نگاهی به نقاط قوت و ضعف بیستوهفتمین جشنواره بینالمللی قصهگویی
بیستوهفتمین جشنواره بینالمللی قصهگویی در حالی در اصفهان به کار خود پایان داد که با استقبال گسترده دانشآموزان همراه بود، اما بررسیها نشان میدهد پارهای کاستیها از جمله طولانیبودن زمان اجرا و تناسبنداشتن بعضی داستانها با گروه سنی کودکان، نیازمند بازنگری جدی در دورههای آتی است.
به گزارش ایکنا از اصفهان، بیستوهفتمین جشنواره بینالمللی قصهگویی به همت کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان و با همکاری شهرداری اصفهان و دیگر نهادهای فرهنگی، در هفته پایانی بهمنماه در اصفهان برگزار شد؛ رویدادی فرهنگی که با استقبال گسترده مخاطبان کودک همراه بود و ظرفیتهای قابلتوجهی را برای توسعه فعالیتهای قصهگویی در کشور به نمایش گذاشت.
این جشنواره در گذر فرهنگی چهارباغ و در محل سینما چهارباغ، واقع در تقاطع خیابان چهارباغ و سیدعلیخان برگزار شد. انتخاب این موقعیت مکانی بهدلیل قرارگیری در مرکز شهر و دسترسی مناسب از مسیرهای گوناگون، از جمله نقاط قوت این دوره از جشنواره بهشمار میرفت و امکان حضور آسان مخاطبان را فراهم میکرد.
براساس مشاهدات میدانی، اطلاعرسانی و تبلیغات شهری این رویداد در سطح قابل قبولی انجام شد؛ از فعالیت رسانه ملی در این زمینه گرفته تا تبلیغات محیطی در سطح شهر که موجب آگاهی عمومی و حضور پررنگتر مخاطبان شد.
مخاطبان اصلی این جشنواره را دانشآموزان مقطع ابتدایی تشکیل میدادند که عمدتاً بهصورت گروهی و در قالب اردوهای مدرسهای در برنامه حضور مییافتند. شرکتکنندگان پس از استقرار در سالن سینما، اجرای قصهگویان را دنبال میکردند؛ هر قصهگو در بازه زمانی حدود ۱۵ تا ۲۰ دقیقه روی صحنه حاضر میشد و به روایت داستان خود میپرداخت. طراحی صحنه نیز با الهام از آثار تاریخی و شاخصهای فرهنگی شهر اصفهان انجام شده بود که بر جذابیت بصری برنامه میافزود.
در فضای داخلی سالن، عوامل کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان مسئولیت ساماندهی و ایجاد نظم را برعهده داشتند و در فضای بیرونی نیز برنامههای جانبی همچون گفتوگو و مصاحبه با فعالان حوزه کودک و داستان برگزار میشد که به غنای فرهنگی رویداد کمک میکرد.
با این حال، بررسیها نشان میدهد بعضی نکات نیازمند بازنگری در دورههای آتی است، از جمله طولانیبودن زمان نشستن برای دانشآموزان مقطع ابتدایی که ممکن است موجب کاهش تمرکز و خستگی آنان شود؛ موضوعی که هم بر کیفیت دریافت مخاطب اثرگذار است و هم میتواند تمرکز قصهگو را تحت تأثیر قرار دهد. بازطراحی زمانبندی اجراها یا پیشبینی وقفههای کوتاه میتواند در بهبود این روند مؤثر باشد.
نکته دیگر، ضرورت توجه جدیتر به ردهبندی سنی داستانهاست. بعضی روایتها با وجود ارزش ادبی، از نظر مفهومی برای گروه سنی دبستان انتزاعی یا سنگین به نظر میرسد. برای نمونه، بازخوانی داستان منظوم «به رود انداختن حضرت موسی(ع)» از سرودههای پروین اعتصامی، هرچند اثری فاخر در ادبیات فارسی محسوب میشود، اما برای مخاطب کودک ممکن است نیازمند سادهسازی و بازآفرینی متناسب با درک سنی باشد.
همچنین، توجه به محتوای واژگانی و پرهیز از بهکارگیری بعضی تعابیر شوخیآمیز یا اصطلاحاتی که احتمال بدآموزی دارد، در رویدادی با محوریت کودک ضروری به نظر میرسد. دقت در انتخاب متن و بازبینی محتوایی آثار میتواند از بروز چنین مواردی جلوگیری کند.
از منظر راهبردی نیز به نظر میرسد ظرفیت گذر فرهنگی چهارباغ این امکان را فراهم میکند که جشنواره از قالب صرفاً مدرسهای خارج و به رویدادی خانوادگی و شهری تبدیل شود. تجربه نشان داده است که حضور کودکان در کنار خانواده میتواند به تمرکز بیشتر، مشارکت فعالتر و شکلگیری تجربهای عمیقتر از قصهگویی منجر شود.
در مجموع، برگزاری این جشنواره را میتوان گامی امیدبخش در مسیر ترویج فرهنگ قصهگویی، قصهخوانی و تقویت ادبیات کودک دانست. استمرار، آسیبشناسی دقیق و بهرهگیری از ظرفیتهای شهری اصفهان میتواند این رویداد را در سالهای آینده به جایگاهی فراگیرتر در سطح ملی و بینالمللی برساند. اصفهان نیز با برخورداری از زیرساختهای فرهنگی، فضای شهری مناسب و سهولت دسترسی، در مقایسه با کلانشهرهایی چون تهران، ظرفیت میزبانی شایسته چنین رویدادهایی را دارد.
انتهای پیام
