نگاهی به کتاب «تاثیرپذیری شعر فارسی از قرآن کریم»
گروه فعالیتهای قرآنی: کتاب «تاثیرپذیری شعر فارسی از قرآن کریم» توسط حدیثه متولی، مسعود باوانپوری و نرگس سپهوند از نویسندگان لرستانی نگاشته شده است که این کتاب با شمارگان هزار نسخه در انتشارات مینوفر به چاپ رسیده است.
به گزارش خبرگزاری بینالمللی قرآن(ایکنا) از لرستان، از عناوین کتاب «تاثیرپذیری شعر فارسی از قرآن کریم» توسط حدیثه متولی، مسعود باوانپوری و نرگس سپهوند از نویسندگان لرستانی نگاشته شده است میتوان به تاثیر قرآنکریم در شعر فارسی، زندگینامه عطار و سعدی و آثار و سبک این شاعران، زندگینامه عمادالدین نسیمی شیروانی، زندگینامه هاتف اصفهانی، بازتاب قرآنکریم در شعر فارسی، تاثیرپذیری از مفاهیم قرآنی، شاهنامه و مفاهیم قرآنی، تاثیرپذیری از داستانهای قرآنی در داستان زندگی حضرت آدم(ع)، حضرت ابراهیم(ع)، حضرت سلیمان(ع)، حضرت موسی(ع)، حضرت یونس(ع)، حضرت نوح(ع)، حضرت داوود(ع)، حضرت سلیمان(ع)، حضرت یوسف(ع)، حضرت عیسی(ع)، حضرت صالح(ع) و حضرت محمد(ص) و ماجرای یاجوج و ماجوج اشاره کرد.
در مقدمه این کتاب میخوانیم: قرآنکریم، کتاب دینی و اعتقادنامه همه مسلمانان جهان است، این کتابِ حکمت و هدایت، به تعالی انسانها از خاک تا افلاک نظر دارد و بهطور اساسی آمده است که آدمیزادگان را از مغاک شهوات پست حیوانی به اوج افلاک و سفرهای علوی و آسمانی برساند.کتابی که با گذشت هزار و چهارصد سال، با زندگی آنان در هم آمیخته است؛ لذا خواندن، درک مفاهیم و آموزش این کتاب بزرگ به منزله زیستن و حیات دوباره ما با قرآن است. از روزی که آیات وحیانی آن بر رسول گرامی اسلام(ص) نازل شده تا به امروز، مایه هدایت و رشد بشر بوده و ابعاد بیانتهای این گنجینه آسمانی برای هر کس، نسبت به فراخور حالش قابل بهرهگیری بوده است.
ادبیات در پرتو قرآنکریم به زیباترین شکل ممکن، تعالییافته و ادیبان و شاعران از دیرباز در آثار خویش به آیات قرآنی توجه داشته و از آنها بهره بردهاند از آنجاکه قرآنکریم، معیار فصاحت و بلاغت در نزد مسلمانان بوده است، شاعران و نویسندگان کوشیدهاند با استفاده از الفاظ سحرانگیز و معانی والای آن، توانایی خود را در به کارگیری الفاظ و مضامین نشان دهند و با استشهاد به آن، تاثیر سخن خود را فزونی بخشند؛ همچنین در پناه قداست و حرمت کلام ربانی، حلاوت اندیشههای خود را صد چندان سازند و آنرا ارجمندتر و پذیرفتنیتر نمایند.
قرآنکریم بهعنوان باارزشترین کتاب روحانی و مقدس مسلمانان، همواره بهعنوان منبعی جوشان، معارف و آموزههای دینی را الهامبخش بوده است.این کتاب مقدس، تاثیری شگرف در روح و روان و زندگی انسانها برجای نهاده است.ادبیات کهن و نو ایران به گونههای مختلف از این سرچشمهی پربرکت خداوندی بهره و الهام گرفته است؛ بهگونهای که گاهی فهم بعضی متون یا اشعار بدون مراجعه به قرآن یا احادیث دشوار به نظر میرسد.
این کتاب ارزشمند، یکی از سرچشمههای میراث و تمدن بشری و یکیاز منابعی است که مورد عنایت شاعران و نویسندگان قرار گرفته است و به جرات میتوان گفت، کمتر شاعر و ادیب مسلمانی است که در آثار خویش بهنحوی از قرآن تاثیر نگرفته باشد.
میراث دینی، بهدلیل جایگاه والا و تاثیرگذاری بر مخاطب، از مهمترین منابع الهامگیری شاعران در جهت بیان اندیشههای ایشان محسوب میشود.در این بین، قرآنکریم با عمق معانی و غنای واژگانی در کنار ویژگیهای منحصر به فرد هنری و بلاغی، ارزشمندترین منبع الهام شاعران و نویسندگان است؛ بهگونهای که از سالهای آغازین اسلام از این منبع دینی به اشکال مختلف لفظی، واژگانی، الهامگیری و ... بهرهگیری کردهاند.
در ادامه این کتاب در رابطه با تاثیر قرآنکریم در شعر فارسی آمده است: ایرانیان با اثرپذیری از سرچشمه زلال قرآنکریم، آثاری جاودانه در نظم و نثر آفریدهاند.تجلی تعالیم و الفاظ قرآنی در سرودههای پارسی قبل از سدهی سوم، چندان آشکار نیست.پیشینهی بهرهگیری و اثرپذیری سخنوران پارسی از قرآن و حدیث به آغاز پیدایی و پاگیری شعر فارسی؛ یعنی نیمههای سدهی سوم میرسد.
در مقدمه این کتاب میخوانیم: قرآنکریم، کتاب دینی و اعتقادنامه همه مسلمانان جهان است، این کتابِ حکمت و هدایت، به تعالی انسانها از خاک تا افلاک نظر دارد و بهطور اساسی آمده است که آدمیزادگان را از مغاک شهوات پست حیوانی به اوج افلاک و سفرهای علوی و آسمانی برساند.کتابی که با گذشت هزار و چهارصد سال، با زندگی آنان در هم آمیخته است؛ لذا خواندن، درک مفاهیم و آموزش این کتاب بزرگ به منزله زیستن و حیات دوباره ما با قرآن است. از روزی که آیات وحیانی آن بر رسول گرامی اسلام(ص) نازل شده تا به امروز، مایه هدایت و رشد بشر بوده و ابعاد بیانتهای این گنجینه آسمانی برای هر کس، نسبت به فراخور حالش قابل بهرهگیری بوده است.
ادبیات در پرتو قرآنکریم به زیباترین شکل ممکن، تعالییافته و ادیبان و شاعران از دیرباز در آثار خویش به آیات قرآنی توجه داشته و از آنها بهره بردهاند از آنجاکه قرآنکریم، معیار فصاحت و بلاغت در نزد مسلمانان بوده است، شاعران و نویسندگان کوشیدهاند با استفاده از الفاظ سحرانگیز و معانی والای آن، توانایی خود را در به کارگیری الفاظ و مضامین نشان دهند و با استشهاد به آن، تاثیر سخن خود را فزونی بخشند؛ همچنین در پناه قداست و حرمت کلام ربانی، حلاوت اندیشههای خود را صد چندان سازند و آنرا ارجمندتر و پذیرفتنیتر نمایند.
قرآنکریم بهعنوان باارزشترین کتاب روحانی و مقدس مسلمانان، همواره بهعنوان منبعی جوشان، معارف و آموزههای دینی را الهامبخش بوده است.این کتاب مقدس، تاثیری شگرف در روح و روان و زندگی انسانها برجای نهاده است.ادبیات کهن و نو ایران به گونههای مختلف از این سرچشمهی پربرکت خداوندی بهره و الهام گرفته است؛ بهگونهای که گاهی فهم بعضی متون یا اشعار بدون مراجعه به قرآن یا احادیث دشوار به نظر میرسد.
این کتاب ارزشمند، یکی از سرچشمههای میراث و تمدن بشری و یکیاز منابعی است که مورد عنایت شاعران و نویسندگان قرار گرفته است و به جرات میتوان گفت، کمتر شاعر و ادیب مسلمانی است که در آثار خویش بهنحوی از قرآن تاثیر نگرفته باشد.
میراث دینی، بهدلیل جایگاه والا و تاثیرگذاری بر مخاطب، از مهمترین منابع الهامگیری شاعران در جهت بیان اندیشههای ایشان محسوب میشود.در این بین، قرآنکریم با عمق معانی و غنای واژگانی در کنار ویژگیهای منحصر به فرد هنری و بلاغی، ارزشمندترین منبع الهام شاعران و نویسندگان است؛ بهگونهای که از سالهای آغازین اسلام از این منبع دینی به اشکال مختلف لفظی، واژگانی، الهامگیری و ... بهرهگیری کردهاند.
در ادامه این کتاب در رابطه با تاثیر قرآنکریم در شعر فارسی آمده است: ایرانیان با اثرپذیری از سرچشمه زلال قرآنکریم، آثاری جاودانه در نظم و نثر آفریدهاند.تجلی تعالیم و الفاظ قرآنی در سرودههای پارسی قبل از سدهی سوم، چندان آشکار نیست.پیشینهی بهرهگیری و اثرپذیری سخنوران پارسی از قرآن و حدیث به آغاز پیدایی و پاگیری شعر فارسی؛ یعنی نیمههای سدهی سوم میرسد.
