ضرورت انسجام ملی و نقش پیشران دانشگاه در ایستادگی و بازسازی ایران
در این نشست، محورهای کلیدی ایستادگی ملی از منظر وحدت فرماندهی، بازسازی اجتماعی و نقش پیشران دانشگاه مورد واکاوی قرار گرفت. همچنین ضمن تأکید بر ضرورت انسجام ملی برای مقابله با تفرقهافکنیها، بر این نکته تأکید شد که دانشگاهها علاوه بر پیشتازی در فناوری، باید بهعنوان روایتگر جامع رنجها و قهرمانان گمنام ملی عمل کنند تا بستری برای امید واقعگرایانه و بازسازی روانی و اجتماعی کشور فراهم شود.
به گزارش ایکنا نشست علمی و تحلیلی با عنوان «امر ملی و جنگ» با هدف واکاوی ابعاد مختلف ایستادگی ملی و تحلیل شرایط جاری، ۲۵ خردادماه در دانشگاه صنعتی شریف برگزار شد.
دانشگاه باید روایتگر دردها و رنجها باشد
در بخش نخست این نشست، وحید شالچی، معاون فرهنگی و اجتماعی وزارت علوم، تحقیقات و فناوری اظهار کرد: دانشگاه باید روایتگر درد و رنجهایی باشد که متحمل شدهایم. در حالی که پیشران بودن دانشگاه در حوزه فناوری کشور امری بدیهی است، اما در زمینه بیان این دردها و رنجها بیتوجهی صورت گرفته است. در پیوند میان دانشگاه و مسائل ملی و جنگ، سخن بسیار است و نسلهای آینده این دوران را بهخوبی به یاد خواهند آورد؛ چرا که ما در نقطه عطفی تاریخی قرار داریم و در آینده مسیرهای متفاوتی را پیش رو خواهیم داشت.
وی در ادامه افزود: بسیاری از مردم در شرایط سخت میشکنند و برخی دیگر تابآوری میکنند؛ همانگونه که برخی کشورها در زمان جنگ تسلیم شده و برخی دیگر مقاومت میکنند. هرچند آینده ایران نامشخص است، اما مفهوم «ققنوسوار برخواستن» در ادبیات ما جایگاه ویژهای دارد.
شالچی در ادامه بیان کرد: در عصر معاصر، دانشگاه یکی از سرمایههای بنیادین ایران است و بخش بزرگی از نیروهای توسعه کشور از دل دانشگاهها بیرون آمدهاند. جامعه ایرانی اعتماد اجتماعی بالایی به دانشگاه دارد و این نهاد، بهعنوان یکی از معتبرترین مراکز ایران، نفوذ کلام بسیاری در میان اقشار مختلف مردم دارد.
وحدت فرماندهی، مهمترین امر ملی
در ادامه این نشست، عطاالله مهاجرانی، وزیر پیشین فرهنگ و ارشاد اسلامی، در پیام صوتی خود اظهار کرد: در موقعیت کنونی، ایران مهمترین امر ملی است. در شرایط جنگی، امر ملی بهمعنای «وحدت فرماندهی» است و همانطور که رهبری فرمودهاند، باید از هرگونه اختلاف، چه موجه و چه غیرموجه، پرهیز کرد.
وی در ادامه افزود: تفرقهافکنی همواره ابزار منافقان بوده است؛ چنانکه در تاریخ میبینیم برای ایجاد تفرقه، مسجدی به نام مسجد ضرار بنا کردند. در شرایط جنگی، رهبری مانند ناخدای کشتی در میان طوفان است و چنانچه نقدی وجود دارد، باید به صورت خصوصی و در زمان مناسب بیان شود.
مهاجرانی با تأکید بر اینکه حتی اختلافات موجه نیز در شرایط جنگی باید فدای وحدت فرماندهی شوند، اظهار کرد: گفته شد تهاجم آمریکا و اسرائیل، حمله به جمهوری اسلامی است؛ اما مشاهده کردیم که حمله به مدرسه میناب، دانشگاه شریف و انستیتو پاستور، در واقع تهاجمی به نهادهای علمی و انسانیت بود. دشمن از نابودی تمدن و فرهنگ ایرانی سخن گفت، در حالی که تمدن و فرهنگ ایرانی نابودنشدنی است.
وی در پایان اظهار کرد: باید خود را قطرهای از ملت ایران بدانیم؛ چرا که اگر چنین باشد، ملت ایران ما را بر سر خواهد گرفت.
نامیرایی اندیشه ساختن و سازندگی
در ادامه، شبنم دلفانی، رئیس اندیشکده اوراسیا و یکی از ۳۲ زن تاثیرگذار جهان در ۲۰۲۵ در پیامی تصویری به این نشست علمی گفت: من شبنم دلفانی هستم، رئیس اندیشکده اوراسیا در لندن و همچنین عضو تیم مشاوران ارشد سازمان ملل. مایه افتخار من است که هرچند از راه دور، در جمع شما عزیزان حضور دارم؛ جمعی که در روزهای سرنوشتساز برای ایران عزیزمان درباره یکی از مهمترین پرسشهای زمانه ما گفتوگو میکند: «نسبت میان هویت ملی و جنگ و آیندهای که پس از جنگ باید بسازیم.»
وقتی شنیدم که نخستین نشست این سمپوزیوم در برابر ساختمان درِبِ شهید بهشتی برگزار شده و اکنون در دانشگاه شریف در حال برگزاری است؛ دانشگاهی که هدف حمله قرار گرفته، بیش از هر چیز به یک حقیقت فکر کردم و به آن باور دارم: اینکه میتوانند ساختمانها را هدف قرار دهند، اما نمیتوانند اراده یک ملت را ویران کنند. میتوانند به زیرساختها آسیب بزنند، اما نمیتوانند رؤیای ساختن را از مردمی بگیرند که قرنها در سختترین شرایط ایستادهاند.
در روزهای گذشته همه ما صحنههایی را دیدیم که برای هر ایرانیِ دلسوز دردناک بود. اما در کنار این درد، چیز دیگری هم دیده شد: عظمت مقاومت یک ملت. ملتی که سالها تحت شدیدترین تحریمها، محدودیتها و فشارهای بینالمللی زندگی کرده است؛ ملتی که بارها به او گفته شد نمیتواند، نباید و نخواهد توانست، اما هر بار برخاست و ثابت کرد که میتواند.
میخواهم با احترام و افتخار از دانشمندان، مهندسان، پژوهشگران، متخصصان و پزشکان ایرانی یاد کنم؛ از زنها و مردهایی که شاید نام بسیاری از آنها هرگز شنیده نشده، اما سالها در سکوت، در آزمایشگاهها، دانشگاهها و مراکز تحقیقاتی کشور تلاش کردند و ایستادند. کسانی که در شرایطی کار کردند که بسیاری از سادهترین امکانات، که در دیگر نقاط جهان بدیهی است، برای آنها در دسترس نبود.
آنچه امروز به عنوان توان علمی و دفاعی ایران میبینیم و دیدیم که یک دنیا در برابر عظمت ایران ایستاد، تنها حاصل فناوری نیست؛ حاصل اراده است. حاصل هزاران شکست و دوباره برخاستن است. حاصل نسلی است که آموخته به جای انتظار برای دیگران، خودش بسازد، خودش خلق کند، خودش خلاقیت به خرج دهد و خودش از کشورش دفاع کند.
من بیش از بیست سال است که در خارج از ایران زندگی میکنم. میدانم که بردن نام ایران، دفاع از ایران و ایستادن کنار مردم ایران همیشه آسان نبوده است. بسیاری از ما هزینه دادهایم؛ هزینههای حرفهای، اجتماعی و شخصی. من نیز به نوبه خود هزینههای بسیاری پرداخت کردهام به خاطر دفاع از ایران. اما هیچگاه از ایرانی بودن خود شرمنده نبودهام؛ هرگز.
زیرا ایران برای من فقط یک جغرافیا نیست. ایران بخشی از هویت من است، بخشی از شخصیت من است، بخشی از حافظه من است و بخشی از حافظه شما و بخشی از مسئولیت همه ما. امروز، در این لحظه تاریخی، بیش از هر زمان دیگری به وحدت ملی نیاز داریم؛ به اتحاد، به اینکه با هم باشیم، با هر گرایشی که هستیم. اکنون ایران مهم است. جنگها روزی تمام میشوند، اما ملتها با آنچه پس از جنگ میسازند شناخته میشوند.
امروز امیدوارم از دل این روزهای سخت، ایرانی قدرتمندتر، آگاهتر و همبستهتر متولد شود؛ ایرانی که در آن دانشگاه، نوآوری و سرمایه انسانی بزرگترین پشتوانه امنیت و پیشرفت آن باشد.
من به ایران ایمان دارم. به دانشجویانش ایمان دارم، به دانشمندانش، به فرزندان ایران، به دختران و پسران ایران ایمان دارم. به مردم ایران ایمان دارم؛ مردمی که بارها در طول تاریخ نشان دادهاند میتوانند از دل سختیها امید بیافرینند.
باور دارم آینده ایران را نه جنگ، بلکه اراده ایرانیان برای ساختن آن رقم خواهد زد.
زنده باد ایران، پاینده باد ملت ایران.
انتهای پیام
