طرز نشستن شما، مناسب با مجلس قرآن نيست
اين همه سفارشی كه پيامبر (صلی الله عليه وآله) نسبت به اهل بيت و قرآن كرده اند را تا چه اندازه جامه عمل پوشانديم؟
مسلمانان به دو فرقهی شيعه و سنی تقسيم شدند .
در اهل سنت از همان ابتدا عترت كنار گذاشته شد، به تعبير خودشان «حسبنا كتاب الله» يعنی كتاب خدا ما را كفايت میكند و ديگر نيازی به اهلبيت نداريم هر چند به همان قرآن هم عمل نكردند زيرا ؛ لازمه عمل به قران تمسك به اهل بيت بود، كه در اينجا بحث در آن نداريم.
اما شيعه: در نزد شيعيان اهلبيت از جايگاهی رفيع برخوردارند هر چند شايد به مرحله عمل كه برسيم آنچنان كه به زبان میآوريم نباشيم، اما در مورد قرآن نيز نسبت به اهلبيت محجورتر مانده است زيرا ابتدائیترين مرحله كه در آيهی شريفه «وَإِذَا قُرِىءَ الْقُرْآنُ فَاسْتَمِعُواْ لَهُ وَأَنصِتُواْ لَعَلَّكُمْ تُرْحَمُونَ» و چون قرآن خوانده شود بدان گوش فرا دهيد و خاموش باشيد، باشد كه مشمول رحمت شويد. (اعراف/ 204) میفرمايد را هم رعايت نمیكنيم.
يكی از علمای اصفهان میگفت: با عدّه ای برای حج به مكه مشرف شديم، در مدينه يك نفر از دوستان همراه ما در گذشت.
پس از دفن، مجلس ترحيمی تشكيل داده و يكی از قاريان را برای تلاوت قرآن به مجلس دعوت كرديم . قاری آمد و نشست اما قرآن نمیخواند. به او گفتيم بخوان ايشان گفتند شما مشغول حرف زدن هستيد و تا ساكت نشويد قرآن نمیخوانم همه ساكت شديم ولی باز ديديم نمیخواند.
گفت، طرز نشستن شما مناسب با مجلس قرآن نيست لذا همه دو زانو نشستيم ديديم باز قرآن را شروع نمیكند گفتيم بخوان او گفت هنوز مجلس برای قرائت قرآن مهيا نشده است زيرا در دست بعضی چای و ... مشاهده می شود چای را كه كنار گذاشتيم قاری آيهی «وَإِذَا قُرِىءَ الْقُرْآنُ فَاسْتَمِعُواْ لَهُ وَأَنصِتُواْ لَعَلَّكُمْ تُرْحَمُونَ» را قرائت فرمود.(ماهنامه بشارت، ش 59 ص 39)
در حضور قران مۆدب بنشينيم
در برخی از محافل يا جلسات قرآنی ديده میشود كه مۆدّب نشستن در حضور قرآن مراعات نمی شود.
مثلاً قرآن را روی زمين میگذارند و به آن نگاه میكنند. يا پای خود را در محضر قرآن دراز میكنند و يا با تسبيح و سر و صورت خود بازی میكنند و يا نحوه نشستن آنان به گونهای است كه موجب بیاحترامی به ساحت مقدّس قرآن است.
امام ششم ـ عليه السّلام ـ از حضرت امام محمّد باقر ـ عليه السّلام ـ نقل میكند: «اِنَّهُ لَیُعْجِبُنی اَنْ یَكُونَ فِی الْبَیْتِ مُصْحَفٌ یَطْرُدُ اللهُ عَزَّوَجَلَّ بِهِ الشَّياطينَ»من خوش دارم در خانه قرآنی باشد كه خدای عزّوجلّ به وسيله آن شيطانها را دور كند
سنت بسيار خوبی كه از قديم الايام رعايت میشده، گذاشتن رحل زير قرآنهاست كه عمل بسيار خوبی است. كسانی كه با تلاوت قرآن كريم سروكار دارند پسنديده است كه در منازل خود نيز، «رحل» استفاده كنند و با اين كار به فرزندان خويش احترام گذاردن به قرآن را تعليم دهند.
قرائت قرآن را ترك نكنيم
يكی از چيزهايی كه در خانه هر مسلمانی يافت میشود ، كتاب آسمانیِ قرآن است. اين كتاب برنامه زندگی و هدايت انسانهاست.
هر خانواده مسلمان برای استمداد از آن و تيمّن و تبرّك، حداقل يك قرآن در منزل نگهداری میكند.
نگهداری قرآن در منازل فوايد بسياری دارد از جمله موجب دوری شيطان از خانه میگردد، ولی بايد مراقب بود كه از خواندن آن غفلت نشود ؛ زيرا معطل گذاردن و نخواندن آن يك نوع بیاحترامی به ساحت مقدّس قرآن است.
امام ششم ـ عليه السّلام ـ از حضرت امام محمّد باقر ـ عليه السّلام ـ نقل میكند:
«اِنَّهُ لَیُعْجِبُنی اَنْ یَكُونَ فِی الْبَیْتِ مُصْحَفٌ یَطْرُدُ اللهُ عَزَّوَجَلَّ بِهِ الشَّياطينَ».[ وسائل الشيعه، ج 4، ص 855.]
من خوش دارم در خانه قرآنی باشد كه خدای عزّوجلّ به وسيله آن شيطانها را دور كند.
در روايت ديگری امام صادق ـ عليه السّلام ـ میفرمايد: سه چيز در دادگاه الهی از انسان شكايت میكند، يكی از آنها قرآن است:
«...وَ مُصْحَفٌ مُعَلَّقٌ قَدْ وَقَعَ عَلَیْهِ الْغُبارُ لا یُقْرَأُ فيهِ».[ اصول كافی، ج 2، ص 449.]
...و قرآنی كه بدون استفاده مانده غبار گرفته باشد و خوانده نشود.
فرآوری: محمد ايزددوست
در اهل سنت از همان ابتدا عترت كنار گذاشته شد، به تعبير خودشان «حسبنا كتاب الله» يعنی كتاب خدا ما را كفايت میكند و ديگر نيازی به اهلبيت نداريم هر چند به همان قرآن هم عمل نكردند زيرا ؛ لازمه عمل به قران تمسك به اهل بيت بود، كه در اينجا بحث در آن نداريم.
اما شيعه: در نزد شيعيان اهلبيت از جايگاهی رفيع برخوردارند هر چند شايد به مرحله عمل كه برسيم آنچنان كه به زبان میآوريم نباشيم، اما در مورد قرآن نيز نسبت به اهلبيت محجورتر مانده است زيرا ابتدائیترين مرحله كه در آيهی شريفه «وَإِذَا قُرِىءَ الْقُرْآنُ فَاسْتَمِعُواْ لَهُ وَأَنصِتُواْ لَعَلَّكُمْ تُرْحَمُونَ» و چون قرآن خوانده شود بدان گوش فرا دهيد و خاموش باشيد، باشد كه مشمول رحمت شويد. (اعراف/ 204) میفرمايد را هم رعايت نمیكنيم.
يكی از علمای اصفهان میگفت: با عدّه ای برای حج به مكه مشرف شديم، در مدينه يك نفر از دوستان همراه ما در گذشت.
پس از دفن، مجلس ترحيمی تشكيل داده و يكی از قاريان را برای تلاوت قرآن به مجلس دعوت كرديم . قاری آمد و نشست اما قرآن نمیخواند. به او گفتيم بخوان ايشان گفتند شما مشغول حرف زدن هستيد و تا ساكت نشويد قرآن نمیخوانم همه ساكت شديم ولی باز ديديم نمیخواند.
گفت، طرز نشستن شما مناسب با مجلس قرآن نيست لذا همه دو زانو نشستيم ديديم باز قرآن را شروع نمیكند گفتيم بخوان او گفت هنوز مجلس برای قرائت قرآن مهيا نشده است زيرا در دست بعضی چای و ... مشاهده می شود چای را كه كنار گذاشتيم قاری آيهی «وَإِذَا قُرِىءَ الْقُرْآنُ فَاسْتَمِعُواْ لَهُ وَأَنصِتُواْ لَعَلَّكُمْ تُرْحَمُونَ» را قرائت فرمود.(ماهنامه بشارت، ش 59 ص 39)
در حضور قران مۆدب بنشينيم
در برخی از محافل يا جلسات قرآنی ديده میشود كه مۆدّب نشستن در حضور قرآن مراعات نمی شود.
مثلاً قرآن را روی زمين میگذارند و به آن نگاه میكنند. يا پای خود را در محضر قرآن دراز میكنند و يا با تسبيح و سر و صورت خود بازی میكنند و يا نحوه نشستن آنان به گونهای است كه موجب بیاحترامی به ساحت مقدّس قرآن است.
امام ششم ـ عليه السّلام ـ از حضرت امام محمّد باقر ـ عليه السّلام ـ نقل میكند: «اِنَّهُ لَیُعْجِبُنی اَنْ یَكُونَ فِی الْبَیْتِ مُصْحَفٌ یَطْرُدُ اللهُ عَزَّوَجَلَّ بِهِ الشَّياطينَ»من خوش دارم در خانه قرآنی باشد كه خدای عزّوجلّ به وسيله آن شيطانها را دور كند
سنت بسيار خوبی كه از قديم الايام رعايت میشده، گذاشتن رحل زير قرآنهاست كه عمل بسيار خوبی است. كسانی كه با تلاوت قرآن كريم سروكار دارند پسنديده است كه در منازل خود نيز، «رحل» استفاده كنند و با اين كار به فرزندان خويش احترام گذاردن به قرآن را تعليم دهند.
قرائت قرآن را ترك نكنيم
يكی از چيزهايی كه در خانه هر مسلمانی يافت میشود ، كتاب آسمانیِ قرآن است. اين كتاب برنامه زندگی و هدايت انسانهاست.
هر خانواده مسلمان برای استمداد از آن و تيمّن و تبرّك، حداقل يك قرآن در منزل نگهداری میكند.
نگهداری قرآن در منازل فوايد بسياری دارد از جمله موجب دوری شيطان از خانه میگردد، ولی بايد مراقب بود كه از خواندن آن غفلت نشود ؛ زيرا معطل گذاردن و نخواندن آن يك نوع بیاحترامی به ساحت مقدّس قرآن است.
امام ششم ـ عليه السّلام ـ از حضرت امام محمّد باقر ـ عليه السّلام ـ نقل میكند:
«اِنَّهُ لَیُعْجِبُنی اَنْ یَكُونَ فِی الْبَیْتِ مُصْحَفٌ یَطْرُدُ اللهُ عَزَّوَجَلَّ بِهِ الشَّياطينَ».[ وسائل الشيعه، ج 4، ص 855.]
من خوش دارم در خانه قرآنی باشد كه خدای عزّوجلّ به وسيله آن شيطانها را دور كند.
در روايت ديگری امام صادق ـ عليه السّلام ـ میفرمايد: سه چيز در دادگاه الهی از انسان شكايت میكند، يكی از آنها قرآن است:
«...وَ مُصْحَفٌ مُعَلَّقٌ قَدْ وَقَعَ عَلَیْهِ الْغُبارُ لا یُقْرَأُ فيهِ».[ اصول كافی، ج 2، ص 449.]
...و قرآنی كه بدون استفاده مانده غبار گرفته باشد و خوانده نشود.
فرآوری: محمد ايزددوست
