معامله کریمانه خدا با انسان و استکبار انسان در مقابل او

به گزارش خبرگزاری بین‎المللی قرآن(ایکنا) ازقم، آیت‎الله مصباح یزدی شنبه شب در سلسله مباحث اخلاقی خود در ماه مبارک رمضان در دفتر مقام معظم رهبری در قم  با اشاره به راه‎های خداوند برای تامین نیازهای بندگان گفت: خداوند برای رفع حوایج بندگان خود در دنیا و حذف مشکلات و سختی‎ها و کم کردن این بار راه‎هایی را به بندگان خود نشان داده است.

وی افزود: یکی از راه‎ها برای رسیدن به قرب الهی و رسیدن به منافع مادی و معنوی که انسانها در زندگانی خود دارند، بحث پاداش اعمال نیک است؛ پاداش اعمال نیک انسان به حدی است که هرچه که انسان کار خیر انجام دهد ده‎ها برابر آن را به عنوان پاداش دریافت می‎کند و پاداش انفاق در راه خدا، هفتصدبرابر بلکه بیشتر است.

این استاد حوزه بیان کرد:  خداوند در مرتبه بعدی به بندگان خود عرضه می‎کند که گاهی حتی لازم نیست کار خیری انجام دهید و یا انفاق خاصی انجام دهد بلکه فقط کافی به سمت آید و هرچه می‎خواهد، از دنیا و آخرت به او خواهم داد و این نهایت لطف کریمانه است؛ زیرا وقتی است که انسان برای عرض حاجت به خانه کریمی می‎رود ولی گاهی است که خود کریم از ما می‎خواهد نزد او رفته و هرچه که می‎خواهیم را نیز به ما می‎دهد.

مصباح یزدی خاطرنشان کرد: مسئله انسان و بنده به اینجا هم ختم نمی‎شود و خداوند از ما می‎خواهد به سمت او برویم و از او هرچه می‎خواهیم بگیریم ولی همین خدا به ما می‎گوید که اگر سمت من نیایید و هرچه می‎خواهید نگیرید شما را تهدید به استکبار در مقابل خود می‎کنم و آن موقع شما کسی هستید که در مقابل من قد علم کرده‎اید و برای خود قادریتی مفروض کرده‎اید.

وی گفت: سزای مستکبر قطعا آتش و تنبیه است؛ خداوند کریمانه از ما می‎خواهد به سمت او برویم و حاجات خود را برطرف کنیم ولی دیگر قرار نیست که انسان از همین خواسته الهی نیز که همه آن به نفع او ست سرپیچی کند. هندسه این تعریف کریمانه بسیار شیوا و زیباست و انسان برای رسیدن به این هدف عالی باید به یک وسیله و یک شکل جدید از رابطه برسد که همان طناب وصل دعا است؛ همه این رابطه بین خالق و مخلوق در قالب دعا تعریف شده است و این دعا است که انسان را به عالی ترین مقامات می‎رساند.

مصباح یزدی گفت: دعا در واقع خواستن یک خیر و منفعت نیست در واقع تعریف یک رابطه به شکل عمیق بین بنده و خداست یعنی بنده به خدا عرضه می‎دارد که من عبد تو هستم و هرچه هست از توست و من در مقابل تو هیچ نیستم و قدر نعمات تو را هم ندانست و حال در این حالت از تو می‎خواهم که آنچه که باعث خیر دنیا و آخرت است را به من ارزانی کنی.

این استاد اخلاق حوزه با بیان اینکه دعا مغز عبادت است اظهار کرد: کل ماهیت نماز در همین رابطه تعریف می‎شود؛ یعنی همین رابطه بنده و خالق و درخواست از خالق؛ در دعا است که خداوند خود را فقیر درگاه خدایی می‎خواند و او را توانا و قادر بی‎همتا می‎نامد و با هر بار اظهار بندگی ارتقای درجه می‎یابد و در شمار بندگان خالص خدا جای می‎گیرد.

وی گفت: در مقابل دعا، استکبار در مقابل خداست؛ در واقع کسی که برای رسیدن به حاجاتش خودش را بهترین عامل می‏‌داند در حقیقت خود را از نعمتی عظیم محروم کرده و در مقابل خداوند گارد گرفته است؛ نگاه خدا به چنین انسانی بسیار خاص است زیرا او گفته است که نیازی به خدا ندارد و خداوند او را به خود واگذار می‎کند و او را به عنوان یک مستکبر در مقابل خود تعریف می‎کند.

رییس موسسه امام خمینی(ره) بیان کرد: در واقع خداوند نیازی به این منت گذاشتن بر سر بندگان ندارد بلکه این بندگان هستند که با این کار یعنی دعا هر روز خود را در مقابل خدا تعریف مجدد می‎کنند و از این امتحان پیروز می‎آیند؛ انسانهایی که با اندکی مال و قدرت خود را در مقابل خدا تعریف می‎کنند به سختی در این آزمون شکست خورده اند. مشکل انسان این است که حاضر است که به کسی که مخلوق خداست و اسبابش نیز از خداست پناه ببرد ولی به سمت خدای خود نیاید؛ او حاضر است هرکاری بکند ولی از خدا چیزی نخواهد که در واقع بزرگترین اشتباه است.

مصباح یزدی اظهار کرد: اسف بار تراز این آن که انسان در مقابل نیکی که دیگران به او حتی با منت هم انجام داده‌اند تا سال‌ها ابراز عجز می‌کند ولی حاضر نیستند این نعمت را بی‌منت و بیکران و بی‌حساب در دو بعد اخروی و دنیوی از خدای خود دریافت کنند.