گروه انديشه: نگاه كلی اسلام درباره فعاليتهای انسان چنين است كه اين فعاليتها بايد سازگار با فطرت باشد وی اين نگاه يك نگاه اعتدالی است و شادی و مظاهر آن نيز از اين قاعده مستثنی نيستند.
حجتالاسلام كاظم سرابی، عضو هيئت علمی دانشگاه علوم پزشكی زنجان در گفتوگو با خبرگزاری بينالمللی قرآن(ايكنا) شعبه زنجان، گفت: از منظر دين مبين اسلام هدف غايی انسان خاكی، بازگشت به سمت خداوند متعال است و بايد تمام فعاليتهای دنيوی او در جهت بازگشت به اصل خود باشد و هر عملی كه با غير از اين هدف انجام شود پسنديده نيست.
وی افزود: نگاه كلی اسلام درباره فعاليتهای انسان چنين است كه اين فعاليتها بايد سازگار با فطرت باشد وی اين نگاه يك نگاه اعتدالی است و شادی و مظاهر آن نيز از اين قاعده مستثنی نيستند؛ از اينرو اين دين آسمانی همچنان كه درقرآن، سيره پيامبر اكرم(ص) و انبياء الهی آمده است، به هيچ وجه مخالف شادی نيست.
عضو هيئت علمی دانشگاه علوم پزشكی زنجان تأكيد كرد: بهترين آيين، آيينی است كه با فطرت انسان سازگاری داشته و بنابر بيانات علامه طباطبايی، نه انسان را از نيروها و كششهای درونیاش دور كرده و آنها را سركوب مینمايد و نه تمام توجه بشر را به ماديات معطوف میكند و همچنين نه آنها را از جهانی كه در آن زندگی میكنند، جدا دانسته و نه ايشان را بینياز تلقی میكند.
اين مدرس حوزه علميه امام صادق(ع) زنجان عنوان كرد: خداوند سبحان اين جهان را به گونهای خلق كرده است كه نمودهای شادی در آن موج میزند و انسان هر روز با اين مظاهر بازر شادی مثل بهار، صبح پرطراوت، ازدواج و ديدار دوستان و آشنايان سروكار داشته و نه تنها از آنها منع نشده؛ بلكه بسياری از روايات به استفاده و لذت بردن از اين مظاهر شادی، ضمن حفظ چارچوب دين، توصيه كردهاند.
حجتالاسلام سرابی تصريح كرد: اگر شادی و نشاط از حد خود بگذرد و با درهم شكستن خط قرمزها و محدوديتها به فعاليتی بیارزش و بيهوده بدل شود و يا باعث تحقير و توهين به فردی شود يا آبروی كسی را بريزد، از نظر دين مبين اسلام مذموم شمرده میشود.
وی بيان كرد: در روايات مختلفی نقل شده است كه حرمت مؤمن بالاتر از احترام به كعبه است و لذا اگر هرعملی موجب حريمشكنی و هتك حرمت آن شود يا باعث رواج بیشرمی و بیحيايی شود، از نظر اسلام قابل پذيرش نيست و ناپسند محسوب میشود و شادی و نشاط نيز از اين قاعده مستثنی نيست.
اين كارشناس مذهبی در پايان، خاطرنشان كرد: لزوم تناسب مكانی در شادی از ديد دين اسلام به اين معناست كه شوخطبعی و اظهار شادمانی با توجه به شرايط و موقعيت، از نظر زمانی و مكانی بايد مناسب باشد.