رشد و وسعت روح شکرگزاران

به گزارش خبرگزاری بین​المللی قرآن(ایکنا) از خوزستان، آیه «وَإِذْ تَأَذَّنَ رَبُّکُمْ لَئِن شَکَرْتُمْ لأَزِیدَنَّکُمْ» بخشی از آیه هفتم سوره مبارکه ابراهیم است که شکرگزاری را عاملی برای افزایش بهره​های انسان  معرفی می​کند و می‌فرماید: و آنگاه که پروردگارتان اعلام کرد که اگر واقعا سپاسگزارى کنید [نعمت] شما را افزون خواهم کرد.

به گفته مفسران، شکر به‌معنای ظهور است و شکر نعمت، اظهار آن در مسیر صحیح است. وقتی انسان نعمتی را حکیمانه و در مسیر صحیح آن به‌کار گرفت، خداوند وعده به‌ثمر نشاندن این مواجهه شاکرانه را به او داده است. در یکی از دعاهای ارزشمند اسلامی، اشاره لطیفی به فرآیند به ثمر نشستن شکرگزاری انسان شده و اضافه بر آن، این فرآیند را به خدا نسبت می‌دهد: «و لک الحمد یا ربّ علی تثمیرک قلیل الشکر»(پروردگارا جهت به ثمر رساندن شکر اندک {ما} تو را سپاس می​گویم). در این عبارت زیبا، معصوم(ع) خداوند را برای به ثمر نشاندن شکر اندک ستایش می​​کند.

یکی از نکات ظریف در این آیه که مفسران توجه ما را به آن جلب می​کنند، آن است که قرآن کریم در آیه فوق به جای آن‏که بفرماید: «لئن شکرتم لأزیدنّ نعمکم»(نعمت​هایتان را می​افزایم) فرموده ​است: «لئن شکرتم لأزیدنّکم»، یعنی خودتان را افزایش می‏​دهم و سعه وجودیتان را بالا می‏​برم. بر این اساس روح انسان شاکر، در اثر مواجهه حکیمانه و بجا با نعمت​ها، رشد و وسعت می‏​یابد. به این معنا که، اگر قبلاً جزو «عملوا الصالحات»(افرادی که عمل صالح انجام می​دهند) بود، اکنون جزو «صالحین» می​شود.

از این‌رو است که برخی صاحب​نظران بر این باورند که گاهی ممکن است اموال یک نفر زیاد باشد ولی رزق او اندک باشد؛ چراکه رزق هر کس به میزان برخورداری او از آن نعمت است و اینکه آن نعمت چه میزان به وی آرامش و نشاط روحی می​بخشد.