مروری بر زندگی «ابوالمعارف حکیم زاهد قمشهای»
گروه اجتماعی: شيخ محمدعلي زاهد قمشهای معروف به ابوالمعارف در شهرضا و در خانوادهای مرفه و کشاورز در ماه رمضان سال 1290 قمري در محله فضل آباد قمشه ديده به جهان گشود.
به گزارش خبرگزاری بینالمللی قرآن(ایکنا) پدر شیخ محمدعلی زاهد قمشهای، حسين ابن آقا باقر قمشه نام داشت؛ طبق شجره نامه خانوادگی آنها، حسنعلي خان سبزواري از سرداران نادرشاه جد ششم او ميباشد که معلوم نيست چرا نادر اواخر حکومتش او را به قمشه تبعيد مينمايد.
ده ساله بوده که در مکتب نزد آقا ميرزا خليل بزرگ، امامجمعه قمشه ميرود و پس از فرا گيري مقدمات صرف و نحو، خدمت آيتالله ميرزا محمد مهدي قمشه ميرسد. وي از نظر منش و تقوي و فضائل اخلاقي، شاخص و زبانزد همگان بوده است، به طوري که روزی آيتالله نجفي در خاتمه جلسه درس پس از ايراد سخناني ميگويد«در بين شما طلاب فقط يک زاهد است، طلبهاي از جا برميخيزد و ميگويد حضرت استاد، او را معرفي کنيد، آيتالله با اشاره دست ميگويد آن جوان قمشهاي و از آنروز به بعد همه او را به نام زاهد مينامند».
حکيم ابوالمعارف که در سنين جواني مجتهدي کامل و در فقه و الهيات و فلسفه و حکمت صاحب نظر بوده و مراحل کمال را پيموده، حدود بيست و پنج سالگي تدريس دروس خارج فقه و الهيات و سطوح عالي فلسفه و حکمت را بهعهده ميگيرد و همسنگ مدرسين ديگر در مدرسه چهارباغ و يکي ديگر از حوزهها به تعليم و تعلم ميپردازد.
زاهد قسمتي از عمر خود را بهرسم سالکان طريقت در سفر گذرانده و با بسياري از مشايخ عرفان ديدار و معاشرت داشته است. حکيم زاهد به پيشرفت علم و تکنولوژي و سير تحولات جهاني آشنايي و وقوف کامل داشت. در مجموعه شعري با زبان عاميانه و شيرين وضع استعمارگران بينالمللي و اهداف آنان را به نظم در آورده بود، که متاسفانه به خاطر مسائل امنيتي اين مجموعه را شخصاٌ معدوم نمود. استاد پس از ترک مدارس در گوشه عزلت با مناعت طبع در نهايت سادگي ميزيست. اين زاهد خلوت نشين با خوي درويشي و بلاتعيني که داشت همچون اسلاف خود حکيم صهباي قمشهاي و جهانگير خان قشقائي، تا پايان عمر در خدمت مردم به ارشاد و پاسخگويي مسائل تربيتي، شرعي و عملي و فقهي و تعليم و تربيت افراد ميپردازد.
سرانجام خورشید روانِ حکیم ابوالمعارف؛ زاهد قمشهای، بعد از 82 سال عمر، در روز جمعه نوزده تير ماه 1332 هجری شمسي در زادگاهش شهرضا غروب نمود و پیکر وی، در ساختمان غربي امامزاده شاهرضا به خاک سپرده شد.
ده ساله بوده که در مکتب نزد آقا ميرزا خليل بزرگ، امامجمعه قمشه ميرود و پس از فرا گيري مقدمات صرف و نحو، خدمت آيتالله ميرزا محمد مهدي قمشه ميرسد. وي از نظر منش و تقوي و فضائل اخلاقي، شاخص و زبانزد همگان بوده است، به طوري که روزی آيتالله نجفي در خاتمه جلسه درس پس از ايراد سخناني ميگويد«در بين شما طلاب فقط يک زاهد است، طلبهاي از جا برميخيزد و ميگويد حضرت استاد، او را معرفي کنيد، آيتالله با اشاره دست ميگويد آن جوان قمشهاي و از آنروز به بعد همه او را به نام زاهد مينامند».
حکيم ابوالمعارف که در سنين جواني مجتهدي کامل و در فقه و الهيات و فلسفه و حکمت صاحب نظر بوده و مراحل کمال را پيموده، حدود بيست و پنج سالگي تدريس دروس خارج فقه و الهيات و سطوح عالي فلسفه و حکمت را بهعهده ميگيرد و همسنگ مدرسين ديگر در مدرسه چهارباغ و يکي ديگر از حوزهها به تعليم و تعلم ميپردازد.
زاهد قسمتي از عمر خود را بهرسم سالکان طريقت در سفر گذرانده و با بسياري از مشايخ عرفان ديدار و معاشرت داشته است. حکيم زاهد به پيشرفت علم و تکنولوژي و سير تحولات جهاني آشنايي و وقوف کامل داشت. در مجموعه شعري با زبان عاميانه و شيرين وضع استعمارگران بينالمللي و اهداف آنان را به نظم در آورده بود، که متاسفانه به خاطر مسائل امنيتي اين مجموعه را شخصاٌ معدوم نمود. استاد پس از ترک مدارس در گوشه عزلت با مناعت طبع در نهايت سادگي ميزيست. اين زاهد خلوت نشين با خوي درويشي و بلاتعيني که داشت همچون اسلاف خود حکيم صهباي قمشهاي و جهانگير خان قشقائي، تا پايان عمر در خدمت مردم به ارشاد و پاسخگويي مسائل تربيتي، شرعي و عملي و فقهي و تعليم و تربيت افراد ميپردازد.
سرانجام خورشید روانِ حکیم ابوالمعارف؛ زاهد قمشهای، بعد از 82 سال عمر، در روز جمعه نوزده تير ماه 1332 هجری شمسي در زادگاهش شهرضا غروب نمود و پیکر وی، در ساختمان غربي امامزاده شاهرضا به خاک سپرده شد.
