مهیای یک زندگی ابدی شدن

به گزارش خبرگزاری بین‌المللی قرآن(ایکنا) از خوزستان، آیه 26 سوره رعد از جمله آیاتی است که توجه به زندگی آخرت را به انسان یادآور می‌شود: «اللّهُ یَبْسُطُ الرِّزْقَ لِمَنْ یَشَاءُ وَیَقَدِرُ وَفَرِحُواْ بِالْحَیَاةِ الدُّنْیَا وَ مَا الْحَیَاةُ الدُّنْیَا فِی الآخِرَةِ إِلاَّ مَتَاعٌ؛ خدا روزى را براى هر که بخواهد گشاده یا تنگ مى‏‌گرداند و[لى آنان] به زندگى دنیا شاد شده‌اند و زندگى دنیا در [برابر] آخرت جز بهره‏‌اى [ناچیز] نیست». زندگی انسان و چگونگی ساختن آن در قرآن کریم جایگاه بسیار بلند و با اهمیتی دارد و نزول قرآن کریم نیز برای آن بود که جهت‌گیری صحیح و الهی این ساختن را به ما بیاموزد. 

یکی از عوامل مهم در چگونگی طراحی و ساختن زندگی، شناخت پیدا کردن نسبت به محدودیت یا ابدیت زندگی انسان است؛ مسئله‌ای که موضوع بیشتر آیات قرآن کریم را به خود اختصاص داده است.

همه تلاش انبیاء و تعالیم کتاب‌های آسمانی برای ساختن انسانی است که قرار است در دنیا مهیای یک زندگی ابدی شود. در قرآن کریم نیز می‌بینیم زندگی و شخصیت انسان تا ابدیت ترسیم شده است و با این نگاه، افرادی که به حیات دنیایی خود راضی و خشنود شدند و زندگی خود را بر اساس فرار از مرگ طراحی کردند، مورد نکوهش قرار می‌گیرند: «إَنَّ الَّذِینَ لاَ یَرْجُونَ لِقَاءنَا وَرَضُواْ بِالْحَیاةِ الدُّنْیَا وَاطْمَأَنُّواْ بِهَا وَالَّذِینَ هُمْ عَنْ آیَاتِنَا غَافِلُونَ؛ کسانى که امید به دیدار ما ندارند و به زندگى دنیا دل خوش کرده و بدان اطمینان یافته‏‌اند و کسانى که از آیات ما غافلند».(یونس، 7).

براساس این نگاه است که در فرهنگ اهل بیت(ع)، امام صادق(ع) به ما یاد می‌دهد چگونه مرگ را دوست بداریم و فکر ما را جهتی سوق می‌دهد که معیار خوشبختی و برخورداری خود را فراتر و بلندتر از عمر گذرای این دنیا تعریف کنیم و به ما یاد می‌دهد گام‌های خود را مطابق افق بلند پیش رو تنظیم کنیم.  

این نگاه نتایج و برکات چشم‌گیری برای زندگی انسان دارد. در حدیثی از امام علی(ع) می‌خوانیم: «من أکثر ذکر الموتِ رضی بالیسیر و هان علیه من الأمور الکثیرة؛ هر شخصی بسیار به یاد مرگ باشد، به اندک چیزی خشنود می‌شود و بیشتر مشکلات زندگی بر او آسان می‌شود». گفته‌اند برهمین مبنا است که یاد مرگ انسان را گرفتار پیچیدگی‌های زندگی نمی‌کند. وقتی نگاه انسان به افقی به بلندای ابدیت باشد، بسیاری از دل‌مشغولی‌ها در نظرش محو می‌شود، بروز مسائل کوچک و بزرگ او را از برنامه بلندمدت ساختن زندگی و شخصیت خود غافل نمی‌کند و حرکت او را در این جهت متوقف نمی‌کند.