شهادت؛ انتخابی با شهامت از امیرمؤمنان(ع)

به گزارش ایکنا از خراسان رضوی، آیت‌الله مصطفی اشرفی شاهرودی، مدرس حوزه علمیه خراسان شامگاه ۲۵ اردیبهشت‌ماه در سخنرانی که به‌مناسبت شهادت امام علی(ع) از طریق فضای مجازی پخش شد، اظهار کرد: گاهی شبهه مطرح می‌شود که اگر امیرالمؤمنین(ع) از شهادت خود خبر داشت و قاتل خود را می‌شناخت، چگونه با پای خود به مقتل رفت؟

وی ضمن تأکید بر وجود پاسخ‌های مختلف در این زمینه بیان کرد: حقیقت این است که ایشان کاملاً از موضوع خبر داشتند و در راه خدا، شهادت را انتخاب کردند، این انتخاب شهادت، یک انتخاب عقلایی است.

اشرفی شاهرودی تصریح کرد: دکتر علی شریعتی از نظر فلسفی اثبات می‌کند که گاهی مردان خدا در راه هدفشان شهادت را انتخاب می‌کنند، مرحوم آیت‌الله خویی در این رابطه عنوان کرد که قبل از دکتر شریعتی، یک شاعر عرب این بیان را داشته است که انتخاب شهادت ترویج مکتب می‌شود.

وی با بیان اینکه انتخاب شهادت از سوی حضرت علی(ع) با شهامت همراه بوده است، افزود: حضرت علی(ع) روزی از روزهای ماه رمضان روی منبر فرمود: «چه خوش است روزی که این محاسن من به خون سرم خضاب شود»؛ در بعضی از مناجات خود نیز از خدا طلب می‌کنند که مرا به‌سوی خود ببر و بالاترین فیض انسان در جان دادن، شهادت است.

انتخاب الهی خلاف گمان بشری

اشرفی شاهرودی ادامه داد: انتخاب خدا گاهی بر خلاف آن چیزی است که ما گمان می‌کنیم خیر است، حضرت علی(ع) صبح روز نوزدهم ماه رمضان با شمشیر مجروح شد و دیگر نتوانست نماز را ادامه دهند، مردم که احساساتی شده بودند اطراف خانه امیرالمؤمنین(ع) جمع می‌شدند، حضرت علی(ع) در همان بستر بیماری فرمود که پیامبر(ص) به من گفت: «برو و به مردم بگو خدا لعنت کند بنده‌ای را که از مولای خود فرار کند و فرزندی که از پدر و مادر خود فرار کند، خدا لعنت کند کسی که اجرت کار کسی را ندهد».

وی تصریح کرد: پیامبر(ص) فرمود: «من و علی(ع) پدران امت هستیم، خداوند لعنت کند کسی را که از ما فرار کند و خدا لعنت کند کسی را که علیه ما قیام کند و اجر ما را ندهد که اجر پیامبر(ص) همان مودت با خاندان ایشان که در قرآن با عبارت آمده است.

اشرفی شاهرودی اضافه کرد: حضرت علی(ع) فرمود: پیامبر(ص) به من فرمود: «روز قیامت منبری برپا می‌شود و همه مردم جمع می‌شوند، تو پس از من روی منبر می‌نشینی، من کلید بهشت را به دست تو که وصی من هستی، می‌دهم و نیز من در آن روز کلید دوزخ را به تو خواهم داد و تو مالک بهشت و دوزخ هستی».

این مدرس حوزه علمیه خراسان با اشاره به هنگامه شهادت مولای متقیان بیان کرد: حضرت علی(ع) نماز آخر را نشسته خواند و وصیت‌هایی به فرزندان خود داشت، پس از اینکه عرق بر پیشانی مبارکش نشست، روح مطهرش به آسمان پرکشید.