معرفی بقعه متبركه امامزاده سيد زينالدين(ع) سمنان
در دويست متری شمال شرقی امامزاده اشرف سمنان واقع در خيابان امام حسين(ع) زاوقان محلات بقعۀ مشهور سيد زينالدين وجود دارد كه وی را به نام «زينالدين مهدی» میخواندند.
گروه اجتماعی: در دويست متری شمال شرقی امامزاده اشرف سمنان واقع در خيابان امام حسين(ع) زاوقان محلات بقعۀ مشهور سيد زينالدين وجود دارد كه وی را به نام «زينالدين مهدی» میخواندند.
به گزارش خبرگزاری بينالمللی قرآن(ايكنا) شعبه سمنان، در دويست متری شمال شرقی امامزاده اشرف سمنان واقع در خيابان امام حسين(ع) زاوقان محلات بقعۀ ديگری مشهور به سيد زينالدين وجود دارد و تا چند سال پيش كه از شجره نامۀ وی اطلاع صحيحی در دست نبود، وی را به نام «زينالدين مهدی» میخواندند. ولی به طوری كه از تحقيقات مرحوم علامه حائری بر میآيد، نام اصلی مدفون اين بقعه زينالدين علی صالح، فرزند عبيدالله اعرج بن حسين اصغر بن امام زينالعابدين(ع) است.
نجاشی در كتاب رجال خود چنين مینويسد: « علی صالح در عصر خود اعبد و ازهد آل ابیطالب بوده و اختصاص به امام موسی كاظم(ع) و امام رضا(ع) يافته و كتاب بزرگی در حج نوشته كه تمامی آن را از موسی بن جعفر(ع) روايت كرده است».
قاضی نورالله شهيد میگويد: «علی صالح در التزام حضرت رضا(ع) به خراسان رفته، وی دارای دو سلسله اولاد بوده كه يك سلسله در عربستان اقامت داشته و سلسلۀ ديگر از دختر خواجه ملك محمد مدح خان زاوغانی بوده و سه فرزند وی از اين دختر معروف و مشهور هستند. اولی سيد ضياءالدين محمد، كه جانشين پدر و بانی مسجد جامع زاوغان است. دوم مير قوام الدين، كه در آمل بارگاه معتبری دارد و سومی حسين كيا، كه احتمالاً در زاوغان مدفون است. سيد زينالدين ظاهراً تا سال 150 هجری قمری در زاوغان سكونت داشته و در همان سال به عراق و مدينه رفته و مدتی در آنجا زندگی كرده و در سال 201 هجری در سن 9 الی 10 سالگی همراه حضرت ثامن الائمه علی بن موسی الرضا(ع) به خراسان رفته و در سفر برگشت خود به سمنان وفات يافته و در آرامگاه كنونی دفن شده است .
آرامگاه سيد زينالدين علی صالح قبلاً به صورت بنای خشتی نيمه ويران بود و از ايوان و گنبد و حرم تشكيل يافته است.
اطاق حرم مربع شكل و به ضلع 5 متر است. در ضخامت ديوارهای چهارگانه راهروهايی هم عرض دربهای بقعه با طاق گهوارهای بلند ساخته شده است كه راهروهای شمالی و جنوبی و غربی به وسيلۀ دربهای چوبين به بيرون راه میيابد، ولی درب راهروی شرقی از طرف خارج ديواری كشيدهاند.
در چهار گوشۀ محوطه چهار فيل پوش كوچك و ظريف قرار دارد كه بر خلاف بقاع ديگر از پايين شروع شده و به كمك چهار طاقنمای توگود و عميق پايه ساقۀ گنبد را میسازد.
نمای خارجی گنبد دارای دو ساقۀ دو طبقه است و كاسۀ گنبد به صورت مخروط كوچك بر روی ساقۀ دوم قرار دارد. در طاقنماهای بالای درب ورودی ، پنجره هايی تعبيه شده كه روشنايی داخل بقعه را تأمين میكند. در وسط حرم و زير گنبد، ضريح آهنی سبز رنگی به ابعاد 140×210 قرار دارد كه به صورت نرده يا ميلههای باريك و جالب است. داخل حرم قسمت تحتانی به ارتفاع 40/1 سنگ كاری و بقيه را با گچ سفيد كردهاند و فاقد هرگونه تزييناتی است.
ايوان بارگاه رو به مغرب ساخته شده و بيش از 4 متر ارتفاع دارد . طاق آن قوسی شكل و فاقد پشت بغل است. در سمت راست داخل ايوان اطاقی برای سكونت خادم بقعه بنا گرديده است.
در سالهای 66 ـ 69 از سوی اداره اوقاف نسبت به محوطهسازی اطراف ساختمان بقعه و محصور نمودن حياط و احداث سرويسهای بهداشتی در ضلع شرقی بقعه اقدام گرديده است. در سالهای 84 ـ 85 نسبت به ساخت دو نمازخانه مردانه و زنانه در ضلع شمالی و جنوبی بقعه متبركه هر كدام به طول 9 و عرض 80/4 متر ساخته شده و ايوان جديد بقعه نيز كه به صحن شرقی از داخل حرم راه دارد اخيراً قرينه ايوان غربی احداث و دو اطاق نيز در سمت چپ و راست آن به صورت قرينه با ابعاد 5/3 × 60/4 جهت انبار و دفتر آستانه بنا گرديده است. مساحت بقعه حدود 280 متر مربع است.
