عاشقان اينك ماه مهمانی میرسد
گروه انديشه: رجب، شعبان و رمضان جزو سه ماه پر خاطره نزد مسلمانان است، همان مؤمنانی كه با مشق روزهداری در ماههای رجب و شعبان خود را برای ضيافتالله آماده میكنند.
به گزارش خبرگزاری بينالمللی قرآن(ايكنا) شعبه خراسان رضوی، رجب، شعبان و رمضان جزو سه ماه پر خاطره نزد مسلمانان است، همان مؤمنانی كه با مشق روزهداری در ماههای رجب و شعبان خود را برای ضيافتالله آماده میكنند.
90 روز برای خدا زندگی كردن از تمام زوايا چيزی به جز زيبايی ندارد، طلوع ماه رجب تنها آغاز يك ماه همچون ديگر ماههای اسلامی نيست بلكه ميتوان آن را آغازی دانست برای خدايی شدن مؤمن و متصل شدن به چشمه فيوضات الهی.
ماه رجب و شعبان و رمضان آنچنان حرمت دارند كه حتی اعراب جاهلی نيز با متوقف كردن جنگ و خونريزی آنها را پاس میداشتند، هر چند عدهای تكفيری و سلفی كه بويی از اسلام و رئوفيت رسول مهربانیها(ص) نبردهاند، امروز چهره كشورهای اسلامی و خاورميانه را با جنگ و نفاق به خاك و خون كشيده اند اما پرچم اسلام همچنان بر فراز قله انسانيت می درخشد و اين سه ماه گرامی كه اسلام توجه ويژه ای به آنها كرده در واقع معرف اسلام اصيل و ناب محمدی(ص) به جهانيان هستند.
رجب را روايات، ماه خداوند خواندهاند كه در آن استغفار و توبه جايگاهی بس شگرف دارد و آنچنان اعمال اين ماه شريف و بلند مرتبه است كه گويند در روز قيامت منادی ندا در میدهد كه كجايند ياران رجب و آنان در آن روز از فضل پروردگار خود متنعم میشوند.
با عبور از ماه پربركت رجب، طليعه شعبان المعظم مؤمنان را به سان مادری در آغوش میگيرد و سرور اين ماه با ميلادهای پی در پی ائمه هدی(ع) دو چندان شده و مسلمانان حقيقی را غرق در شادی و سرور میكند و سلامها و درودهای بیكران مؤمنان خداجوی بر خاتم رسولان حضرت محمد مصطفی(ص) كه روايات شعبان را ماه ايشان ناميدهاند، اين ماه را عظيمتر و شريفتر از ديگر ايام میكند.
اما آنچه معرف ماه شعبان است، فرازهای بیبديل مناجات شعبانيه است كه عطر معارف اسلامی و شيعی را به حقيقت به مشام همه میرساند، و اين روزها كه ديگر مجال و فرصتی اندك از اين ماه عظيم مانده، روايات مؤمنان را به نماز و روزهداری فرا ميخوانند و ازحضرت امام رضا(ع) وارد شده كه هر كه سه روز از آخر ماه شعبان روزه بدارد و به ماه مبارك رمضان وصل كند، حق تعالى ثواب روزه دو ماه متوالى براى او بنويسيد و ابَوُالصّلت هَروى روايت كرده كه در جمعه آخر ماه شعبان به خدمت حضرت امام رضا(ع) رفتم حضرت فرمود كه اى ابوالصَّلْت اكثَر ماه شعبان رفت و اين جمعه آخر آن است؛ پس تدارك و تلافى كن در آنچه از اين ماه مانده است.
ایشان ادامه دادند: تقصيرهایى را كه در ایّام گذشته اين ماه كردهاى و بر تو باد كه رُو آورى بر آنچه نافعست براى تو و دعا و استغفار بسيار بكن و تلاوت قرآن مجيد بسيار بكن و توبه كن بسوى خدا از گناهان خود تا آنكه چون ماه مبارك درآيد خالص گردانيده باشى خود را از براى خدا و مگذار در گردن خود امانت و حق كسى را مگر آنكه ادا كنى و مگذار در دل خود كينه كسى را مگر آنكه بيرون كنى و مگذار گناهى را كه مى كرده اى، مگر آنكه ترك كنى و از خدا بترس و توكّل كن بر خدا در پنهان و آشكار امور خود و هر كه بر خدا توكّل كند خدا بس است او را و بسيار بخوان در بقیّه اين ماه اين دعا را: «اَللّهُمَّ اِنْ لَمْ تَكُنْ غَفَرْتَ لَنا فيما مَضى مِنْ شَعْبانَ، فَاغْفِرْ لَنا فيما بَقِىَ مِنْهُ». بدرستى كه حقّ تعالى در اين ماه آزاد مىگرداند بندههاى بسيار از آتش جهنّم براى حرمت ماه مبارك رمضان.
پيامبر اكرم(ص) اين ماه را روزه مىداشت و وصل مى كرد به ماه رمضان و مىفرمود: شعبان ماه من است هر كه يك روز از ماه مرا روزه بدارد، بهشت او را واجب شود.
همچنين از حضرت صادق(ع) روايت است كه: چون ماه شعبان داخل مىشد، حضرت امام زينالعابدين(ع) اصحاب خود را جمع مىنمود و مىفرمودند: «اى گروه اصحاب من مىدانيد اين چه ماهى است اين ماه شعبان است و حضرت رسول(ص) مىفرمودند: شعبان ماه من است پس روزه بداريد در اين ماه براى محبّت پيغمبر خود و براى تقرّب به سوى پروردگار خود به حق آن خدائى كه جان على بن الحسين بدست قدرت اوست سوگند ياد مىكنم كه از پدرم حسين بن على(ع) شنيدم كه فرمود شنيدم از اميرالمؤمنين(ع) كه هر كه روزه دارد شعبان را براى محبّت پيغمبر خدا و تقرّب به سوى خدا، خدا او را دوست دارد و او را به كرامت خود در روز قيامت نزديك گرداند و بهشت را براى او واجب گرداند.»
صفوان جمال نيز می گويد: «فرمود به من حضرت صادق(ع) كه وادار كن كسانى را كه در ناحيه و اطراف تو هستند بر روزه شعبان. گفتم: فدايت شوم مگر در فضيلت آن چيزى مىبينى؟ فرمود: بلى بدرستى كه رسول خدا(ص) هرگاه هلال شعبان را مىديد امر مىفرمود: منادى را كه ندا سر میداد در مدينه: اى اهل مدينه من از جانب رسول خدا(ص) بسوى شما رسولم، مىفرمايد: آگاه باشيد بدرستى كه شعبان ماه من است پس خدا رحمت كند كسى را كه يارى كند مرا بر ماه من يعنى روزه بدارد آن را. پس حضرت صادق(ع) گفت كه: اميرالمؤمنين(ع) مى فرمود: كه فوت نشد از من روزه شعبان از زمانى كه شنيدم منادى رسول خدا(ص) ندا كرد در شعبان و فوت نخواهد شد از من تا مدّتى كه حيات دارم إن شاء الله تعالى.
از آنجا كه اين روزها بوی ماه رمضان تمام كوچه و پس كوچههای شهر را پر كرده، بايد قدر اين لحظات و روزها را دانست و با روزهداری و استغفار به درگاه بینهايت خداوند متعال خود را برای جهاد كه همان روزهداری در هوای گرم است، آماده كرد و از خداوند متعال بخواهيم تا يك بار ديگر ماه رمضان، ماه نزول قرآن را بر ما ارزانی دارد و اسم ما را در زمره شيعيانی كه رمضان را درك میكنند و اصحاب الرمضان هستند، ثبت و ضبط كند.
90 روز برای خدا زندگی كردن از تمام زوايا چيزی به جز زيبايی ندارد، طلوع ماه رجب تنها آغاز يك ماه همچون ديگر ماههای اسلامی نيست بلكه ميتوان آن را آغازی دانست برای خدايی شدن مؤمن و متصل شدن به چشمه فيوضات الهی.
ماه رجب و شعبان و رمضان آنچنان حرمت دارند كه حتی اعراب جاهلی نيز با متوقف كردن جنگ و خونريزی آنها را پاس میداشتند، هر چند عدهای تكفيری و سلفی كه بويی از اسلام و رئوفيت رسول مهربانیها(ص) نبردهاند، امروز چهره كشورهای اسلامی و خاورميانه را با جنگ و نفاق به خاك و خون كشيده اند اما پرچم اسلام همچنان بر فراز قله انسانيت می درخشد و اين سه ماه گرامی كه اسلام توجه ويژه ای به آنها كرده در واقع معرف اسلام اصيل و ناب محمدی(ص) به جهانيان هستند.
رجب را روايات، ماه خداوند خواندهاند كه در آن استغفار و توبه جايگاهی بس شگرف دارد و آنچنان اعمال اين ماه شريف و بلند مرتبه است كه گويند در روز قيامت منادی ندا در میدهد كه كجايند ياران رجب و آنان در آن روز از فضل پروردگار خود متنعم میشوند.
با عبور از ماه پربركت رجب، طليعه شعبان المعظم مؤمنان را به سان مادری در آغوش میگيرد و سرور اين ماه با ميلادهای پی در پی ائمه هدی(ع) دو چندان شده و مسلمانان حقيقی را غرق در شادی و سرور میكند و سلامها و درودهای بیكران مؤمنان خداجوی بر خاتم رسولان حضرت محمد مصطفی(ص) كه روايات شعبان را ماه ايشان ناميدهاند، اين ماه را عظيمتر و شريفتر از ديگر ايام میكند.
اما آنچه معرف ماه شعبان است، فرازهای بیبديل مناجات شعبانيه است كه عطر معارف اسلامی و شيعی را به حقيقت به مشام همه میرساند، و اين روزها كه ديگر مجال و فرصتی اندك از اين ماه عظيم مانده، روايات مؤمنان را به نماز و روزهداری فرا ميخوانند و ازحضرت امام رضا(ع) وارد شده كه هر كه سه روز از آخر ماه شعبان روزه بدارد و به ماه مبارك رمضان وصل كند، حق تعالى ثواب روزه دو ماه متوالى براى او بنويسيد و ابَوُالصّلت هَروى روايت كرده كه در جمعه آخر ماه شعبان به خدمت حضرت امام رضا(ع) رفتم حضرت فرمود كه اى ابوالصَّلْت اكثَر ماه شعبان رفت و اين جمعه آخر آن است؛ پس تدارك و تلافى كن در آنچه از اين ماه مانده است.
ایشان ادامه دادند: تقصيرهایى را كه در ایّام گذشته اين ماه كردهاى و بر تو باد كه رُو آورى بر آنچه نافعست براى تو و دعا و استغفار بسيار بكن و تلاوت قرآن مجيد بسيار بكن و توبه كن بسوى خدا از گناهان خود تا آنكه چون ماه مبارك درآيد خالص گردانيده باشى خود را از براى خدا و مگذار در گردن خود امانت و حق كسى را مگر آنكه ادا كنى و مگذار در دل خود كينه كسى را مگر آنكه بيرون كنى و مگذار گناهى را كه مى كرده اى، مگر آنكه ترك كنى و از خدا بترس و توكّل كن بر خدا در پنهان و آشكار امور خود و هر كه بر خدا توكّل كند خدا بس است او را و بسيار بخوان در بقیّه اين ماه اين دعا را: «اَللّهُمَّ اِنْ لَمْ تَكُنْ غَفَرْتَ لَنا فيما مَضى مِنْ شَعْبانَ، فَاغْفِرْ لَنا فيما بَقِىَ مِنْهُ». بدرستى كه حقّ تعالى در اين ماه آزاد مىگرداند بندههاى بسيار از آتش جهنّم براى حرمت ماه مبارك رمضان.
پيامبر اكرم(ص) اين ماه را روزه مىداشت و وصل مى كرد به ماه رمضان و مىفرمود: شعبان ماه من است هر كه يك روز از ماه مرا روزه بدارد، بهشت او را واجب شود.
همچنين از حضرت صادق(ع) روايت است كه: چون ماه شعبان داخل مىشد، حضرت امام زينالعابدين(ع) اصحاب خود را جمع مىنمود و مىفرمودند: «اى گروه اصحاب من مىدانيد اين چه ماهى است اين ماه شعبان است و حضرت رسول(ص) مىفرمودند: شعبان ماه من است پس روزه بداريد در اين ماه براى محبّت پيغمبر خود و براى تقرّب به سوى پروردگار خود به حق آن خدائى كه جان على بن الحسين بدست قدرت اوست سوگند ياد مىكنم كه از پدرم حسين بن على(ع) شنيدم كه فرمود شنيدم از اميرالمؤمنين(ع) كه هر كه روزه دارد شعبان را براى محبّت پيغمبر خدا و تقرّب به سوى خدا، خدا او را دوست دارد و او را به كرامت خود در روز قيامت نزديك گرداند و بهشت را براى او واجب گرداند.»
صفوان جمال نيز می گويد: «فرمود به من حضرت صادق(ع) كه وادار كن كسانى را كه در ناحيه و اطراف تو هستند بر روزه شعبان. گفتم: فدايت شوم مگر در فضيلت آن چيزى مىبينى؟ فرمود: بلى بدرستى كه رسول خدا(ص) هرگاه هلال شعبان را مىديد امر مىفرمود: منادى را كه ندا سر میداد در مدينه: اى اهل مدينه من از جانب رسول خدا(ص) بسوى شما رسولم، مىفرمايد: آگاه باشيد بدرستى كه شعبان ماه من است پس خدا رحمت كند كسى را كه يارى كند مرا بر ماه من يعنى روزه بدارد آن را. پس حضرت صادق(ع) گفت كه: اميرالمؤمنين(ع) مى فرمود: كه فوت نشد از من روزه شعبان از زمانى كه شنيدم منادى رسول خدا(ص) ندا كرد در شعبان و فوت نخواهد شد از من تا مدّتى كه حيات دارم إن شاء الله تعالى.
از آنجا كه اين روزها بوی ماه رمضان تمام كوچه و پس كوچههای شهر را پر كرده، بايد قدر اين لحظات و روزها را دانست و با روزهداری و استغفار به درگاه بینهايت خداوند متعال خود را برای جهاد كه همان روزهداری در هوای گرم است، آماده كرد و از خداوند متعال بخواهيم تا يك بار ديگر ماه رمضان، ماه نزول قرآن را بر ما ارزانی دارد و اسم ما را در زمره شيعيانی كه رمضان را درك میكنند و اصحاب الرمضان هستند، ثبت و ضبط كند.
