حیرت

شب‌های قدر، تنها فرصت‌هایی برای خواندن دعای کمیل و استغفار نیستند؛ بلکه لحظات‌اند برای «بازاندیشی» در زیست ایمانی، برای «ویران شدن» و دوباره «آرایییدن»ِ درون. در این شب‌ها، از فرازِ منبرها و در خلوتِ سفره‌های دعا، پرسشی بنیادین می‌طلبد: چگونه می‌توانیم از این فرصت‌های گران‌قدر، بیش از آن‌چه تاکنون کرده‌ایم، بهره ببریم؟ این نوشتار، به پرسشی مهم پاسخ می‌دهد: شب‌های قدر چگونه می‌توانند نقطه‌ای برای بازاندیشی در زیست ایمانی انسان باشد؟ در این مسیر، از «حیرت» سخن می‌گوییم؛ نه آن حیرتِ گذرا که انسان را سرگردان می‌کند، بلکه حیرتی که از جنسِ «آگاهی» و «تربیت» است؛ نه خروجی احساس، بلکه میوه‌ سیر و سلوکی بلند. با زبانی که آمیخته است از آیات قرآن کریم، روایات معصومین(ع) و اشعار حکیمان، به این پرسش می‌پردازیم که چرا پیامبر اکرم(ص) مأمور به «طلبِ ازدیاد علم» شد و حتی در لحظاتِ برتر، از ایشان خواسته شد: «اللَّهُمَّ زِدْنِی فِیکَ حِیرَةً».

استاد فلسفه اخلاق دانشگاه ادیان و مذاهب تصریح کرد: در مقام حیرت، گویی که بُهتمان می‌زند و در این مقام گویی که تمام مجاری وجود ما گشوده می‌شوند تا آن واقعیت که موجب حیرت شده را بفهمیم. در این حالت، قدسیت و عظمت را نیز تجربه می‌کنیم؛ یعنی دیگر پدیده‌ای نظیر غروب خورشید را نمی‌بینیم، بلکه گویی رازآمیزترین امر هستی را می‌بینیم.

گروه معارف: پژوهشگر قرآنی و استاد حوزه علمیه اصفهان گفت: استخاره زمانی کاربرد دارد که انسان با بهره‌گیری از عقل خود و مشورت با متخصصان امر، نتواند به نتیجه برسد و حیران و مضطر شود، اینجاست که می‌تواند استخاره کند.

گروه معارف: عضو هیئت‌ علمی دانشگاه اصفهان گفت: در وهله اول به نظر می‌رسد که دین و حیرت دو مقوله جدا از هم هستند، در حالیکه این دو می‌تواند مکمل حمایت‌کننده یکدیگر باشند؛ لذا حیرت عرفا با مقولات مورد تأکید دین، هیچ منافاتی ندارد.

گروه معارف: از آغاز غیبت صغری، برخی از مردم در شناسایی و تشخیص امام دوازدهم دچار حیرت شدند، علی‌رغم اینکه پیامبر(ص) و ائمه معصومین(ع) در این رابطه هشدار داده بودند و امام عصر(عج) و سفرایشان نیز برای آگاه‌سازی مردم تلاش می‌کردند.