توزیع عادلانه فرصتها؛ عامل افزایش مسئولیتپذیری اجتماعی
گروه اجتماعی ــ عضو هیئت علمی دانشگاه آزاد اصفهان گفت: اگر افراد جامعه از مزایا و فرصتهای موجود به صورت برابر استفاده کنند، مسئولیتپذیری اجتماعی افزایش یافته و اگر درجهبندی شوند، این نوع مسئولیت کاهش مییابد.
رضا اسماعیلی، عضو هیئت علمی گروه مدیریت و برنامهریزی فرهنگی دانشگاه آزاد اصفهان، در گفتوگو با ایکنا، با بیان اینکه مسئولیتپذیری به دو نوع سازمانی و اجتماعی تقسیم میشود، بیان کرد: منظور از مسئولیتپذیری سازمانی این است که شرکتها و مؤسسات در مقابل بهرهبرداری از منابع موجود در جهان، پیامدهای اجتماعی آن را پذیرفته و به بازسازی محیط بپردازند.
وی ادامه داد: مسئولیتپذیری اجتماعی به نوع تربیت افراد برمیگردد و منظور از آن این است که افراد در مقابل نظامهایی از قبیل خانواده، آموزش و پرورش، رسانهها، محیط زندگی خود و استفاده از مزایای آن و نسبت به یکدیگر، متعهد و مسئولیتپذیر باشند که به حفظ سلامت محیط کمک شایانی کرده و افراد را از مسئولیتگریزی دور میسازد.
عضو هیئت علمی گروه مدیریت و برنامهریزی فرهنگی دانشگاه آزاد اصفهان بیان کرد: افراد باید نسبت به یکدیگر احساس تعلق و تعهد داشته باشند و بر مدار فردگرایانه حرکت نکنند و ضمن اینکه در زندگی شخصی باید اثربخش باشند، در جامعه نیز باید مؤثر عمل کنند؛ بنابراین زمینههای مسئولیتپذیری اجتماعی را میتوان آموزش، تربیت خانوادگی، رسانهها و مدیریت کلان یک سیستم اجتماعی، اقتصادی و سیاسی دانست.
اسماعیلی با بیان اینکه بهترین روش برای رسیدن به مسئولیتپذیری اجتماعی، داشتن احساس تعلق است، گفت: مسئولیتپذیری اجتماعی اساساً در تقابل با سیاست طرد اجتماعی یا سیاست تفکیکبندی اجتماعی قرار دارد. اگر همه افراد از مزایا و فرصتهایی که در جامعه وجود دارد به نحو برابر و مساوی استفاده کنند، مسئولیتپذیری اجتماعی افزایش مییابد و در مقابل اگر افراد در حوزه فرهنگ تعلقهای والاتری به دیگران داشته باشند و درجهبندی شهروندان در جامعه، موجب کاهش مسئولیتپذیری اجتماعی میشود.
وی تصریح کرد: اگر در جامعه طرد اجتماعی وجود داشته باشد، افراد به سمت انتقام اجتماعی میروند یا به وضعیت و شرایط جامعه بیتفاوت میشوند.
این پژوهشگر مطالعات فرهنگی و اجتماعی درباره نسبت میان تقوا و تخصص گفت: منظور از تقوا، مجهز و مسلح بودن به سلاحهای درونی است. اساساً تعلقات و احساس وابستگی افراد به خداوند موجب میشود که به مخلوقات الهی نیز تعهد بیشتری داشته باشند. تقوا به ما کمک میکند که در برابر مخلوقات خداوند اعم از انسانها، حیوانات، اشیا و سایر موجودات دیگر احساس تعهد و تعلق داشته باشیم. در جوامع دینی نیز در مقایسه با جوامع غیردینی، اعضای جامعه مسئولیتپذیری والاتری داشته و در برابر همکیشان و همنوعان خود بیشتر احساس تکلیف میکنند.
انتهای پیام
