حفظ سلامتی خود و دیگران؛ مأموریتی همگانی
عضو هیئت علمی گروه روانشناسی دانشگاه اصفهان گفت: اکنون در شرایط اضطرار هستیم، و در چنین شرایطی همه مأمور هستند که در درجه اول سلامتی خود و سپس دیگران را حفظ کنند.
محمدرضا عابدی، عضو هیئت علمی گروه روانشناسی دانشگاه اصفهان، در گفتوگو با ایکنا از اصفهان، اظهار کرد: در شرایط بحران، کسانی که در وضعیت خوبی هستند، باید به کسانی که اوضاع خوبی ندارند، کمک کنند. شرایط بحران در زمان وقوع سیل یا زلزله رخ میدهد، اما در حال حاضر در شرایط اضطرار قرار داریم، یعنی همه درگیر این شرایط هستیم و کسی در امان نیست.
وی ادامه داد: در شرایط اضطرار نقشها از بین میرود، یعنی اگر کسی معلم یا کارمند باشد، نقشاش دیگر خیلی قوی نیست و باید نقش خود را به مأموریت بدل کند. امروز همه ماموریت دارند که اول به حفظ بهداشت و سلامت خود بپردازند و سپس به حفظ بهداشت و سلامت دیگران. به طور مثال یک مادر نمیتواند تنها به سلامت کودکانش فکر کند، چون اگر خودش سالم نباشد، آنها را هم بیمار میکند. پس مأموریت این مادر این است که اول خودش را سالم نگه دارد و سپس به حفظ سلامت کودکانش بپردازد.
عضو هیئت علمی دانشگاه اصفهان اظهار کرد: در شرایط اضطرار چون همه مأمور هستند، در حالت آمادهباش به سر میبرند و در ضمن باید تلاش کنند تا این آمادگی را افزایش دهند. این آمادگی سه بعد دارد؛ آمادگی جسمی، آمادگی روانی و روحی. برای حفظ آمادگی جسمی ابتدا باید بهداشت را رعایت کرد و از حضور در جمعهای مختلف خودداری نمود و خواب و تغذیه مناسبی داشت. برای حفظ آمادگی روانی، ابتدا فرد باید خود و اطرافیانش را شاد نگه دارد و با ترساش به گونهای مثبت مواجه شود، یعنی اگر ترسید آن را بیان کند و بداند ترسیدن چیز بدی نیست، اما نباید دیگران را نیز بترساند. از لحاظ روحی نیز شکرگذاری به درگاه خداوند، تشکر از دیگران، بخشش مادی و معنوی و دعا کردن کمک کننده است. شرایط اضطراری طولانی نیست، اما در همان دوره کوتاهی که دارد باید آمادگی مقابله با آن را داشته باشیم.
وی با اشاره به اهمیت حفظ امید در شرایط کنونی، گفت: برای زندگی امیدوارانه باید آمادگی لازم را داشته باشیم، در واقع امید، حاصل آمادگی است، چه امید واقعی و چه امید ذهنی. اینکه به آینده و بیمار نشدن فکر کنیم، نوعی امید ذهنی است، اما امید واقعی یعنی اینکه آیا واقعاً چنین چیزی رخ میدهد و آیا واقعا همه چیز خوب پیش میرود؟ اگر آمادگی نداشته باشیم ممکن است پاسخ این سؤالات مثبت نباشد.
عابدی تصریح کرد:در حال حاضر در خانه ماندن و قرنطینه خانگی اگر به معنای حفظ سلامتی خود و دیگران باشد، تأثیر منفی زیادی ندارد. اما این در خانه حبس شدن زمانی تأثیر منفی دارد که معنا نداشته باشد. اما در حال حاضر معنای در خانه ماندن حفظ سلامتی و مأموریتی برای همگان است، به همین دلیل میتواند آزار دهنده نباشد. در ضمن فرد باید با حضور در خانه به کارهای عقب افتادهاش برسد و خود را سرگرم کند تا بیکار نباشد.
عضو هیئت علمی گروه روانشناسی دانشگاه اصفهان با بیان اینکه باید مراقب باشیم تا در این دوران به وسواس فکری و عملی دچار نشویم، اضافه کرد: برای جلوگیری از مبتلا شدن به وسواس فکری و عملی، باید بهداشت را در حدی که متخصصان مربوطه میگویند، رعایت کنیم. مثلاً باید دستها را به اندازه شست و نه بیشتر. در واقع فقط باید به توصیههای وزارت بهداشت عمل کنیم، نه بیشتر از آن.
انتهای پیام
