حضرت زينب(س)؛ قهرمان شجاعت و پاسداری از ايمان و عقيده

گروه اجتماعی: حضرت زينب(س) نمودار حق و جهاد در راه خدا و نگهدارنده ايمان و عقيده، قهرمان دليری و شجاعت، جلوه فصاحت و بلاغت، شعله ستيزه‌جوی با باطل و آتش‌افشان حق در برابر نيروهای ستمگر و كوبنده دژخيمان زورگو است.

به گزارش خبرگزاری بين‌المللی قرآن(ايكنا) شعبه همدان، حضرت زينب(س) تجسم زهد، ورع، علم، عفاف و شهامت و عقيله طاهره، متعلق به اخلاق الهی است؛ اين بزرگوار‌(س) راه مقاومت در برابر باطل را به امت نشان داد و فداكاری در راه خدا و چشم‌پوشی از همه چيز را در راه برافراشتن پرچم حق به همه ياد داد، نام مبارك آن بزرگوار زينب، و كنيه گراميشان ام‌الحسن و ام‌كلثوم و القاب آن حضرت عبارتند از: صدّيقة الصغرى، عصمة الصغرى، ولية اللّه العظمى، ناموس الكبرى، شريكة الحسين (ع)، و غيره است.

حضرت زينب‌(س) بزرگ بانوی جهان اسلام، بيدادگر و ادامه‌دهنده حادثه عاشورا و دارنده دانش‌های دو جهان و به گفته امام سجاد(ع): «دانای بدون آموزگار و فهميده بدون فهماننده» بود. حضرت زينب(س) در دامان پرمهر و معنويت حضرت فاطمه‌(س) از سرچشمه معارف اسلامی و قرآنی سيراب گشت. رسالت راستين ايشان هنگامی آغاز شدكه پس از به شهادت رسيدن امام حسين‌(ع) و هفتاد و دو تن از يارانش با ايراد سخنان آتشين به بيدارگری مردم كوفه و ستيز با ستمكاران و يزيديان پرداخت.

حضرت زينب(س) در سال ششم و به روايتی در سال پنجم قمری، دو سال پس از تولد امام حسين(ع)، در حيات جدش حضرت محمد(ص)، در مدينه منوره ديده به جهان گشود.

پدرش اميرمؤمنان علی‌بن ابیطالب(ع) و مادرش فاطمه زهرا(س) دختر رسول گرامی اسلام(ص) می‌باشند، ايشان در خانواده‌ای ديده به جهان گشود كه به گواهی قرآن مجيد، ساكنان آن همگی پاك و معصوم هستند.

اين كودك سعادتمند، در خردسالی مادرش را از دست داد و در خانه خويش، به جای مادر مهربان مورد احترام همگان قرار گرفت، حضرت زينب(س) با اين كه به خانه همسرش نقل مكان كرده بود، ولی هيچ گاه خانواده پدری خويش را ترك نكرد و در تمام رويدادها و حوادث كوچك و بزرگ در كنار پدر مهربان و برادران ارجمندش امام حسن(ع) و امام حسين(ع) بود و در واقع، پس از حضرت زهرا(س) رهبری زنان متعهد و ولايتمدار را بر عهده داشت و آن را به نيكی و شايستگی تمام اداره می‌نمود.

حضرت زينب(س) در سنين جوانی از ميان خواستگاران متعدد، با اذن و اجازه پدر ارجمندش حضرت علی(ع)، پسر عمويش عبدالله‌بن جعفر را كه جوانی اصيل، شرافتمند، دلير، متعهد و سخاوتمند بود، پذيرفت و به عقد و نكاح وی درآمد و در خانه وی دارای فرزندانی چند شد، كه وجود دو تن از آنها، قطعی و مورد اتفاق است و آن دو عبارتند از عون اكبر، كه در كربلا شهيد شد و امّ كلثوم كه به ازدواج پسرعمويش درآمد. غير از آن دو، نام فرزندان ديگری چون علی، عبدالله، عباس، جعفر و محمد نيز گفته شده است، كه مورد اتفاق جمعی نيست.

اوج ايثارگری، فداكاری و كمالات روحی حضرت زينب(س) در واقعه كربلا به منصه ظهور رسيد، حضرت زينب(س) تا هنگامی كه برادرش امام حسين(ع) زنده بود، مشاور و مايه دلگرمی آن حضرت بود و با اين كه فرزندی از وی به نام عون‌بن عبدالله در صحنه كربلا به شهادت رسيده بود، در عين حال تلاش فراوانی به عمل آورد كه روحيه رزمی اباعبدالله الحسين(ع) را با رفتار و گفتار خويش تقويت كرده و خاطر آن جناب را از بازماندگان، آسوده نمايد.

پس از شهادت امام حسين(ع) فصل نوينی در حيات سياسی و اجتماعی حضرت زينب(س) آغاز شد و وی با سرپرستی اسيران و بازماندگان شهيدان كربلا، تحمل اسارت كوفه، شام و خواندن خطبه‌های غرّا در مجلس عبيدالله‌بن زياد در كوفه و در مجلس يزيد‌بن معاويه در شام، قيام برادرش امام حسين(ع) را به كمال رسانيد و به افشاگری حكومت جائرانه يزيد پرداخت و چنان صحنه را بر وی تنگ كرد كه كه يزيد با تمام تكبرها و غرورهای شيطانيش، سر تسليم فرود آورد و از كشتن امام حسين(ع) و يارانش اظهار ندامت كرد و آن را به گردن عبيدالله‌بن زياد انداخت و بدين لحاظ در‌صدد دلجويی از اسيران و بازماندگان واقعه كربلا برآمد و آنان را محترمانه به مدينه منوره برگردانيد.

محل وفات اندوه‌بار و به تبع آن، محل دفن ايشان چندان مورد اتفاق مورخان و سيره نگاران نيست، برخی آن را در مدينه، برخی در شام و برخی در مصر می‌دانند، حضرت زينب(س) پس از بازگشت به مدينه، بر اثر داغ از دست دادن عزيزان و اندوه بی پايان واقعه كربلا، از نظر جسمی روز به روز ضعيف‌تر می‌شد و توان خويش را از دست می‌داد و سرانجام پس از 18 ماه و پنج روز از واقعه كربلا و در سن 56 سالگی، در 15 رجب سال 62 قمری وفات يافت.

برخی محل وفات اندوهبار و دفن ايشان را در مدينه، برخی در شام و برخی در مصر می‌دانند، هم اكنون، غير از قاهره مصر كه بارگاه مجللی به نام وی وجود دارد و مزار دوستداران اهل بيت(ع) در شمال افريقا است، در حاشيه جنوبی شهر دمشق پايتخت سوريه و در شهرك زينبيه نيز زيارتگاه باشكوهی وجود دارد كه شيعيان و دوستداران اهل بيت(ع) از سراسر دنيا برای زيارت قبر مطهر آن بانوی بزرگ علوی و فاطمی، بدانجا می‌روند و با خواندن فاتحه و قرائت قرآن، بر روح بلند دختر اميرمؤمنان(ع)، حضرت زينب كبری(س) درود و سلام می‌فرستند.

يادداشت از: نرگس همتی