خوشنویسی؛ هنری که رسالت دینی و مایه رزق و روزی است

محسن قضاوی، هنرمند خوشنویس در گفت‌وگو با خبرگزاری بین‌المللی قرآن(ایکنا) از اصفهان با بیان اینکه از سال 66 وارد انجمن خوشنویسان شهر خوراسگان اصفهان شده است، اظهار کرد: حدود 28 سال است که در حرفه خطاطی مشغول نقش‌آفرینی هستم. با اینکه هنر خطاطی را دوست داشتم، ولی به خاطر اشتغال به کشاورزی، فرصت کافی برای پرداختن به این هنر را در اختیار نداشتم، تا اینکه با برنامه‌ریزی اوقات فراغت خود موفق شدم هفته‌ای یک روز در محضر استادانی چون مرحوم حبیب‌الله فضائلی، علی فرزانه، وکیلی، بهارزاده و فروزنده مشق خطاطی کنم.

وی گفت: مشوق اصلی من، علاقه و اشتیاق خودم بود، به گونه‌ای که امروز رسالت دینی خود را به معنای واقعی در هنرخطاطی انجام می‌دهم. خانواده و اطرافیان در ابتدا فقط از سر ذوق به کارهای من نگاه می‌کردند و مشوق فنی و پشتیبان حرفه‌ای نداشتم، اما به مرور، والدینم مرا مورد حمایت قرار دادند و مهم‌تر از آن، شاگردانم بودند که به من انگیزه و ذوق مضاعف می‌بخشیدند.

قضاوی بیان کرد: خطاطی هنری بسیار لطیف و آرام است. زمانی که این حرفه را آغاز کردم، ابتدا خودم تنها بودم، اما بعد از گذشت چندین سال، خانواده، دوستان و اهالی محل نیز به این هنر علاقمند شدند و به خصوص در فرزندانم تأثیر جدی گذاشت.

وی گفت: خوشحالم که خداوند مرا در این مسیر قرار داد. ضمن اینکه از این راه رزق و روزی حلال کسب می‌کنم، هنر خطاطی به نوعی برای من بهشت روی زمین محسوب می‌شود، چرا که با خطاطی آرامش پیدا می‌کنم. اگر دوباره متولد شوم، باز هم سراغ خطاطی می‌روم، به خصوص خطاطی آیات کریمه قرآن و آثار مربوط به اهل‌بیت را انتخاب خواهم کرد، چرا که وقتی ذکری را خطاطی می‌کنم، تا زمانی که این لوح باقی است، برای من ثواب منظور می‌شود. 

این هنرمند اضافه کرد: هنر خطاطی برای من آثار دنیوی و اخروی به دنبال دارد، مثلا کارگری که پس از فراغت از کار خود، با نگاه به آیات و اذکاری که با خط خوش نوشته شده، آنها را زیر لب تکرار می‌کند، ثواب انجام این کار برای من نیز منظور می‌شود. بارها گفته‌ام که یک تابلو یا لوح خطاطی گاهی می‌تواند کار هزار منبر را انجام دهد، چون زمانی که یک منبر تمام می‌شود، ممکن است مستمعین برخی از مطالب را فراموش کنند، اما یک تابلو یا لوح خطاطی می‌تواند سالیان سال در ذهن یک نفر مانده و برایش الگو شود.

وی ادامه داد: از آنجا که کسب درآمد از هنر خطاطی صبر زیادی می‌خواهد، با این حال نوسانات بازار کار کم درآمد خطاطی و خرید و فروش آثار مرا منصرف نکرد، چرا که من با این هنر دوست هستم و خطاطی را به خاطر خودش دوست دارم، بنابراین به خود هنرمند بستگی دارد که بتواند از هنر خویش کسب درآمد کند؛ مثلا توجه داشته باشد که این هنر را وقف چه گروه از افراد می‌کند، آیا این افراد علاقمند به آن هنر هستند یا خیر، درک هنری دارند یا نه، از این رو، من بیشتر برای قشرمذهبی کار می‌کنم و برای مثال آثار خود را با تخفیف ویژه در اختیار مؤسسات قرآنی قرار می‌دهم و تاکنون حدود نهصد تابلوی خطاطی مزین به ذکر صلوات به اماکن مختلف هدیه داده‌ام.

قضاوی تصریح کرد: من به هیچ ارگان و سازمانی وابسته نیستم و انتظاری هم از آنها ندارم. همین که فضایی برای عرضه آثارم در اختیار داشته باشم، کافی است و ارزش زیادی دارد، تا اینکه وجهی دریافت کرده و متقابلا از اهدافم دور شوم. افراد نباید منتظر باشند تا مسئولان مشکلات آنها را حل کنند، مسئولان می‌توانند حکم گشایش در کار را داشته باشند، اما وظیفه اصلی به عهده خود افراد است.

این هنرمند خطاط خاطرنشان کرد: آموزش هنر خطاطی در کنار لذتی که دارد، دینی به گردن من بوده و مسئولیت‌آفرین است. خوش‌بختانه تاکنون حدود پانصد شاگرد را آموزش داده‌ام و ترجیح می‌دهم به جای اداره کلاس‌های شلوغ، خطاطی را به صورت تخصصی، با تعداد کم و توجه زیاد آموزش دهم.