کارگاه «تشیع و شیعه شناسی در اصفهان» برگزار شد
گروه معارف: کارگاه «تشیع و شیعه شناسی در اصفهان» با حضور اساتید تاریخ در محل دانشکده ادبیات و علوم انسانی دانشگاه اصفهان برگزار شد.
به گزارش خبر گزاری بینالمللی قرآن(ایکنا) از اصفهان، محمدعلی فروغی، استاد تاریخ دانشگاه اصفهان روز گذشته چهارشنبه 17 آذرماه در کارگاه «تشیع و شیعه شناسی در اصفهان» که در محل دانشکده ادبیات و علوم انسانی دانشگاه اصفهان برگزار شد، در خصوص ریشه تشیع در اصفهان اظهار کرد: بحث مربوط به مذهب و تعیین آن مربوط به قرن سوم به بعد است واصولا قبل از آن مردم مذهب خاصی نداشتند و بیشتر پیرو خلفا بودند.
وی گفت: اصفهان در سال 20هجری به دست مسلمانان فتح شد و از آن زمان به بعد جزء سرزمینهای اسلامی به حساب میآمد ولی مدت زمان زیادی طول کشید که مردم با اسلام آشنا بشوند، خصوصا نحوه سیاست اعراب که عموما اداره سرزمین را به خود مردم واگذار میکردند و در حرکتهای اولیه هم با توجه به اینکه ایرانیها؛ زرتشتی و اهل کتاب بودند، چندان فشاری برای تغییر مذهب نبود و راهکار پرداخت جزیه هم برایشان وجود داشت.
فروغی با بیان اینکه در سرزمینهای مقطوعه و هم در سرزمینهای مرکزی یک سری فرقههای سیاسی و اعتقادی شروع به رشد کردند، ادامه داد: این فرقهها برای پیدا کردن محل حکومت و مبارزه و گرفتن نیرو و امکانات به دنبال سرزمینهای از مرکز دور و با استحکام دفاعی بیشتری بودند و به همین دلیل این مناطق جولانگاه خوارج و علویان و آن هم عمدتا در مناطق شرقی بود.
وی در ادامه افزود:گزارشات زیادی در مورد ریشههای تشیع در اصفهان داریم که بعضا تعداد زیادی از آنها ریشه تاریخی ندارند.
این استاد تاریخ افزود: برخی ریشه تشیع در اصفهان را مربوط به آن زمانها والیهایی که در زمان حکومت حضرت علی در اصفهان حکومت میکردند، میدانستند.
وی ادامه داد: برخی نیز این ریشهها را مربوط به ورود امام حسن(ع) و امام حسین(ع) به اصفهان برای رسیدن به(جرجان) دانسته و برخی نیز این ریشه تاریخی را علویانی که در طبرستان حکومت میکردند که بعضا قلمروشان را تا نواحی اطراف اصفهان کشیده شده بودند، میدانند.
فروغی تصریح کرد: مهمتر از همه اینکه در قرن 4 فخرالدوله در اصفهان حکومت میکرد که فخرالدوله خود شیعه بود؛ وقتی حکومتی گرایش دینی خاصی دارد، مردم نیز به تبع تابع آن گرایش خواهند شد.
فروغی در پایان به گزارش جغرافیدانان در مورد ریشه تشیع در اصفهان اشاره کرد و گفت: جغرافیدانان به شیعه بودن مردم اصفهان از ابتدا اعتقادی ندارند و میگویند که مردم اصفهان تا قبل از قرن 8بیشتر ناصبی بودند.
وی گفت: اصفهان در سال 20هجری به دست مسلمانان فتح شد و از آن زمان به بعد جزء سرزمینهای اسلامی به حساب میآمد ولی مدت زمان زیادی طول کشید که مردم با اسلام آشنا بشوند، خصوصا نحوه سیاست اعراب که عموما اداره سرزمین را به خود مردم واگذار میکردند و در حرکتهای اولیه هم با توجه به اینکه ایرانیها؛ زرتشتی و اهل کتاب بودند، چندان فشاری برای تغییر مذهب نبود و راهکار پرداخت جزیه هم برایشان وجود داشت.
فروغی با بیان اینکه در سرزمینهای مقطوعه و هم در سرزمینهای مرکزی یک سری فرقههای سیاسی و اعتقادی شروع به رشد کردند، ادامه داد: این فرقهها برای پیدا کردن محل حکومت و مبارزه و گرفتن نیرو و امکانات به دنبال سرزمینهای از مرکز دور و با استحکام دفاعی بیشتری بودند و به همین دلیل این مناطق جولانگاه خوارج و علویان و آن هم عمدتا در مناطق شرقی بود.
وی در ادامه افزود:گزارشات زیادی در مورد ریشههای تشیع در اصفهان داریم که بعضا تعداد زیادی از آنها ریشه تاریخی ندارند.
این استاد تاریخ افزود: برخی ریشه تشیع در اصفهان را مربوط به آن زمانها والیهایی که در زمان حکومت حضرت علی در اصفهان حکومت میکردند، میدانستند.
وی ادامه داد: برخی نیز این ریشهها را مربوط به ورود امام حسن(ع) و امام حسین(ع) به اصفهان برای رسیدن به(جرجان) دانسته و برخی نیز این ریشه تاریخی را علویانی که در طبرستان حکومت میکردند که بعضا قلمروشان را تا نواحی اطراف اصفهان کشیده شده بودند، میدانند.
فروغی تصریح کرد: مهمتر از همه اینکه در قرن 4 فخرالدوله در اصفهان حکومت میکرد که فخرالدوله خود شیعه بود؛ وقتی حکومتی گرایش دینی خاصی دارد، مردم نیز به تبع تابع آن گرایش خواهند شد.
فروغی در پایان به گزارش جغرافیدانان در مورد ریشه تشیع در اصفهان اشاره کرد و گفت: جغرافیدانان به شیعه بودن مردم اصفهان از ابتدا اعتقادی ندارند و میگویند که مردم اصفهان تا قبل از قرن 8بیشتر ناصبی بودند.
