پرده‌پوشی و چشم‌پوشی

به گزارش خبرگزاری بین‌المللی قرآن(ایکنا) از اصفهان، در حکمت شماره 30 نهج‌البلاغه آمده است «الْحَذَرَ الْحَذَرَ فَوَاللَّهِ لَقَدْ سَتَرَ حَتَّى كَأَنَّهُ قَدْ غَفَرَ؛ بترسيد! بترسيد! كه خدا چنان پرده بر بنده گستريده كه گويى او را آمرزيده». 

موضوع به تحذیر و هشدار امام بر می‌گردد و سوء برداشت ما از پرده پوشی‌های خداوند. این که در تجربه شخصی و معنوی خود با خداوند و در مورد سوء رفتارهایمان گاه غفلت‌ها و سوء تعبیرهایی بروز پیدا می‌کند. این که پرده پوشی‌های فراوانِ او را به چشم پوشی و نادیده انگاری او تعبیر می‌کنیم و این ما را در ارتکاب آن معاصی جری‌تر می‌سازد ؛ سوء تفاهم بین پرده پوشی با چشم پوشی! اینجاست که هشداری لازم است تا فراموش نکنیم که در منظر و مرئای خداوندیم و اینطور که پرده‌ها را می‌دریم و حرمت‌ها را در می‌نوردیم نباید از نتیجه و عذاب بازگشت این پرده دری‌ها، خود را مصون بپنداریم. 

 از سوی دیگر می‌توان این هشدارها را نه متوجه نتیجه اعمالمان که ناظر بر غفلت ما از خود خدا دانست؛ خداوند مهربان و با گذشتی که پرده پوشی‌هایش چنان مستمر و طولانی شده است که انگار همه آن گناهان را بخشیده باشد.

با این برداشت و با این پیش کشیدن سابقه تجربیات درونی ما با خداوند که همه ما مصادیق فراوانی از آن را در خاطر و در دست خاطر رفتن! داریم، امام بر رحمت خداوند و برانگیختن حس قدرشناسی‌مان نسبت به او توجه می‌دهد؛ این که چنین خداوندی را رعایت کنیم! 

بنابراین این تحذیر، هشدار بر رعایت کردن مهربانی‌های او و التفات دادن ماست به چنین خداوندی؛ آیا از او خجالت نمی‌کشیم؟ نتیجه و پیامش امروز بیش از همیشه به گوش‌مان می‌رسد و دعوت عام  او به همه بشر و بشریت است که بیایید تا مهربان را و مهربانی را رعایت کنیم!  

آن برداشت بر ترس از سوء عاقبت و کنار زده شدن پرده‌ها و رعایت خودمان تکیه داشت و این یک، بر رعایت خداوند رحیم؛ هر دو هم می‌توانند درست باشند حتی هم زمان! وقتی از کوه بالا می‌رویم هم از سقوط می‌ترسیم و این ما را محتاط می‌کند و هم به صخره‌ها و دستاویزها اعتماد می‌کنیم و به آن‌ها تکیه می‌دهیم و از آن‌ها بالا می‌رویم؛ بیم و امید...