پیام حجتالاسلام محمدیان به مناسبت روز دانشجو/
جریان دانشجویی چشم نگران جامعه در عدالت و کارآمدی باشد
گروه دانشگاه: حجتالاسلام و المسلمین محمدیان، ریاست نهاد نمایندگی مقام معظم رهبری در دانشگاههای کشور در پیامی به مناسبت روز دانشجو توصیه کرده است که این جریان چشم نگران جامعه در مسئله عدالت و کارآمدی باشد.
به گزارش خبرگزاری بینالمللی قرآن (ایکنا)، حجتالاسلام و المسلمین محمد محمدیان، ریاست نهاد نمایندگی مقام معظم رهبری در دانشگاههای کشور، در پیامی به مناسبت روز دانشجو توصیه کرده است که این جریان نگران عدالت و کارآمدی باشد، متن کامل این پیام در ذیل قابل ملاحظه است:
بدون شك 16 آذر را میتوان آغاز گر جنبشی حق طلب، ضد ظلم، استکبار ستیز، استقلالخواه و عدالتطلب دانست كه در هیاهوی انگارههای ماتریالیستی و ایستارهای محافظه كارانه و سازشگر چپها و راستها و در هیاهوی سرسپردگی به قدرتهای بیگانه، به دست جریان اسلامگرا به تکاپو افتاد و با قطرههای خون آن سه شهید رنگی از جاودانگی یافت؛ همراه و همگام با نهضت امام خمینی(ره) رشد کرد و در مسیر سی و هشت ساله انقلاب اسلامی به بالندگی رسید و حالا تبدیل به درختی تناور و مثمر برای آرمانهای انقلاب شده است.
بدین ترتیب این جنبش شصت و سه ساله با چهار ویژگی ممتاز آرمانگرایی، تعهد و دردمندی، استغناء از احزاب و باندهای قدرت و ثروت و پیشرو بودن در مطالبه آرمانها چه در 16 آذر 32 كه بهترین جوانان این مملكت به پای كهنه سواران دولت آمریكا قربانی شدند و چه امروز كه در دوران حاکمیت مردم سالاری دینی-با صداقت و صراحت- مولفههای اصلی انقلاب اسلامی یعنی استقلال، عدالت و آزادی متعهدانه را در محیط دانشگاه راهبری میكند، علی رغم برخی فراز و فرود ها مسیر افتخارآمیزی را طی نموده است.
جوانان و دانشجویان این مرز و بوم در 16 آذر 1332 در حالی كه هنوز باطن آمریكا نه در بین توده های مردم كه حتی در بین نخبگان هم خیلی شفاف نبود با هوشمندی مسیری را برگزیدند كه امروز راه هر آزادی خواهِ راستینی از آن مسیر میگذرد، راه مقابله با ظلم و ظالمان و مصداق اتم آن در این دوره یعنی آمریكا.
از آن روز تا بحال آمریكا در حق همه بشریت، در حق جهان اسلام و به خصوص در حق ملت ایران جنایتهای فراوانی كرده است از اعمال جنگ سخت و نرم علیه این ملت تا تحریمهای به قول خودشان فلج كننده تا تهییج گروهها تجزیهطلب تا مسلح كردن گروههای تروریستی هم چون منافقین و تا طراحی پروژههایی مانند فتنهی 88 و با همهی این راهکارها علیه این نظام و مردم تلاش نموده تا ملت مسلمان ایران را از مسیری كه آمده خسته و پشیمان سازد. نکته جالب آنکه در این راه پر افتخار، دانشگاه همواره یكی از فریادگران مظلومیت ملت در برابر این ظلم جهانی بوده است؛ ماهیت ظلم و استبداد را روشن كرده و برای این روشنگری هزینههای بسیار داده است. بهترین فرزندانش را به قربانگاه فرستاده اما از مسیری كه آمده هیچ گاه پشیمان نبوده است.
اما شوربختانه جماعتی و لو اندک، از سر ندیدن حقیقتها یا ترس از به خطر افتادن منافع در همین دانشگاههایی كه آغازگر خروش علیه استكبار و ظلم بوده است، تلاش میكنند چهره آمریکا را به حسن و زیبایی بیارایند. ناگفته پیداست در این میان حساب منتقدان دلسوز كه دل در گرو این آب و خاك دارند با جماعتی كه سعی میكنند ماهیت دانشگاه را به نفع جبهه ظلم مغلوبه و مقلوب كنند فرق دارد.
اما امروز و پس از تمدید تحریمهای ظالمانه ده ساله علیه ایران كه در تمام هیئت حاكمه آمریكا هم در باره آن اجماع وجود داشت ، چند مسئله به اثبات رسید:
اول اینكه از كودتای 28 مرداد و 16 آذر 32 تا 13 آبان 58 و تا همه تاریخ 38 ساله ی انقلاب اسلامی، نسبت آمریكا و انقلاب ظلم ستیز و استكبار ستیز ایران هیچ تغییری نكرده است؛
دوم اینكه برخلاف برخی باورها وجود اختلاف بنیادین در دیدگاههای هیئت حاكمه ایالات متحده نسبت به ایران توهمی بیش نیست؛
سوم اینكه راه تحقق مسئله كارآمدی در نظام جمهوری اسلامی نه دل بستن به نقاط خیالی و كدخدا ها بلكه باور به وعدههای الهی ، اعتقاد به جوانان تازه نفس و انقلابی و دانشگاهیان دلسوز و مسئولیت پذیر خودمان است.
امروز جریان دانشجویی باید هم سو با مردم علی رغم اختلاف نظرها و دیدگاهها دست در دست هم برای برخی نارساییهای كشور از جمله مسئله فقر وحاشیه نشینی، تبعیض و فاصله طبقاتی دست به اقدام بزند؛ جریان دانشجویی باید چشم نگران جامعه در مسئله عدالت و كار آمدی باشد؛ در حوزه نظارت و پرسش گری میدان دار باشد و در حوزه عمل جور بیعملی برخی مجموعههای ناکارآمد و غیر انقلابی را بكشد.
آری، امروز و در 16 آذر 1395 فریاد دانشگاه بلند است و راه دانشجوی بصیر و جوان انقلابی همان راه قندچی و شریعت رضوی و بزرگنیا و علم الهدی و وزوایی و رجب بیگی و چمران و علی محمدی و شهریاری و رضائینژاد و احمدی روشن است، مسیر جریان دانشجویی و دانشگاه مسیر آزادی متعهدانه، دینداری خردمندانه، عدالتخواهی و استکبار ستیزی است.
بدون شك 16 آذر را میتوان آغاز گر جنبشی حق طلب، ضد ظلم، استکبار ستیز، استقلالخواه و عدالتطلب دانست كه در هیاهوی انگارههای ماتریالیستی و ایستارهای محافظه كارانه و سازشگر چپها و راستها و در هیاهوی سرسپردگی به قدرتهای بیگانه، به دست جریان اسلامگرا به تکاپو افتاد و با قطرههای خون آن سه شهید رنگی از جاودانگی یافت؛ همراه و همگام با نهضت امام خمینی(ره) رشد کرد و در مسیر سی و هشت ساله انقلاب اسلامی به بالندگی رسید و حالا تبدیل به درختی تناور و مثمر برای آرمانهای انقلاب شده است.
بدین ترتیب این جنبش شصت و سه ساله با چهار ویژگی ممتاز آرمانگرایی، تعهد و دردمندی، استغناء از احزاب و باندهای قدرت و ثروت و پیشرو بودن در مطالبه آرمانها چه در 16 آذر 32 كه بهترین جوانان این مملكت به پای كهنه سواران دولت آمریكا قربانی شدند و چه امروز كه در دوران حاکمیت مردم سالاری دینی-با صداقت و صراحت- مولفههای اصلی انقلاب اسلامی یعنی استقلال، عدالت و آزادی متعهدانه را در محیط دانشگاه راهبری میكند، علی رغم برخی فراز و فرود ها مسیر افتخارآمیزی را طی نموده است.
جوانان و دانشجویان این مرز و بوم در 16 آذر 1332 در حالی كه هنوز باطن آمریكا نه در بین توده های مردم كه حتی در بین نخبگان هم خیلی شفاف نبود با هوشمندی مسیری را برگزیدند كه امروز راه هر آزادی خواهِ راستینی از آن مسیر میگذرد، راه مقابله با ظلم و ظالمان و مصداق اتم آن در این دوره یعنی آمریكا.
از آن روز تا بحال آمریكا در حق همه بشریت، در حق جهان اسلام و به خصوص در حق ملت ایران جنایتهای فراوانی كرده است از اعمال جنگ سخت و نرم علیه این ملت تا تحریمهای به قول خودشان فلج كننده تا تهییج گروهها تجزیهطلب تا مسلح كردن گروههای تروریستی هم چون منافقین و تا طراحی پروژههایی مانند فتنهی 88 و با همهی این راهکارها علیه این نظام و مردم تلاش نموده تا ملت مسلمان ایران را از مسیری كه آمده خسته و پشیمان سازد. نکته جالب آنکه در این راه پر افتخار، دانشگاه همواره یكی از فریادگران مظلومیت ملت در برابر این ظلم جهانی بوده است؛ ماهیت ظلم و استبداد را روشن كرده و برای این روشنگری هزینههای بسیار داده است. بهترین فرزندانش را به قربانگاه فرستاده اما از مسیری كه آمده هیچ گاه پشیمان نبوده است.
اما شوربختانه جماعتی و لو اندک، از سر ندیدن حقیقتها یا ترس از به خطر افتادن منافع در همین دانشگاههایی كه آغازگر خروش علیه استكبار و ظلم بوده است، تلاش میكنند چهره آمریکا را به حسن و زیبایی بیارایند. ناگفته پیداست در این میان حساب منتقدان دلسوز كه دل در گرو این آب و خاك دارند با جماعتی كه سعی میكنند ماهیت دانشگاه را به نفع جبهه ظلم مغلوبه و مقلوب كنند فرق دارد.
اما امروز و پس از تمدید تحریمهای ظالمانه ده ساله علیه ایران كه در تمام هیئت حاكمه آمریكا هم در باره آن اجماع وجود داشت ، چند مسئله به اثبات رسید:
اول اینكه از كودتای 28 مرداد و 16 آذر 32 تا 13 آبان 58 و تا همه تاریخ 38 ساله ی انقلاب اسلامی، نسبت آمریكا و انقلاب ظلم ستیز و استكبار ستیز ایران هیچ تغییری نكرده است؛
دوم اینكه برخلاف برخی باورها وجود اختلاف بنیادین در دیدگاههای هیئت حاكمه ایالات متحده نسبت به ایران توهمی بیش نیست؛
سوم اینكه راه تحقق مسئله كارآمدی در نظام جمهوری اسلامی نه دل بستن به نقاط خیالی و كدخدا ها بلكه باور به وعدههای الهی ، اعتقاد به جوانان تازه نفس و انقلابی و دانشگاهیان دلسوز و مسئولیت پذیر خودمان است.
امروز جریان دانشجویی باید هم سو با مردم علی رغم اختلاف نظرها و دیدگاهها دست در دست هم برای برخی نارساییهای كشور از جمله مسئله فقر وحاشیه نشینی، تبعیض و فاصله طبقاتی دست به اقدام بزند؛ جریان دانشجویی باید چشم نگران جامعه در مسئله عدالت و كار آمدی باشد؛ در حوزه نظارت و پرسش گری میدان دار باشد و در حوزه عمل جور بیعملی برخی مجموعههای ناکارآمد و غیر انقلابی را بكشد.
آری، امروز و در 16 آذر 1395 فریاد دانشگاه بلند است و راه دانشجوی بصیر و جوان انقلابی همان راه قندچی و شریعت رضوی و بزرگنیا و علم الهدی و وزوایی و رجب بیگی و چمران و علی محمدی و شهریاری و رضائینژاد و احمدی روشن است، مسیر جریان دانشجویی و دانشگاه مسیر آزادی متعهدانه، دینداری خردمندانه، عدالتخواهی و استکبار ستیزی است.
