجود این همه نعمت شاد بود که خداوند را به خاطر آنان شاکر باشیم و سوم شکر زبانی است که باید آن را به زبان آوریم و چهارم شکر عملی است یعنی از هر نعمت در همان جایی که برای آن تهیه و مقدور شده است، استفاده کنیم.