تقیّه؛ عامل پايداری 1400 ساله شيعيان

گروه انديشه: يكی از عواملی كه باعث شده است شيعيان با اين كه در اقلیّت قرار دارند پس از رحلت پيامبراكرم(ص) تاكنون، طی 1400 سال مذهب و اعتقادات خود را حفظ كنند، استفاده صحيح از حكم تقیّه است.

به گزارش خبرگزاری بين‎المللی قرآن(ايكنا) شعبه زنجان، حجت‎الاسلام جواد جعفری، معاون پژوهشی مركز مهدويت قم عصر روز گذشته، 29 تيرماه در دهمين نشست معرفتی ماه مبارك رمضان در امامزاده سيدابراهيم(ع) زنجان، گفت: ائمه معصومين(ع) پيش از هر اقدامی، ابتدا هدف و راه وصول به آن را در نظر می‎گفتند و اين راه‌ها از نظر ايشان صرف جنگ و مبارزه نبود.

وی افزود: «تقيه» به معنای حفظ ظاهر است و تنها امام دوازدهم برخلاف پدران خود از طرف خداوند متعال، اجازه تقيه نداشتند و به همين دليل تا مساعد شدن شرايط ظهور در غيبت به سر خواهند برد و در حقيقت ائمه طاهرين(ع) هر يك با موقعيت‌شناسی و سنجش شرايط جامعه مسئوليت خود را به نحو احسن انجام داده‎اند.

اين كارشناس مسائل مذهبی عنوان كرد: در رواياتی از ائمه معصومين(ع) ذكر شده است كه فرموده‎اند: «تقيه كردن، دين ما و اجداد ماست» و در حقيقت يكی از عواملی كه باعث شده است شيعيان علی‌رغم اين‌كه در اقليت قرار داشته‌اند، پس از رحلت حضرت محمد(ص) تاكنون طی 1400 سال مذهب و اعتقادات خود را حفظ نمايند، استفاده صحيح از حكم تقيه است.

معاون پژوهشی مركز مهدويت قم ابراز كرد: برخی افراد نسبت به امام حسين(ع) اظهار ارادت بيشتری دارند و علت آن را داشتن روحيه جهادی بيان می‎كنند در حالی كه چنين تفكری تنها ناشی از عدم معرفت و علم است، زيرا امام حسين(ع) نيز مانند برادر بزرگتر خود امام حسن مجتبی(ع) بالغ بر 10 سال در مقابل معاويه سكوت كرده و با حفظ ظاهر به تقيه پرداختند.

حجت‎الاسلام جعفری اظهار كرد: حضرت اميرالمومنين(ع) همواره اصحاب خود را از تمجيد ايشان نزد دشمنان برحذر داشته و به تقيه دعوت می‎كرد و می‎فرمود: «پيامبر اكرم(ص) با وجود خضوع و فروتنی بی‎اندازه خود در برخی محافل و جمع‎های خاص هنگام ورود حضرت علی(ع) به مجلس به پا نمی‎خواستند تا دشمنان دين از ايشان كينه به دل نگيرند.»

وی در پايان، خاطرنشان كرد: يكی از ويژگی‎های مؤمنان در روايات زيركی ايشان است و لذا فرد مؤمن بايد موقعيت‌شناس بوده، با آگاهی از شرايط عمل كند و در راستای تأمين هدف و حفظ دين گام بردارد تا سبب ضرر و خسران نشود.