آنچه اطاعت امام را واجب می‌كند، عقل سليم است

گروه اجتماعی: مسئول حوزه نمايندگی ولی فقيه در سازمان جهاد كشاورزی آذربایجان شرقی با تأكيد به كرامتهای امام باقر(ع) اظهار كرد: آنچه اطاعت امام را واجب می‌كند، عقل سليم است و كرامتها نيز انتخاب عقل را تأييد می‌كند.

حجت‌الاسلام مجيد نجفی، مسئول حوزه نمايندگی ولی فقيه در سازمان جهاد كشاورزی استان در گفت‌وگو با خبرگزاری بين‌المللی قرآن(ايكنا) شعبه آذربايجان شرقی، به لقب امام باقر(ع)، باقرالعلوم يعنی شكافنده دشواری‌های دانش و گشاينده پيچيدگی‌های معرفت، اشاره كرده و گفت: بی‌ترديد از ديدگاه علمای شيعه و بسياری از علمای اهل سنت، امام باقر عليه السلام در زمان حيات خويش، شهرت علمی عالم‌گيری پيدا كرد و همواره در محضر ايشان، مراجعان فراوانی از بلاد اسلامی حاضر بودند.

وی افزود: ابن حجر در صواعق مى‏نويسد او را باقر مى‏خواندند و اين كلمه از«بقر الارض‏» اخذ شده است، يعنى آنكه زمين را مى‏شكافد و مكنونات آن را آشكار مى‏كند؛ زيرا او نيز گنجينه‏‌هاى نهانى معارف و حقايق احكام و حكمت‌ها و لطايف را كه جز از ديد كوته نظران و ناپاكان پنهان نبود، آشكار مى‌كرد.

حجت‌الاسلام نجفی اضافه كرد: از اين رو درباره وى گفته مى‏شد كه آن حضرت شكافنده علم و جامع آن و نيز آشكار كننده و بالا برنده علم و دانش است، در تذكرة الخواص نيز آمده است: او را باقر لقب داده بودند زيرا در اثر سجده‏هاى فراوان، پيشانى‏اش شكاف برداشته بود.

وی با اشاره به اين موضوع كه زندگی امام، آينه تمام نمای زندگی شرافتمندانه انسان‌های موحد و متعالی است، ادامه داد: از آشكارترين ويژگی‌های امام، جامع بودن اوست؛ توجه به علم، او را از اخلاق و فضيلت‌های روحی غافل نمی‌سازد و روی آوری به معنويات و عبادت و بندگی، وی را از پرداختن به زندگی مادّی و رابطه‌های اجتماعی و اصلاح جامعه باز نمی‌دارد. در حالی كه انسان‌های معمولی، در بيشتر زمينه‌ها گرفتار افراط و تفريط می‌شوند. اگر به زهد و عبادت بپردازند، معمولاًبه عزلت و گوشه نشينی گرفتار می شوند و اگر به كار و تلاش روی آورند، از انجام بايسته‌های عبادی و معنوی دور می‌مانند.

حجت‌‌الاسلام نجفی با تأكيد به كرامتهای امام باقر(ع) افزود: آنچه اطاعت امام راواجب می‌كند، عقل سليم است وكرامتها نيزانتخاب عقل راتأييد می‌كند، بدين سبب، از تمامی امامان معصوم كرامتهايی آورده شده كه از عهده بشرعادی خارج است؛ چنانچه يكی ازاصحاب آن حضرت می‌گويد: در كوفه زنی را تعليم قرائت قرآن می‌كردم، با او اندكی شوخی كردم، پس چون خدمت آن حضرت شرف ياب شدم، ايشان مراسرزنش كرد و فرمود: «هركه درخلوت گناهی كند، حق تعالی به او اعتنايی نخواهد كرد، چه گفتی با آن زن؟» من صورت خود را از شرم پوشانيدم و توبه كردم، حضرت فرمود: «ديگر به اين كار شنيع باز مگرد.»

وی در ادامه گفت: آن بزرگوار، يارانش را به همدردى و برادرى و نيز يارى مسلمانان سفارش مى‏كرد و مى‏فرمود: «دوست داشتنى‏ترين كارها نزد خدا اين ‏است كه مسلمانى، شكم مسلمانى را سير كند، غمش را بزدايد و دينش را ادا كند». با همه مهربان بود. حتى با كسانى كه نسبت ‏به او رفتار بدى داشتند، از بد كاران‏ در مى‏گذشت، اگر نيمه شب مهمانى مى‏رسيد با مهربانى در برويش باز مى‏كرد و در بازكردن بار و بنه‏اش به او كمك مى‏كرد، در تشييع جنازه مردم عادى شركت مى‌كرد، لغزش‌هاى ياران را ناديده مى‏گرفت و مى‏فرمود: «اصلاح امور زندگى و روش برخورد بامردم چون پيمانه پرى است كه دو سوم آن زيركى و يك سوم آن گذشت است‏». از تحقير مسلمانان نهى مى‏كرد و مى‏فرمود: «گدايان را گدا نناميد و آنها را با اين نام نخوانيد، بلكه آنان را به بهترين نام‌هايشان صدا بزنيد. »