سرّ توصیه به حفظ اخلاص در اعمال

به گزارش خبرگزاری بین‌المللی قرآن(ایکنا) از خوزستان، یکی از آیات جالب توجه سوره مبارکه نحل، آیه 96 آن است: «مَا عِندَکُمْ یَنفَدُ وَمَا عِندَ اللّهِ بَاقٍ وَلَنَجْزِیَنَّ الَّذِینَ صَبَرُواْ أَجْرَهُم بِأَحْسَنِ مَا کَانُواْ یَعْمَلُونَ؛ آنچه پیش شماست تمام مى‏‌شود و آنچه پیش خداست پایدار است و قطعا افرادى را که شکیبایى کردند به بهتر از آنچه عمل مى‏‌کردند پاداش خواهیم داد.

به تعبیر برخی علما، اعمالی که انسان در این جهان انجام می‌دهد، یکی از سرمایه‌های مهم اوست که چنانچه آنها را برای خدا انجام دهد، جاودانه و به تعبیری عنداللهی می‌شوند؛ یعنی اگر کارهای ما با اخلاص و فقط برای رضای خداوند باشد ماندنی خواهد شد و نه تنها تا پایان عمر، بلکه پس از آن نیز می‌توانیم از آثار و آن عمل بهره‌مند شویم.

آیت‌الله‌العظمی جوادی‌ آملی در توضیح معیار بقا بیان کردند که هرچه به خدا انتساب پیدا کند، بقا خواهد یافت و از تیررس زوال پذیری و فنا دور خواهد ماند؛ مثلاً اعمال خالصانه‌ای که تنها به انگیزه جلب رضای خدا انجام می‏‌شود، توان باریافتن به مقام «عند الله» و «وجه الله» شدن و انتساب به خدا پیدا کردن را دارد وگرنه عملی که با مقاصد دیگری انجام می‏‌شود، همراه با زوال آن مقصودها زایل و ضایع می‏‌شود. 

با توجه به این موضوع است که در آیه 23 سوره فرقان عاقبت دردناکی برای کافران و دستاوردهای آن‌ها در دنیا ترسیم می‌شود: «وَقَدِمْنَا إِلَى مَا عَمِلُوا مِنْ عَمَلٍ فَجَعَلْنَاهُ هَبَاء مَّنثُورًا؛ و به هر گونه کارى که کرده‏‌اند مى‏‌پردازیم و آن را [چون] گردى پراکنده مى‏‌سازیم. این آیه حقیقت و سرانجام دردناک اعمال افرادی را بیان می‌کند که امید دیدار پروردگارشان را ندارند و در آن روز اعمال بی‌خلوصی که انجام دادند غباری پراکنده در هوا خواهد بود.

به اعتقاد برخی مفسران سرّ توصیه به حفظ اخلاص در انجام اعمال صالح نیز همین است.