کمالالدین اسماعیل؛ نقطه عطف شعر فارسی
دبیر انجمن ادبی مجموعه فرهنگی منتظران نور اصفهان گفت: کمالالدین اسماعیل نقطه عطف شعر فارسی بهشمار میرود، چون فعالیت ادبی وی از زمانی آغاز میشود که سرودن شعر در سبک خراسانی به انتها میرسد و سرودن در سبک عراقی آغاز میشود.
به گزارش ایکنا، به نقل از روابط عمومی انجمن ادبی مجموعه فرهنگی منتظران نور اصفهان، محمدامین فردوسی، شاعر، ترانهسرا، دکلماتور و دبیر انجمن ادبی مجموعه منتظران نور در آستانه هفتم دیماه، روز بزرگداشت کمال اسماعیل، شاعر قرن هفتم هجری قمری و مشهور به «خلاق المعانی»، اظهار کرد: متأسفانه شأن شاعران بزرگی همچون کمال اسماعیل همواره مهجور مانده است، در حالی که کمالالدین نقطه عطف شعر فارسی بهشمار میرود، چون فعالیت ادبی وی از زمانی آغاز میشود که سرودن شعر در سبک خراسانی به انتها میرسد و سرودن در سبک عراقی آغاز میشود.
وی افزود: کمالالدین بر بسیاری از شاعران، از جمله حافظ تأثیرگذار بوده است، بهگونهای که حافظ در قصیدهای صراحتاً به نام کمالالدین اشاره و بیتی از وی را تضمین میکند: ور باورت نمیکند از بنده این حدیث/ از گفته کمال دلیلی بیاورم/ «گر برکنم دل از تو و بردارم از تو مهر/ آن مهر بر که افکنم آن دل کجا برم.»
دبیر انجمن ادبی مجموعه فرهنگی منتظران نور اصفهان بیان کرد: کمالالدین اسماعیل به چیرهدستی و مهارت در آوردن معانی دقیق، شهرت فراوان دارد و اعتقاد ناقدان سخن به وی تا حدی بوده است که او را بر پدرش ترجیح داده و «خلاقالمعانی» لقب دادهاند.
وی اضافه کرد: کمالالدین علاوه بر باریکاندیشی و دقت در خلق معانی، در التزامات دشوار و تقید به آوردن ردیفهای مشکل نیز زبانزد خاص و عام بوده است، بهگونهای که هیچ شاعری نتوانسته با چنین ردیفهایی شعر بسراید.
کمال اسماعیل؛ شاعر محبوب جُنگپردازان قرن هشتم و نهم
عاطفه ترابی، شاعر، منتقد ادبی و استادیار دانشگاه آزاد اسلامی واحد بهبهان نیز ضمن بیان اهمیت جایگاه کمالالدین اسماعیل اصفهانی در جامعه ادبی ایران، گفت: رباعیات این شاعر گرانمایه مورد استقبال فراوان جُنگپردازان بوده است، بهگونهای که در جُنگهای شعر و منتخبات ادبی، رباعیات بیشماری از او یافت میشود که نشاندهنده توجه خاص ادیبان به رباعیات کمال اسماعیل است. این رباعیات تا چندین سده متوالی در جُنگها، تذکرهها و مجموعههای شعر نقل میشد.
وی به مشهود بودن تداخل اشعار کمال اسماعیل و سعدی اشاره کرد و ادامه داد: دو غزل دیوان کمال، در چاپهای معتبر غزلیات سعدی نیز آمده که غزل اول با مطلع «نه دسترسی به یار دارم/ نه طاقت انتظار دارم» و غزل دوم با مطلع «تا کیم انتظار فرمایی؟/ وقت نامد که روی بنمایی؟» است. این دو غزل به احتمال فراوان به کمال اسماعیل تعلق دارد.
یادآور میشود، مؤلف نزهةالمجالس، 283 رباعی کمال اسماعیل را در کتاب خود گنجانده و در مونسالاحرار بدرالدین جاجرمی، حدود 60 رباعی از وی درج شده است. در سفینه صائب، 107 بیت به نام کمال اسماعیل آمده و در خلاصةالاشعار سفینه تبریز نیز بیشترین رباعیها از کمال است. همچنین شمس حاجی به او اعتقاد بسیار داشته و پس از سعدی، بیشترین شعر را از او برگزیده است.
مرحوم بحرالعلومی در مقدمه دیوان کمال، اشاره مختصری به رابطه وی و اثیر اومانی داشته و قطعهای در 16 بیت با مطلع «جهان جان معانی خدیو کشور فضل/ که فخر جان و جهان شد تو را ثنا کردن» وجود دارد که اثیرالدین در مدح کمال سروده و یک رباعی نیز در دیوان او به چشم میخورد که به احتمال قوی راجع به کمال است: «گفتم برسم مگر پس از چندین سال/ یک دم به تو ای کمال فرخنده جمال/ تا گفت دلم: چون رسی آخر به کمال؟/ کز جمله جهان نمیرسد کس به کمال.»
انتهای پیام
درودبرشما که فرهنگ وهنر را در مراکز مختلف بر گزار می کنیدمن دراریوان زندگی میکنم برایهمه دوستان هنروفرهنگ سر زمین اهورایی ایران ارزوی همدلی وتلاش دارم 
