فلسفه بعثت دعوت به ارزشهای والای انسانی و الهی است
گروه اندیشه: یک عضو هیئت علمی دانشگاه اصفهان گفت: فلسفه بعثت پیامبر، رهانیدن انسان از جرگه حیوانیت و دعوت به ارزشهای والای انسانی و الهی است.
محسن شیرآوند، عضو هیئتعلمی دانشگاه اصفهان در گفتوگو با خبرگزاری بینالمللی قرآن(ایکنا) از اصفهان، اظهارکرد: بررسی و تبیین بعثت را باید به بررسی میدانی، فکری و همچنین سنجش ارزشهای جاهلیت عصر حضرت رسول(ص) واگذار نمود و برای این مهم بهترین شاخص استفاده از بیانات نخستین مسلم و مومن به دعوت نبوی است.
وی افزود: حضرتعلى(ع) گاهى در خطبههاى خود به اعراب آن زمان يادآورى مىكردند كه قبل از ظهور اسلام چه اعتقاداتى داشتند و چگونه زندگى مىكردند، زیرا گاهى غرور وجود آنها را فرا ميگرفت و فراموش مىكردند كه از بركت وجود اسلام به آن عزت و سربلندى نائل شده بودند.
عضو هیئتعلمی دانشگاه اصفهان بیان کرد: حضرت علی(ع) در يكى از خطبهها مىفرمايند «والناس فى فتن انجذم فيها حبل الدين...؛ خدا پيامبر اسلام را زمانى فرستاد كه مردم در فتنهها گرفتار شده، رشتههاى دين پاره شده و ستونهاى ايمان و يقين ناپايدار بود، در اصول دين اختلاف داشته و امور مردم پراكنده بود؛ راه رهايي دشوار و پناهگاهى وجود نداشت؛ چراغ هدايت بى نور، و كوردلى همگان را فراگرفته بود، خداى رحمان معصيت مىشد و شيطان يارى مىگرديد؛ ... مردم جاهلى شيطان را اطاعت مىكردند و به راههاى او ميرفتند و در آبشخور شيطان سيراب مىشدند، با دست مردم جاهليت، نشانههاى شيطان، آشكار و پرچم او برافراشته گرديد؛ فتنهها، مردم را لگدمال كرده و با سمهاى محكم خود نابودشان كرده و پا برجا ايستاده بود».
شیرآوند خاطرنشان کرد:آن حضرت اوضاع جاهلیت عصر پیامبر اسلام(ص) را این چنین ترسیم مینمایند که «عدهاى يهودي، عدهاى مسيحى و عموم مردم بتپرست بودند، احكام اسلام را ترك كرده، از اخلاق انسانى جدا شده و با خلق و خوى درندگى و صفات حيوانات خو گرفته بودند، كارشان به جايى رسيده بود كه دختران را زنده به گور كرده و بدين طريق پيوندها را ميبريدند، به چيزهاى باطل افتخار كرده، از عدل جدا شده و حقوق يكديگر را از بين ميبردند، قدرتمندان را بر ناتوانان مسلط نموده، انسانهاى شريف را از بين برده، با علماء دشمنى كرده و از حكيمان وحشت داشتند».
وی افزود: امام علی (ع) در ادامه این سخنان میفرمایند «بساط علم را برچيده، خوبى بردبارى و علم را انكار كرده، قطع رحم نموده و شبيه چهارپايان شده و قمار مىكردند؛ شراب نوشيده، عقل خود را زير پا گذاشته و فرزندان خود را مىكشتند. شيطان را عبادت، خدا را به خشم آورده و آتش دوزخ را برافروخته بودند و در اثر اين امور امواج خشم و غضب پروردگار به تلاطم آمده و نزديك بود عالم نابود شده و تازيانه غضب خدا آنها را به جهنم براند، ...كه عنايت پروردگار براى تمام كردن حجت و كامل كردن رحمت شامل حالشان گرديده و خاتم پيامبران(ص) را برانگيخت تا رحمتى براى جهانيان و نشانى براى هدايت باشد».
وی گفت: در واقع آنطور که در کلام امام اول شیعیان، امام علی(ع) مشخص میشود فلسفه بعثت چیزی جز تکمیل عقول انسانیت و دستگیری از مردم نیست.
عضو هیئتعلمی دانشگاه اصفهان تصریح کرد: فلسفه بعثت پیامبر، رهانیدن انسان از جرگه حیوانیت و دعوت به ارزشهای والای انسانی و الهی است و در این موقعیت بود که اولین آیات آرامبخش بر قلب نازنین رحمه للعالمین نازل گشت «اقرا باسم ربك الذى خلق، خلق الانسان من علق، اقرا و ربك الاكرم، الذى علم بالقلم، علم الانسان ما لم يعلم».
وی افزود: حضرتعلى(ع) گاهى در خطبههاى خود به اعراب آن زمان يادآورى مىكردند كه قبل از ظهور اسلام چه اعتقاداتى داشتند و چگونه زندگى مىكردند، زیرا گاهى غرور وجود آنها را فرا ميگرفت و فراموش مىكردند كه از بركت وجود اسلام به آن عزت و سربلندى نائل شده بودند.
عضو هیئتعلمی دانشگاه اصفهان بیان کرد: حضرت علی(ع) در يكى از خطبهها مىفرمايند «والناس فى فتن انجذم فيها حبل الدين...؛ خدا پيامبر اسلام را زمانى فرستاد كه مردم در فتنهها گرفتار شده، رشتههاى دين پاره شده و ستونهاى ايمان و يقين ناپايدار بود، در اصول دين اختلاف داشته و امور مردم پراكنده بود؛ راه رهايي دشوار و پناهگاهى وجود نداشت؛ چراغ هدايت بى نور، و كوردلى همگان را فراگرفته بود، خداى رحمان معصيت مىشد و شيطان يارى مىگرديد؛ ... مردم جاهلى شيطان را اطاعت مىكردند و به راههاى او ميرفتند و در آبشخور شيطان سيراب مىشدند، با دست مردم جاهليت، نشانههاى شيطان، آشكار و پرچم او برافراشته گرديد؛ فتنهها، مردم را لگدمال كرده و با سمهاى محكم خود نابودشان كرده و پا برجا ايستاده بود».
شیرآوند خاطرنشان کرد:آن حضرت اوضاع جاهلیت عصر پیامبر اسلام(ص) را این چنین ترسیم مینمایند که «عدهاى يهودي، عدهاى مسيحى و عموم مردم بتپرست بودند، احكام اسلام را ترك كرده، از اخلاق انسانى جدا شده و با خلق و خوى درندگى و صفات حيوانات خو گرفته بودند، كارشان به جايى رسيده بود كه دختران را زنده به گور كرده و بدين طريق پيوندها را ميبريدند، به چيزهاى باطل افتخار كرده، از عدل جدا شده و حقوق يكديگر را از بين ميبردند، قدرتمندان را بر ناتوانان مسلط نموده، انسانهاى شريف را از بين برده، با علماء دشمنى كرده و از حكيمان وحشت داشتند».
وی افزود: امام علی (ع) در ادامه این سخنان میفرمایند «بساط علم را برچيده، خوبى بردبارى و علم را انكار كرده، قطع رحم نموده و شبيه چهارپايان شده و قمار مىكردند؛ شراب نوشيده، عقل خود را زير پا گذاشته و فرزندان خود را مىكشتند. شيطان را عبادت، خدا را به خشم آورده و آتش دوزخ را برافروخته بودند و در اثر اين امور امواج خشم و غضب پروردگار به تلاطم آمده و نزديك بود عالم نابود شده و تازيانه غضب خدا آنها را به جهنم براند، ...كه عنايت پروردگار براى تمام كردن حجت و كامل كردن رحمت شامل حالشان گرديده و خاتم پيامبران(ص) را برانگيخت تا رحمتى براى جهانيان و نشانى براى هدايت باشد».
وی گفت: در واقع آنطور که در کلام امام اول شیعیان، امام علی(ع) مشخص میشود فلسفه بعثت چیزی جز تکمیل عقول انسانیت و دستگیری از مردم نیست.
عضو هیئتعلمی دانشگاه اصفهان تصریح کرد: فلسفه بعثت پیامبر، رهانیدن انسان از جرگه حیوانیت و دعوت به ارزشهای والای انسانی و الهی است و در این موقعیت بود که اولین آیات آرامبخش بر قلب نازنین رحمه للعالمین نازل گشت «اقرا باسم ربك الذى خلق، خلق الانسان من علق، اقرا و ربك الاكرم، الذى علم بالقلم، علم الانسان ما لم يعلم».
