شکرگزار خدای متعال هستیم؟

به گزارش خبرگزاری بین‌المللی قرآن(ایکنا) از خوزستان، آیه شریفه «وَ إِذْ تَأَذَّنَ رَبُّکُمْ لَئِنْ شَکَرْتُمْ لَأَزِیدَنَّکُمْ وَ لَئِنْ کَفَرْتُمْ إِنَّ عَذابِی لَشَدِیدٌ» از آیات کلیدی قرآن کریم است که می‌تواند به عنوان یک دستورالعمل در بهره بردن از مواهب الهی و شاخصی در ارزیابی شکرگزاربودن یا نبودن مورد توجه مؤمنان باشد.

گاهی انسان بر اساس بینش و محاسبات خود از همه یا غالب آنچه برای برخوردار شدن از یک زندگی سعادتمندانه لازم است، بهره​مند است، اما چه اتفاقی می‌افتد که این دارایی‌ها وی را رشد، تعالی و نشاط روحی نمی‌بخشد؟ گاهی ممکن است دارایی​های یک نفر زیاد باشد ولی رزق او اندک باشد و آرامشی از آن حاصل نکند؟ آیه 7 سوره ابراهیم به ما پاسخ می‌دهد: «وَ إِذْ تَأَذَّنَ رَبُّکُمْ لَئِنْ شَکَرْتُمْ لَأَزِیدَنَّکُمْ وَ لَئِنْ کَفَرْتُمْ إِنَّ عَذابِی لَشَدِیدٌ؛ و چنین بود که پروردگارتان اعلام داشت که اگر شکر کنید بر نعمت شما مى​‏افزایم، و اگر کفران ‏بورزید [بدانید که‏] عذاب من سخت و سنگین است.»

‏این آیه بر اساس نظر برخی از علمای قرآن و مفسران، شاخصی در اختیار انسان می‌گذارد که با آن شکرگزار بودن یا نبودن خود را برابر نعمت‌ها و بهره‌هایی که خداوند در اختیار او گذاشته بسنجد. 

بر اساس نظر برخی مفسران بر اساس این آیه می‌توانیم یک شاخص به دست آوریم؛ یعنی هر یک از ما برای اینکه بفهمد شکرگزار خدای متعال است ـ چه شکر لفظی یا عملی ـ یا شکرگزار نعمت‌های خدا نیست، شکرگزار مردم هست یا شکرگزار مردم نیست، ببینیم خدای متعال در رزق ما، در فرصت‌های ما در گره‌هایی که در زندگی به شکل طبیعی پیش می‌آیند و بن‌بست‌های زندگی، توسعه‌ای به ما می‌دهد یا نمی‌دهد؟ یعنی اگر دیدیم فرد پس از نعمت، فرصت‌ها را از دست داد، پس از نعمت اتفاقاً دچار تنگی و گرفتگی شد، بفهمد که از فرصت گذشته‌اش استفاده مطلوب نکرده و بلکه ناسپاسی کرده است و باید از همان توبه کند.

بنابراین، میزان برخورداری از نعمت​ها و آرامش و نشاط روحی که به ما می​بخشند و توسعه و گسترش آنها نشانه شکرگزاری ما نسبت به آنها است.