یادی از مرحوم حجتالاسلام ممیز؛ عالم و عارف وارسته شهرضایی
گروه اندیشه: شهرستان شهرضا همواره به داشتن بزرگان و وارستگان عالم علم و دیانت، شهره آفاق بوده است؛ این دیار در طول تاریخ مهد پرورش بزرگان از علوم مختلف و عارفان و سالکان واصل بوده که مرحوم «حجتالاسلام غدیرعلی ممیز» یکی از عارفان و عالمان این دیار است.
به گزارش خبرگزاری بینالمللی قرآن(ایکنا) از اصفهان، این عالم وارسته درعید غدیر سال 1308هجری شمسی برابر با 1349 قمری درشهرضا قدم به عرصه گیتی نهاد که بعدها در زمره سرآمدان علم و فقاهت قرارگرفت. به یمن روز تولدش، او را غدیر علی نامیدند. خود وی درباره پدرش چنین می گوید: «پدرم، چهل سال هنگام سحر بیدار بود و فجری طالع نشد که چشمان او در خواب بوده باشد و من نیز چنین بودم.»
در نوجوانی به تحصیل علوم دینی روی آورد و مقدمات را نزد مرحوم حاج میرزا نصرلله زارعان در شهرضا آموخت. پس از اقامتی کوتاه در اصفهان و کسب فیض در محضر مرحوم حاج شیخ عباسعلی ادیب رهسپار تهران شد و در مدرسه عالی سپهسالار و مدرسه شیخ عبدالحسین در نزد اساتیدی همچون آیت الله حاج سید مهدی کمالی و آیت الله حاج سید مهدی انگچی تلمذ نمود.
در تهران بود که دوستی اش با عارفانی همچون شیخ رجبعلی خیاط آغازشد. تاریخ زندگی اش نشان از ورود او به حوزه مشهد و تحفه چینی از محضر عالمان آن دیار دارد. در مشهد الرضا ادبیات را از استاد حجت هاشمی فرا گرفت و از آیت اللّه حاج شیخ هاشم قزوینی و حاج سید جلال مدرس یزدی تکمیل سطوح شرح لمعه، و از آیت اللّه سید محمدحسن میرجهانی نیز هیئت و تفسیر آموخت.
شوق به علم آموزی او را در سال 1340 شمسی به حوزه نجف اشرف کشاند. حوزه ای با عمری بر درازای هزارسال که به یمن طلای وجود امیرالمومنین (ع) منبع فیوضات و برکات الهی فراوان بود. در نجف در درس حضرات آیات، توحیدی تبریزی، کوکبی و شیخ صدرا بادکوبه ای، سطوح عالیه و شرح منظومه را فرا گرفت و پس از آن در درس خارج آیات عظام سیدمحسن حکیم، سید ابوالقاسم خویی، میرزاباقر زنجانی و سیدعبدالعلی سبزواری حاضر شد و بهرههای فراوان برد و تقریرات دروس فقه و اصول آنان را نگاشت.
وی در سال 1345 شمسی پس از اخذ اجازات متعدد از اساتید خود، به زادگاهش بازگشت و به ارائه خدمات علمی، دینی و اجتماعی پرداخت، در اولین قدم سنگ بنای کتابخانه جذاب و شکیل را برای نسل نو و با نام کامل کننده علوم یعنی حضرت صاحبالعصر والزمان(عج) بنا نهاد و در کنار آن با وجود تمام مشکلات کوچک و بزرگ، سنگ بنای مدرسه علمیه ای به همین نام را گذاشت که امروزه دانش آموختگان آن در مناصب مختلف علمی و سیاسی مشغول خدمتند.
وی در این سال ها به اقامه نماز جماعت، تفسیر قرآن و تدریس فقه برپایه تبصرة المتعلمین، مدیریت حوزه علمیه، اعزام مبلغین به اطراف و اکناف شهر، بنیاد بناهای خیریه و عام المنفعه پرداخت و زندگی ساده و زاهدانه اش دل ها را متوجه خود نمود.
او معاش خویش را از راه منبر می گذرانید و با این که وجوهات شرعیه به سوی او روانه بود، اما از آن ها نه تنها برای گذران زندگی اش استفاده نمی کرد، بلکه حتی برای مساجد و حسینیه ها هم از وجوهات بهره نبرد و از آن ها تنها برای اداره حوزه علمیه و دستگیری از محرومان و نیازمندان، هزینه نمود.
مشی لطیف و خنده رو بودن ایشان در مواجهه با کودکان و خردسالان همیشه زبانزد خاص و عام بوده است. مرحوم ممیز همراه با نهضت و شور حسینی پیرجماران و قیام الهی مردم ایران در تشکیل حکومت اسلامی رنج های فراوانی را متحمل شد و درد شدید چشم که یادآور شکنجه های وحشیانه ساواک در آن سال ها بود تا آخر عمر او را همراهی کرد .
وی در اوائل دهه 60 قدم در راهی عظیم نهاد و با تاسیس یکی از بزرگترین شهرک های علمی جهان اسلام بنام مدینه العلم صاحب الزمان (عج)، محملی علمی و معنوی را ایجاد نمود که بوی دل نواز آن مشام ها را به تحسین واداشته است. در نقشه شهرک علمی مدینه العلم صاحب الزمان تمام نیازهای علمی، آموزشی، فرهنگی از جمله مدارس علمیه و دبستان و دبیرستان، مسجد جامع، کتابخانه و انتشارات و همچنین مراکز اداری و اقامتی در نظرگرفته شده است. امروزه مدرسه علمیه مدینه العلم صاحب الزمان با حضور بیش از سیصد طلبه مشغول فعالیت است.
از این عالم ربانی علاوه برتقریرات علمی مراجع تقلید نجف همچون مرحوم آیت الله خویی و آیت الله حکیم سه اثر به چاپ رسیده است. کتاب «ریشه های ایمان» که شرح مختصر و جذابی از اصول اعتقادی مذهب امامیه است، کتاب «آیین مهربانی در پیوند زناشویی» که راهکارهای زندگی سالم و معنوی در اسلام را بررسی نموده به واسطه استقبال مخاطبین جوان چاپ های متعدد را تجربه کرده است و آخرین اثر چاپ شده ایشان «ولایت و امامت علی(ع) در قرآن» است که جلد اول آن در زمان حیات ایشان به چاپ رسید. از ایشان آثار دست نویس دیگری هم باقی مانده که هنوز به زیور طبع آراسته نشده است.
سرانجام این عالم جلیل القدر در روز شنبه 7 آذر 1388 شمسی برابر با 10ذی الحجة سال1430 قمری و در سحرگاه عید سعید قربان درسن 80 سالگی بدرود حیات گفت و پیکر پاکش پس از تشییع باشکوه، بنا به وصیت خویش در قبرستان عمومی شهرضا به خاک سپرده شد.
یادداشت از عباس صادقی، خبرنگار ایکنا در شهرضا
