چگونه اراده الهی محاسبات دشمن را در نبرد امروز به بنبست کشاند؟
قرآن کریم «یجری مجری الشمس» است؛ هر روز با طلوعی نو، حقایق را بر ما روشن میکند. در حالی که امروز عرصه جنگ احزاب از سرحدات به قلب شهرها منتقل شده و تمامی مردم در آن دخیل هستند، آیات قرآن کریم به ما میفرمایند که پشت صحنه رویدادها، ارادهای الهی جریان دارد. آیا خداوند اراده کرده بود که با لشکر قریش درگیر شویم؟ و آیا امروز نیز قصد دشمن بر نابودی ایران، زمینهساز تحقق وعده الهی و قطع ریشه کافران شده است؟
به گزارش ایکنا، در پی وقایع اخیر به ویژه حمله و تجاوز آمریکایی صهیونی به کشورمان و همچنین ترور رهبر شهید، قصد داریم در سلسله یادداشتهایی به تحلیل موقف کنونی در بستر آیات قرآن کریم بپردازیم. در ادامه چهارمین یادداشت تقدیم مخاطبان میشود.
در روایات آمده است که قرآن کریم «یجری مجری الشمس» است، یعنی قرآن مثل خورشید هر روز طلوعی دارد.
در تحلیل شرایط امروز یکی از نزدیکترین مسائل در آیات قرآن جریان جنگ احزاب است؛ این جنگ در شهر واقع شد و همه مردم دخیل بودند. امروز نیز صحنه جنگ عوض شده است و به جای آنکه در سرحدات کشور باشد در داخل شهرهاست و همه مردم دخیل هستند.
شروع این جنگ نیز با نبرد بدر بود. وقتی لشکر مسلمانان حرکت کرد، دو کاروان در مقابلش بود؛ به تعبیر قرآن «وَ إِذْ يَعِدُكُمُ اللهُ إِحْدَى الطَّائِفَتَيْنِ أَنَّها لَكُمْ وَ تَوَدُّونَ أَنَّ غَيْرَ ذاتِ الشَّوْكَةِ تَكُونُ لَكُمْ؛ و [به ياد آريد] هنگامى را كه خداوند به شما وعده داد كه يكى از دو گروه (كاروان تجارى، يا لشكر مسلّح قريش) نصيب شما خواهد بود و شما دوست مىداشتيد كه كاروان [غير مسلّح] براى شما باشد» (انفال: 7).
تعداد كفار سه برابر مسلمانان بود و صدها سواره و شتر و تجهیزات داشتند، ولی بدریون سازوبرگ نظامى چندانى نداشتند و به قصد درگيرى مسلحانه بيرون نيامده بودند. طبیعتاَ مسلمانان دوست داشتند که کاروان به دست آنها بیفتید، ولی خداوند اراده کرده بود که در برابر لشکر دشمن قرار بگیرند.
قرآن کریم میفرماید: «وَ يُريدُ اللهُ أَنْ يُحِقَّ الْحَقَّ بِكَلِماتِهِ وَ يَقْطَعَ دابِرَ الْكافِرينَ؛ ولى خداوند مىخواهد حق را با دستورات خود تقويت، و ريشه كافران را قطع كند [ازاينرو شما را برخلاف ميلتان، با لشكر قريش درگير ساخت]» (انفال: 7).
تعبیر «وَ يُريدُ اللهُ» یعنی من خودم آن را برداشتم تا کار یک سره بشود: «وَ يَقْطَعَ دابِرَ الْكافِرينَ» یعنی دنباله دشمن بریده شود. مسلمانان عاقبت با امدادهاى غيبى خداوند، بر دشمن پيروز شدند و ابوجهل و هفتاد كافر ديگر كشته شدند و جنگ با عزت حق و ذلت باطل تمام شد.
در شرایط کنونی نیز مقابل ما، دو مسیر وجود داشت؛ یکی مذاکره و دیگری تهدید جنگ. عموم مردم مذاکره را مدنظر داشتند. چون تجهیزات و زیرساختهای امریکایی علیالظاهر بسیار فراتر از تجهیزات ایرانی بود، اما اگر قرار بود کار با مذاکره جلو برود، دائماً یک چماق تهدیدی بالای سر ما بود: خداوند متعال دشمن را بر آن داشت تا کار خلاف عقل انجام دهد(وَ يُريدُ اللهُ).
امروز هم دشمن میخواهد ایران را نابود و تجزیه کند، سنت الهی این است که عزت و سیادت ویژه پشت ایران باشد. همگان باید امید و باور به نصرت الهی در این ایام داشته باشند.
محمد پارسائیان، عضو هیئت علمی جهاددانشگاهی
انتهای پیام
