بهدلیل شیوع کرونا، آموزشهای کودکان و مهدکودکها تعطیل شدهاند، بنابراین کودکان مجبورند وقت خود را در خانه بگذرانند. در بحران کرونا باید به این پرسشها پاسخ داده شود: آیا خانوادهها برای کودکان برنامه دارند؟ آیا صرف استفاده از پرستار کودک کفایت میکند؟ 
مهدکودکها به دلیل شیوع کرونا، ششمین ماه تعطیلی خود را طی میکنند و از جمله مراکز آسیبدیده ناشی از کرونا هستند. آموزش کودکان به اجبار رها شده و به دلیل تعطیلی مراکز تفریحی در حال حاضر کودکان فضای باز در اختیار ندارند و مجبورند وقت خود را در خانه بگذرانند.
والدین نیز گاه مجبورند برای نگهداری از کودکان خود از پرستار کودک در منزل استفاده کنند و برخی از کودکان نیز به پدر بزرگ و مادر بزرگ و غیره سپرده شوند تا در نبود والدین از آنها نگهداری کنند.
در بحران کرونا باید به این پرسشها پاسخ داده شود: آیا خانوادهها برای کودکان برنامه دارند؟ آیا صرف استفاده از پرستار کودک کفایت میکند؟ آیا مصالح کودکان رعایت میشود؟ مهدکودک در واقع نهاد اجتماعی استاندارد بعد از نهاد خانواده برای کودکان بودند که با آموزش کودکان را برای ورود به جامعه بزرگتر آماده میکردند.
کودکان چه در مهد کودک چه در خانه نیاز به برنامه دارند و گاهی برنامههای صدا و سیما برای آموزش آنها کافی نیست و خانوادهها باید به دنبال راهکارهای مناسب آموزشی باشند. بهتر است برای دریافت آموزش کودک بهصورت مستقیم در فضای مجازی قرار نگیرد، بلکه والدین آموزشها را دریافت و به کودک منتقل کنند.
بهتر است والدین یک برنامه منظم دایمی متناسب با سن کودکان داشته باشند و از فعالیت های روزمره به عنوان فرصت های یادگیری استفاده کنند. فعالیتها را با جلسات یادگیری کوتاه شروع کنند و به مرور زمان جلسات را افزایش دهند.
والدین با مرکز آموزشی کودک خود در ارتباط باشند و راهنمایی بگیرند. بهتر است والدین با پرستار کودک صبحها ابتدا با کودک به ورزش بپردازند و در ادامه تمرین درسی و آموزش به کودک را اغاز کنند و گاهی بهعنوان همکلاسی کودک با او همراه شوند.
والدین باید به کودکان برای کسب مهارت های جدید فرصت دهند. در دوران قرنطینه میتوان در خانه با کودکان کار گروهی مانند آشپزی انجام داد.
بهطور کلی برای کودکان زیر یکسال نیاز است والدین با انعطافپذیری بیشتری برنامهریزی کنند؛ چرا که در این دوران کودکان مانند بزرگسالان تحت فشار روانی هستند.
لیلا رازقیان، روانپزشک و رئیس بیمارستان اعصاب و روان استاد محرری شیراز
انتهای پیام