کد خبر: 2602903
تاریخ انتشار : ۲۱ مهر ۱۳۹۲ - ۰۹:۰۶

انسان همواره بر دوراهی بندگی خداوند یا شیطان است

سخنران حرم مطهر رضوی گفت: انسان همواره بر سر دو راهی بندگی خداوند یا بندگی هوای نفس و شیطان قرار دارد و زندگی صحنه انتخاب یکی از این دو راه است.

به گزارش خبرگزاری بين‌المللی قرآن(ايكنا) شعبه خراسان رضوی، به نقل از پایگاه اطلاع‌رسانی آستان قدس رضوی، حجت الاسلام و المسلمین سید محمد رضوی نسب در سلسله جلسات نور عرفان که در رواق بزرگ امام خمینی‌(ره) حرم مطهر ثامن الحجج علی‌بن‌موسی‌الرضا(ع) برگزار شد، اظهار داشت: خداوند متعال، گرایش به پرستش خود را در خلقت و فطرت انسان‌ها قرار داده است. انسان‌هایی که این گرایش فطری را نادیده گرفته و بنده هوای نفس و شیطان می‌شوند، در واقع بر بهشت الهی پشت کرده و راه هلاکت و جهنم را پیش گرفته‌اند.
وی افزود: اعمال آدمی زمانی ارزش و قیمت می یابد که انتساب به ذات اقدس الهی پیدا کند. هرکس عملی نیک برای رضای خداوند انجام دهد، پروردگار متعال در دنیا به او عزت و عظمت و در آخرت جزایی بیشتر و بهتر از آنچه عمل کرده به او خواهد داد. عملی که برای رضای خدا باشد هم دنیا و هم عقبای انسان را آباد می‌کند.
این کارشناس مذهبی در ادامه به تشریح مفهوم و تعریف اخلاص در بندگی پرداخت و عنوان کرد: اخلاص در بندگی و پرستش به این معناست که تمامی جهت‌گیری‌های زندگی انسان سمت و سویی الهی پیدا کند و تمام اعمال تنها برای رضای خدا و تقرب به ذات اقدس الهی انجام گیرد. بنابراین، اخلاص در بندگی معنای دیگری از توحید عبادی است.
وی با بیان این مطلب که «درجات اخروی انسان در گرو اخلاص در اعمال اوست» تصریح کرد: رقم خوردن مراتب و درجات اخروی انسان در گرو اعمال عبادی اوست و به هر میزانی که درجه‌ی اخلاص اعمال آدمی بیشتر باشد، مقام او نزد خداوند گرامی‌تر و درجه‌اش در بهشت بالاتر است.
سخنران حرم مطهر رضوی در بخش دیگری از سخنان خود به بیان برخی راه‌ها و روش‌ها، برای بالا بردن درجه اخلاص اعمال اشاره كرد و متذکر شد: یکی از راه‌های بسیار مؤثر برای تقویت عبودیت و اخلاص در عمل، یاد مرگ و روز حساب است. باید متوجه بود که انسان حیات جاودانه‌ای در پیش دارد که کیفیت و چگونگی آن در همین جهان و به دست خود او تعیین می‌شود.
رضوی نسب با تاکید بر این‌که «انسان باید پیوسته به یاد مرگ و زیبایی‌های بهشت و عذاب‌های جهنم باشد» ابراز داشت: یکی از ثمرات اخلاص در عمل، عدم نفوذ شیطان در انسان و یأس او از فرد با اخلاص است. به تدریج که انسان رشته‌های اخلاص را محکم می‌کند، توانایی شیطان در وسوسه کردن او کم می‌شود. تا جایی که به هیچ وجه نمی‌تواند در وی تاثیر بگذارد.
captcha