باور به امام عصر(عج) عامل پویایی و امید در مذهب تشیع است
مذهب شيعه به خاطر باورمندی به الگوی زنده و امام حاضر هميشه خود را زنده و اميدوار میبيند و در كنار خود موجودی را احساس میكند كه به او عاشق است و علاقه دارد، که اين انديشه از يك طرف به آدمی اميد و از طرف ديگر زندگی را معنادار میكند وبه آن هدف میدهد.
گروه اجتماعی: مذهب شيعه به خاطر باورمندی به الگوی زنده و امام حاضر هميشه خود را زنده و اميدوار میبيند و در كنار خود موجودی را احساس میكند كه به او عاشق است و علاقه دارد، که اين انديشه از يك طرف به آدمی اميد و از طرف ديگر زندگی را معنادار میكند وبه آن هدف میدهد.
رحيم انوری، مدير بنياد نهجالبلاغه اردبيل در گفتوگو با خبرگزاری بينالمللی قرآن(ايكنا) شعبه اردبيل، درباره ابعاد اعتقادی، اخلاقی و اجتماعی انتظار گفت: نبايد پنداشت كه انتظار ظهور به معنای از دست دادن حركتهای اصلاحی است، آنگونه كه حجتيهها میپندارند بلكه انتظار، نپذيرفتن است، نپذيرفتن هر گونه ظلم و ستم، بیعدالتی، ذلت و بردگی.
وی افزود: انتظار دوران تكليف است، تكليفی بزرگ و آن نگهبانی از دين خداست و بر همين مبنا انتظار در آموزههای دينی عبادت محسوب شده است «افضل الاعمال انتظار الفرج»، پس انتظار در ابعاد دينداری، اخلاقی، عدالت، تحمل و پايداری تمرين و رياضت تعريف میشود.
اين مدرس دانشگاه در خصوص ابعاد اعتقادی و اخلاقی انتظار خاطرنشان كرد: انتظار هم در ابعاد عقيدتی و نيز در ابعاد عملی انطباق دارد. در ابعاد اعتقادی میتوان گفت با مراجعه به قرآن كريم میبينيم خداوند دارای نامهايی است، مثلا حكيم، غفور، رحيم، جبار و قيوم و... است كه برخی اسماء جماليهاند يعنی نشاندهنده رحمت و لطف حضرت حق است و برخی اسماء جلاليه كه حكايت از غضب و اقتدار الهی است.
انوری ادامه داد: حضرت حجت(عج) مظهر اسم قيوميت الهی است، همانگونه كه هستی بدون اسم قيوم پا برجا نيست، حضرت حجت قوام هستی است.
وی افزود: عالم خيمهای است كه عمودش حضرت حجت است چون مظهر قيوميت است، بر اين اساس در روايات آمده است «لو لاالحجه لساخت الارض باهلها» اگر زمين از حجت الهی خالی شود اهلش را در خود فرو میبرد.
انوری با اشاره به بعد اخلاقی انتظار يادآور شد: بايد گفت جامعه منتظر جامعهای است كه افرادش صالحاند يعنی منتظر مصلح خود بايد صالح باشد، انسان منتظر مهدی(عج) در تمام ابعادش مكتبی است، ديندار و پارسا است و در يك كلام انسان منتظر مايه زينت و مباهات حضرت است نه مايه ننگ.
مدير بنياد نهجالبلاغه اردبيل با اشاره به ميزان تأثير باور به منجی در احساس معناداری زندگی، گفت: در فلسفه و عرفان ثابت شده است كه اساس آفرينش و پيدايش جهان عشق حق به خود و جمال خويش است و بر اين اساس مخلوقات عاشق حضرت احديت و مظاهر اويند. اين حركت حبی و عشق برای رسيدن و وصال به انسان كامل و متصف شدن به اوصاف او بارقه اميد و حيات و زنده ماندن را در آدمی زنده میكند.
انوری خاطرنشان كرد: مذهب شيعه به خاطر باورمندی به الگوی زنده و امام حاضر هميشه خود را زنده و اميدوار میبيند و در كنار خود موجودی را احساس میكند كه به او عاشق است و گرد آن حلقه زده است؛ اين انديشه از يك طرف به آدمی اميد و از طرف ديگر زندگی را معنادار میكند و به آن هدف ميدهد.
دور گردونها ز موج عشقدان / گر نبودی عشق بفسردی جهان
كی جمادی محو گشتی در نبات / كی فدای روح گشتی ناميات
وی با اشاره به ويژگیهايی كه برای فرد و جامعه منتظر برشمرده شده، گفت: جامعه منتظر و شيعه كه در انتظار فرج است، سلاح خود را هميشه آماده داشته است، يك شيعه وقتی نام «قائم» را میشنود، بلند میشود، شايد اين صرفا از جهت احترام نباشد بلكه آمادگی خود را برای انجام تمام دستورات اعلام میكند و خود را هميشه توانمند و مقتدر نشان میدهد.
مدير بنياد نهجالبلاغه اردبيل اوصاف جامعه منتظر را متناسب با اين فلسفه ذكر كرد و گفت: ويژگی يك جامعه منتظر اين است كه هميشه در حال قيام است به اين معنا كه قعود و خمودی و ذلت در آن نيست و با سلاح خود آمادگی نظامی و سلحشوری در تقابل حق و باطل را دارد.
انوری در خصوص وظايف انسانها در جامعه منتظر يادآور شد: در جامعه منتظر آدميان هميار و همكار يكديگرند، همانطوری كه در دستورات عملی امام باقر(ع) در زمان انتظار آمده است كه در اين زمان توانايان بايد به ناتوانان كمك كنند، توانگران بايد مستمندان را در يابند، غم از دل غمداران بردارند و مردم يكديگر را به شناختن و انجام دادن اعمال صالح فرا خوانند و در اين راه كمك كنند.
