مسجدمحوری حلقه مفقوده در مدیریت فرهنگی است
گروه اجتماعی: دبیر شورای دین پژوهان کشور مسجد محوری را حلقه مفقوده فعالیتهای فرهنگی در کشور دانست و تأکید کرد: مسجد در اسلام محور تمام فعالیتهای دینی، فرهنگی و اجتماعی و در یک کلام مرکز حکومت دینی بوده است.
آیت پیمان، دبیر شورای دینپزوهان کشور در گفتوگو با خبرگزاری بینالمللی قرآن(ایکنا) از قم، گفت: یکی از مهمترین مسایلی که امروزه در کشور ما در عرصه مدیریت فرهنگی نقشآفرینی میکند، مقوله چگونگی طرحریزی فرهنگی است.
وی افزود: متأسفانه یکی از مهمترین مسایلی که امروز در طرح ریزی فرهنگی محل مناقشه است، کیفیت فعالیت فرهنگی و پایهریزی فعالیتهایی است که باید در عرصه فرهنگ دینی انجام شود.
دبیر شورای دین پژوهان کشور گفت: پیامبر اسلام و حضرات معصومین(ع) تکلیف مسوولان فرهنگی در کشور را هزار و چهارصد سال پیش روشن کردهاند؛ این حضرات تاکید بسیاری بر کار روی نسل جوان و نوجوان با تکیه و تاکید بر مسجد محوری داشتهاند.
وی گفت: در سفرهایی که به غرب داشتهام به غایت به این نکته رسیدهام که آنها کلیسا را محور بسیاری از فعالیتهای اجتماعی خود قرار دادهاند ولی ما هنوز قدر مساجد را نمی دانیم.
پیمان بیان کرد: آنجا دنیای غرب و قلب اروپا است، جایی که دهها سال زیر سیطره فرهنگ الحاد و دین ستیزی جامعهای لائیک و تابع فرهنگ اومانیست و اباحهگری شده است، ولی هنوز به پارهای معتقدات مذهبی و سنتهای خویش پایبندی نشان میدهند.
وی گفت: در حالی که کلیساها در اروپا از رونق افتادهاند و خالی از معنویت و جاذبه دینی هستند و بیشتر به یک مکان تاریخی و توریستی تبدیل شدهاند تا یک مکان عبادی، اما بازهم آیین ازدواج صرفا در کلیسا و با انجام تشریفات مذهبی و دعا و ... توسط کشیش انجام میشود.
پیمان بیان کرد: برکسی پوشیده نیست که جایگاه مسجد در اسلام و در آیات قرآن و روایات در بالاترین منزلت و در بالاترین رتبه قرار داده شده است و رسول گرامی اسلام به توجه دادن مسلمانان به مسجد و ارزش بیمانند آن اهتمام و تأکید فراوان داشتند.
دبیر شورای دینپزوهان کشور گفت: مسجد در اسلام محور تمام فعالیتهای دینی، فرهنگی و اجتماعی و محل ارتباطات اسلامی و هماهنگی امور مسلمین و محل حل اختلاف و دعاوی و مکان قضا و بسیج اقشار و در یک کلام مرکز حکومت دینی بوده است.
وی خاطرنشان کرد: اولین اقدام حاکمیتی پیامبر بزرگوار اسلام(ص) در اقامت کوتاه خود در منطقه قبا و سپس در محل استقرار خویش در مدینه، ساخت مسجد و تمرکز دادن به تمام امور در مسجد بوده است؛ حال چگونه است که مساجد ما فقط به محل نماز و سوگواری و تا حدودی جشن مذهبی تبدیل شده اند و سایر کارکردهای عالی مسجد را از آن منتزع کردهایم؟.
این فعال دین پژوهشی گفت: حتی اهل سنت توجه مناسب تری به مساجد خویش دارند و در هر کجای جهان که قدم میگذاریم بزرگترین و زیباترین و نظیفترین مکان برای اهل سنت مساجد آنان است، اما در کنار آنها شاهد مساجد محقر و غیر نظیف و فاقد امکانات شیعیان هستیم که به عقیده بنده وجود بعضی از مساجد شیعی در اروپا و آمریکا نقض غرض است و نبودش بهتر است زیرا باعث وهن و تحقیر شیعه هستند!.
پیمان اظهار کرد: بهتر است در نظام اسلامی در مورد مسجد فقط به فرمایشات تبلیغی و شعارهای کلیشهای اکتفا نشود و عملاً در هر شهر و دیار و منطقه و محله، امامان جمعه و جماعت و استانداران و فرمانداران و بخشداران و مدیران فرهنگی و تبلیغی بعد از سر دادن آن همه شعار در سخنرانیها و خطبه خوانیها، بخشی از وقت خویش را به حضور در مسجد و توقف در آن مکان و پذیرفتن مراجعین و معاشرت با اهل محل و انتقال پارهای امور به مسجد، اختصاص دهند و برای حضور مردم در مسجد زمینهسازی کنند و متولیان مساجد را نیز در این زمینهها فعال و تشویق نمایند.
وی بیان کرد: اگر این رویکرد به وجود آمد، آنگاه میتوانند از مردم برای برگزاری مراسم عقد و ازدواج و ولیمهها و جشن تکلیفها و مراسم جشن و سرور ویژه، مثل فارغالتحصیلی و تولد و ... نیز دعوت نمایند و جایزهها و امتیازات و مشوقهایی هم قرار دهند و همکاری خوبی با مردم به عمل بیاورند تا در آنها ایجاد انگیزه کند.
دبیر شورای دینپزوهان کشور خاطرنشان کرد: به هرحال صاحبان وعظ و منبر و خطابه و نویسندگان و مدیران و متولیان فرهنگی توجه دائم داشته باشند که در توصیههای قرآن کریم بعد از هر تأکید و تشویقی به ایمان و ارزشهای دینی، بلافاصله به عمل صالح بعد از آن ایمان تأکید شده است و فلسفه این دعوت مکرر در قرآن این است که ما به هر آنچه از دین که وسعمان میرسد بایستی بیوقفه وبدون مسامحه عمل کنیم تا رفتارهای فرهنگی براساس دین عملا در جامعه دینی نهادینه وترویج شوند.
وی گفت: یقینا امامان جماعتی که دقایقی بعد از اذان و معطل ماندن نماز گزاران با تأخیر در مسجد حاضر میشوند و از کنار دیوار به محراب رفته و سپس زودتر از همه مردم از مسجد خارج میشوند و به پشت سر خود التفاتی ندارند و اهل معاشرت وخوشرویی با مردم و بخصوص جوانان نیستند، هیچگاه نمیتوانند فرهنگساز باشند و به جایگاه و منزلت مسجد بیافزایند و با این وضع کنونی ناگزیر شاهد تنزل جایگاه وتداوم غربت و مهجوریت مساجد نزد نسلهای آیندهمان خواهیم بود.
